Yusuf Kerem Köse
"ü"süz lipogram çalışması
Her zaman aynı şeyleri yaşıyordu. Yataktan kalk, kıyafetlerini giy, okula git, okuldan gel… Artık bir şeylerin değişmesi gerektiği fikrindeydi, bunu annesi ve babasıyla paylaştı ama onu pek ciddiye almadılar. Fakat bu çok önemli bir problemdi. Bu onun en çok korktuğu şeylerden biriydi, ya hayatının sonuna kadar hep aynı şeyler tekrar ederse? Buna bir çare bulmalıydı. İlk denediği şey, akşam pijamalarını giymeyip okul kıyafetleri ile yatmaktı. Bu sayede sabah kıyafetlerini değiştirmesi gerekmeyecek ve aynı sabahı yaşamayacaktı. Fakat bu fikir annesini pek sevindirmemişti, kendisi uyumadan önce oğlunu kontrol etmiş ve onun okul kıyafetleriyle yattığını fark edince sinirlenmiş ve hemen pijamalarını giymesini söylemişti. İlhan istemese de annesini dinledi zira dinlemezse ne olacağını biliyordu ve bunların yaşanmasını hiç ama hiç istemiyordu. O nedenle istemeyerek de olsa pijamasını giydi. Hemen bir şeyler bulmalıydı, ne de olsa yarın diğerlerinden farklı olmalıydı. Bunlara kafa yorarken aklına harika bir fikir geldi. Eğer o akşam uyumazsa adeta yeni bir çağa uyanırdı, hayatında bir şeyler değişirdi. Bu fikir onu çok mutlu etti. Ancak uyumamak için vakit geçireceği şeyler bulmalıydı. Eline en sevdiği kitabı aldı ve onu okumaya başladı. Daha kitabın yarısına gelmiş iken gözleri uyku ile dolmaya başlamıştı bile, uyumamaya çalışıyordu fakat gözleri istemsizce kapanıyordu. Uyuma isteği bedenini ele geçirmişti adeta…
Sabah uyandığında kan ter içerisindeydi. Her yeri terlemişti ve sesi kısılmıştı. Annesi hemen bir ağrı kesici içirdi ona. İlhan’a “bence okula gitme” dedi. Zaten İlhan’ın ayağa kalkacak hali bile yoktu. Bu teklifi kabul etti. Annesi ve babası ona veda edip işe gittikten sonra aklına geldi ki aslında sabahını değiştirmeyi başarmıştı. Okula gitmemişti ancak hasta olmuştu ve bu onu rahatsız etmişti, galiba bir daha hayatını değiştirmek gibi olur olmadık saçma işlere bulaşmayacaktı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder