GEÇMEYEN AĞRI

Elif Erva Ağar

Neren ağrıyorsa

Canın ordadır derler

Dişim ağrıyor kaç gündür

Canımı dişime takmış gibiyim

Yaşamayanlar bunu bilmezler

Ne sıcak bir çay ne sıcak bir çorba

Her nefeste duyduğum yalnızca acı

Yürürken, konuşurken

Hep kendini hatırlatan bir sancı

Hani arka sıralardan bir diş olsa

Çektirir kurtulurum

Belki yenisi çıkar diye

Kendimce avunurum

Çektirmek mesele değil fakat

Ön dişim olmadan nasıl gülerim

Üstelik çürük olup olmadığını da bilmiyorum

Bilmiyorum o olmadan ne yerim ne içerim

Faydası yok ağrıkesicinin, ilacın

Ama veda etmek de bir dişe ne zor

Diyorlar ki azalır zamanla ağrın

Galiba diş ağrısının ne olduğunu

Kimseler bilmiyor

Daha nereye kadar bekleyeceğim bu ağrıyla

Ben de bilmiyorum

Sadece suskun ve üzüntülü

Geçmesini bekliyorum

İLETİŞİM SORUNU

Elif Erva Ağar

İnsanlar yalnızca konuşarak mı anlaşır ya da bir insanın size söylemek istediği şeyi illa sözcüklerle ve sesle mi ifade etmesi gerek? Normal insanlar için bu gereklidir. Bazı kelimelerin telaffuz edilmesi ve karşı tarafça duyulması gerekir. Oysa birbirini iyi tanıyan insanlar bazen kelimeler olmadan da anlaşabilir. Mesela dudak okuma yöntemiyle fısıltıya bile gerek kalmadan iki arkadaş anlaşabilmeli belki. Ben arkadaşlarımın seslerini duymadan yalnızca onların jest ve mimiklerine bakarak en sessiz ortamlarda bile onların ne demek istediğini anlayabiliyorum fakat onlar beni anlamıyor. Ya da en azından bir kısmı anlamıyor. İlla sesimi duymak istediklerini söylüyorlar.  Elbette bu söylediğim durum her zaman geçerli değil. Özellikle herkesi ilgilendirmeyen ya da özel konularda iletişim gerektiğinde bu yöntemi kullanmaya çalışıyorum. Herkes herkesle böyle anlaşsa zaten konuşmaya da kelimelere de gerek kalmazdı. 

Bu aşamada biraz daha ileriye gitmek istiyorum. Aslında yakın iki arkadaş ya da dost kelimelere ve dudak hareketlerine bile ihtiyaç hissetmeden anlaşabilmeli. Hatta aklından geçenleri okuyabilmeli. Bakışlarından bir anlam çıkarabilmeli. Gözlerinin ardını okuyabilmeli. Arkadaşlık ya da dostluk zaten aynı dünyada dolaşmak ve bu dünyayı paylaşmak değil midir? 

İletişim mutlaka gerekli, kocaman bir dünyada ve insanlar arasında yaşıyoruz. Yaşam tarzımız sürekli iletişim halini zorunlu kılıyor fakat ben diyorum ki insanlar kendi aralarında özel bir iletişim tarzı daha geliştirmeli. Şifreli olmasa bile herkesin anlayamayacağı bir iletişim modeli şart. Herkesle aynı dili konuşmak zorunda olmamalıyız. 

Arkadaşlarımdan tek ricam, en azından dudak okumayı öğrenin. Jest ve mimikleri yorumlamayı da öğrenin. Günün birinde mutlaka işinize yarayacak. Benimle iletişim için değilse bile başka ortamlarda, mekanlarda ihtiyacınız olacak. 

BAMBAŞKA BİR DÜNYA

Elif Erva Ağar

Okuduğum kitapları

Yaşıyorum sanki satır satır

Film izlemek gibi değil bu

Sayfalar kâğıttan çok ağır

Her kitap değilse de

Bazıları kesintisiz macera

Bitsin istemiyorum okurken

Çabucak bitiyor ama

Bazı kitaplar beni

Gereğinden fazla duygulandırıyor

Anlıyorum film izlerken ağlayanları

Gözyaşlarımı bazen tutamıyorum

Kitap olduğunu unutuyorsanız

Okurken bir kitabın

Ve içinde yaşıyorsanız

Oradaki zaman ve mekânın

Gerçek kitap odur diyorum

Ama arkadaşlarıma soruyorum

Kimi kahkaha atıyor 

Aynı yerinden bahsederken bir kitabın

Kimi anlamsızca sayfalara bakıyor

Demek ki her kelime, her cümle

Aynı anlama gelmiyor insanlar için

Ben galiba kitaplarda 

En çok kendimi arıyorum

Kitaplar insanlar gibi değil

Yargılamıyor insanları

Üstelik sesi yok, nefesi yok

Şişirmiyor kafayı

Bir kitabın sayfasını açmak

Daha kolay açmaktan bir kapıyı

Ve ardındakiler daha renkli sayfaların

Buna ikna edemedim insanları

Yalnızlık, diyorlar çağımızın hastalığı

İnsanlar sırf bu yüzden tedavi görüyor

Oysa kitaplarla dolu bir dünyada

Yalnızlığın olmadığını çoğu kimse bilmiyor

Yüzyıllar önce yaşamış bir yazarla

Ya da hiç yaşamamış bir kahramanla

Oturup dertleşmektir kitap okumak

Kitap okumak budur aslında

Uyku

 Elif Erva Ağar

Beklediğim zaman gelmiyorsun bir türlü

Ama ne zaman beklemesem

Ya da gelmeni istemesem

Gelip buluyorsun beni

Bazı geceler saatlerce

Seni bekliyorum başım yastıkta

Gelmiyorsun ve ertesi sabah

Mahmur gözlerle düşüyorum yola

Gelmemen gereken yerde

Beni bulmaman gereken yerde

Geliyorsun ansızın 

Yürüyorsun damarlarımda

Özellikle matematik dersinde

Ne kadar git başımdan desem de

İşe yaramıyor sözlerim

Yenik düşüyorum sana

Ve kapanıyor gözlerim usulca

Ablalar ve Erkek Kardeşler

 

Elif Erva Ağar

Bir insanın kardeşinin olması ona fazladan bazı sorumluluklar yükler fakat bu kardeş erkek ise ve siz de abla iseniz sorumluluklar da bambaşka oluyor hayat da.  Buna inanmayan herhangi birileri önce bir erkek çocuğun odasını ziyaret etmeli sonra da ablasının odasını. Benim için odamın düzeni ve temizliği ne kadar önemliyse kardeşim için o kadar önemsiz. Kendi odama girdiğimde kuş sesi eksik sadece o kadar ferah ve serin fakat onun odasına adım attığımda sanki bir mağaraya giriyor gibiyim. Etrafta tek eşi kaybolmuş çoraplar, bir hafta öncesinden kalan dibi yosunlanmış bardaklar, ambalaj atıkları… Benim odamda da kahve içiyorum, çay içiyorum ya da bir şeyler tüketiyorum fakat en fazla ertesi gün her şey yerli yerinde oluyor lakin erkek kardeş öyle mi? Ya siz taşırsınız onun bulaşıklarını ya da anneniz. Ya siz toplarsınız onun giysilerini ya da anneniz. Mesele belki cinsiyet meselesi değil de küçük kardeş olmakla ilgili ama bana pek öyle gelmiyor. 

Bir de ödev konusu var ki evlere şenlik. Gün boyu ödev konusu hiç aklında yokken uyumadan önce bir sancı tutuyor kardeşimi, ödev sancısı. Yarına bitmesi gereken ödevler. Sadece akşam mı tutuyor bu sancı? Bazen de sabahın ilk saatlerinde hatırlanıyor ta bir hafta öncesinden verilmiş ödevler. Tabi sorumluluk kimde, bende yani ablada. 

Küçük kardeş olduğunun farkında olan birinden daha tehlikeli kim olabilir ki? Karşına alıp konuşsan sadece bir cümle ile işin içinden çıkabiliyor:

-Ama ben senin küçüğünüm. 

Ya da aynı cümleyi aile büyüklerinden de duymak mümkün:

-Kızım, o senin kardeşin. İdare et, ablalık yap ona.

Bu saydıklarım yanında iyi tarafı yok mu diyeceksiniz abla olmanın? Var elbette birazcık ama çok az. Kırk günde bir sevimliliği tutuyor mesela. Dönüp yüzüne bakıyorum, gerçekten sevimli. İyi ki benim kardeşim var, diyorum içimden. Yanağından bir makas almaya çalışıyorum ve büyü bozuluyor bir anda ejderhaya dönüşüyor. Kardeş işte, ne yaparsın? 

Her şeye rağmen o olmasaydı evde daha yalnız olurdum, diye düşünüyorum. Her şeye rağmen iyi ki var. Her şeye rağmen evde bir ejderha olduğunu bilmek güzel bir duygu. 

KÜÇÜK BİR SİTEM

Elif Erva Ağar

Hepsi hepsi bir gün okula gelmemiştim ve tüm olanlar o gün olmuştu. Yıllardır gittiğim okula sanki hiç gitmemişim, yıllardır oturduğum sıralarda sanki hiç vakit geçirmemişim gibi bir havayla karşılaştım ertesi gün. Sanki başka bir şehirden bu okula yeni gelen bir öğrenciydim. Birlikte kantine gittiğimiz, uzun teneffüslerde bahçeyi turladığımız arkadaşım bir anda yabancı olmuştu. Uzaktan gördüm onu, yanında başka birileriyle hem de. Ne selam ne sabah… Benim yaklaştığımı gördüğü halde koşarak yanıma bile gelmedi. Dün neredeydin, demesini bekledim fakat yanıma bile gelmedi. Üstelik hastaydım ve yeni iyileşmeye başlamıştım, geçmiş olsun demesini beklerken yanıma bile gelmedi. 

Gitmeli miydim ben onun yanına? 

Düşündüm oracıkta dakikalarca. 

Yıllardır süren arkadaşlık 

Nasıl biterdi bir anda?

Hepsi hepsi bir gün okula gelmemiştim ve ahengi bozulmuştu her şeyin. Şairin Bir tel kopar, âhenk ebediyyen kesilir dediği şey bu muydu? Ya da Ferdi Tayfur’un Yılları bir güne nasıl sığdırdın dizesiyle başlayan şarkısı böyle bir durumdan sonra mı bestelenmişti? Ne yapacağımı bilemeden sınıfa doğru ilerledim ve sessizce yerime oturdum. Belki de sınıfta sorardı arkadaşım, arkadaşlarım dün niçin gelmediğimi. Hiçbiri sormadı. Neyse ki öğretmenim sormuştu ve hastalandığım için gelemediğimi söyledim fakat buna rağmen geçmiş olsun diyen olmadı. Hatta sınıfta yokmuşum gibi davranışlar devam ediyordu. Belki bir rüyaydı bu hatta kabus. Hayır, her şey gerçekti.

Aradan üç hafta geçti. O gün beni öylece orta yerde bırakan arkadaşım gelmemişti okula. Normalde merak ederdim, sorardım fakat sormayacağım. Hatta o okula geldiği gün bile sormayacağım. Hastaydım derse belki geçmiş olsun, derim çünkü onun kadar zalim değilim. Şimdi o yok yanımda, sınıfımda. Doğruyu söylemek gerekirse yokluğu belli ama bu gerçeği ona hissettirmeyeceğim. Kötü bir niyetim yok, yalnızca beni biraz anlasın istiyorum. 

ESKİDEN

 

 Elif Erva Ağar

Arkadaş deyince aklıma

Unutulmamak gelirdi

Birlikte gülmek, eğlenmek

Birlikte yürümek gelirdi

Arkadaş deyince aklıma

Bir bisküviyi ikiye bölmek

Birlikte yemek gelirdi

Arkadaş deyince aklıma

Okula gelmediğim gün

Üzülen, arayan, soranlar gelirdi

Neden okula gelmedin diye

Üzülenler gelirdi

Ama bunlar hep kaldı eskide

Unutulmak ne kötüymüş 

Bir gün okula gelmeyince

GÖKYÜZÜ

 Elif Erva Ağar

Ne zaman daralsa içim

Bir gökyüzü ararım göğün yüzünde

Başımı kaldırırım bakarım

Bulutların içindeki kendime

Bazen bulutlar mutlu

Bazen kederli

Tıpkı benim gibi

Ne zaman daralsa içim

İçimi ararım gökyüzünde

Kendimi ararım

Ruhumu ararım

Varlığımı ve yokluğumu ararım

Her zaman bulamasam da aradığımı

Gökyüzüne bakarım

Bakarım