YAŞAMAK NEDİR

Nurgül Asya Kılcı

Unutmak kötü bir şey

Bir sınavı, bir görevi

Mesela kapatmayı

Yanan bir ocağın altını

Ya da dalarak oyunlara

Unutmak zamanı

Unutmak kötü bir şey

Bir arkadaşı, bir dostu, akrabayı

Onunla geçen zamanları

Unutmak bazen de güzel

Hastalıkları, yorgunlukları

Sonu gelmeyen karanlıkları

Unutmak da bir parçası hayatın

Yaşamak da

Belki de yaşamak budur

Kalır insan daima

Hatırlamak ve unutmak arasında

BELİRSİZ BİR ŞİİR

 

Ayşegül Yıldız

Bazen iyidir bazense kötüdür belirsizlik

İyidir her şey iyiyse 

Bekliyorsanız güzel bir haber

Gözünüz, kulağınız yoldaysa

Ama bazı ihtimaller de varsa

Güzeldir yine de beklemek

Umut etmek

Fakat kötü bir şey olmasından

Daha iyidir belirsizlik

Üzüntüye neden olmaz en azından

Galiba belirsizlik

Her durumda çok karmaşık

İnsanı yoran bir tarafı var

İyiyse de kötüyse de

Artık her belirsizliğe alıştık

GECEYİ SÜSLEYENLER

Gamze Sena Kuyucu

Geceyi sevmez bazı insanlar

Oysaki bir de

Güney ve kuzey bölgesinde olsalar

Görürler o harikaları

Geceyi süsleyen

Eşsiz kutup ışıklarını

Geceyi yerleşim yerlerinden

Uzak bir yerde geçirirsen

Görürsün onları

Gökyüzünde dans eden

Parıltılı yıldızları

Gece geldi mi

Belirir gökyüzünde bir anda

Bazen hilal bazen dolunay

Karşında sana gülümseyen bir ay

Gece olduğu anda

Bir sessizlik çöker dünyaya

O şey 

O huzur

Tam karşında

Nadir görünseler bile

Belki rastlarsın geceleyin

Güneş sisteminden birkaç gezegene

Merkür’e, Venüs’e 

Çember çeviren Satrün’e

GÜNDÜZÜ SÜSLEYENLER

Gamze Sena Kuyucu

 

Yaşar mı bitkiler, insanlar ve hayvanlar

Donar dünya

Gündüzü aydınlık yapan

Yaşam kaynağı güneş olmasa 

Gündüz canı çeker insanın

Yemek ister onları

Oysaki daha dokunulmamış

Pamuk şekere benzer

Kar olan bulutları

Gündüz yağınca yağmur

Bazen çıkar bazen çıkmaz

Belki de üzerinde 

Yıldızların kaydığı

Göz büyüleyen

Gökkuşağı

BELKİ

Gamze Sena Kuyucu

Korkulacak bir yer değil bence

Gizem ve güzellik dolu okyanuslar

Sırf köpekbalığı var diye

Bırakılır mı mercanlar, deniz yıldızları, sevimli balıklar

Okyanusların altında kalmış

Keşfedilecek yerleşim alanları

Bekliyorlar yüzyıllardır

Meraklı dalgıçları

Okyanus da bir yaşam alanı

Çizgi filmlerde olduğu gibi

Yunusların, kaplumbağaların da

Evleri var ve arkadaşları

Ara sıra su yüzeyine çıkıp

İnsanları gizli gizli izleyen

Sesiyle su altındaki canlıları büyüleyen

Okyanusun birinde

Bir denizkızı da vardır belki

BÜYÜK YALANLAR

Aden Mira Kartal

Saatlerin bence tümü bozuk

Üstelik takvimler de yanlış

Beklerken bir kuyrukta gelmesini sıranın

Beş dakika beş saat gibi geçiyor

Sizin hesabınızca

Ya da bazen beş saat

Beş dakika kadar kısa

Yalnızca saatler bozuk değil evet

Haftalar, günler, aylar, yıllar da

Yanlış hesaplanıyor kanımca

Güneş batınca gün biter mi

Bitmez bence

Bazı günler uzuyor, uzuyor senelerce

Yalnızca bundan ibaret değil yanlışlar

Mesela Japonya’dan Amerika’ya gidince

Saat hiç geçmemiş oluyor

Yani bir insan sürekli dünyayı dolaşsa

Aynı güne hapsoluyor

Takvimlerdeki artık günleri

Kim hesaplıyor kim artık bırakıyor kim tamamlıyor

Bir yıl eğer 365 gün ise

Neden dört yılda bir 366 oluyor

İlk insanların saati var mıydı

Onlar da duvara, kollarına saatler asar mıydı

Ya da pazartesini, salıyı, çarşambayı

Kimler, ne zaman adlandırdı

Milattan öncesi diyorsunuz

Milattan öncesinde yaşayanlar biliyor muydu

Hangi çağda başladığını yaşamın

Farkındalar mıydı

Hangi çağı geride bıraktıklarının

Hepsi bana yalan geliyor

Zaman var mı bu bile büyük bir soru

Saatlerinize, rakamlarınıza, takvimlerinize rağmen

Hepsi palavra

İnanmıyorum bunlara

ÇOK GEÇ OLMADAN

Aden Mira Kartal

Tek bir alfabe yeterliyken insanlara

Neden türlü türlüsünü kullanıyorlar

Anlamıyorum

Latin alfabesi, Japon, Çin, Arap, Kiril

Bu işin içinden çıkamıyorum

Sesler aynı sesler

Hatta bazen kelimeler bile

Ama kimi sağdan sola yazıyor

Kimi yukarıdan aşağıya

Kimi soldan sağa

Acaba başka milletler

Bir şey anlamasın mı istiyorlar

Çok özel şeyler yazıp

Bizden bir şeyler mi gizliyorlar

Üstelik bazı alfabeler var ki

Binlerce harften oluşuyor

Düşündüğümde içinden çıkamıyorum

Bunlar nasıl yazıyor konuşuyor

Böyle alfabeler yerine

Resim çizilmeli bence

Daha kolay anlaşır insanlar

Bunu denesinler bence

Aynı alfabeyi kullanmasına rağmen

Bazı harfler bazı dillerde yok

Zamanla azalmış mı diye düşünüyorum

Galiba, galiba, galiba düşünüyorum çok

En iyisi fazla düşünmeden

Kendi harflerini öğrenmeli insan

Ama illa düşünecekse

Kendine bir alfabe oluşturmalı

Vakit çok geç olmadan

ŞİİR NEDEN VAR

 Gamze Sena Kuyucu

Herkes konuşur ve yazar

Herkes anlatır derdini sözcüklerle

Fakat alamaz hiçbiri

İçten yazılmış bir dizenin yerini

Mesela bulut dediğinde insanlar

Yalnızca göğe bakar

Oysa bir şiirde bulut

Harf harf dizelere yağar

Çiçek ise eğer konu

İnsanlar kokusunu düşünür önce onun

Sonra rengini hatırlar

Bilmezler en güzeli çiçeklerin

Mısralarda açarlar

Gece uyur insanlar

Ve yalnızca karanlıktan ibaret sanırlar

Oysa bilmezler

Geceleri şairler başka alemlere koşarlar

Herkes bakar, görür, söyler

Başka bir gözdür şairin yüzündeki

Başka bir anlamdır şairin sözündeki

PENCERELER

Yusuf Kerem Köse

Bir pencere

Farklıdır herkese göre

Bazen bir bazen dört camlıdır

Her pencere çoğunlukla bakar bir yola

Biz de onun ardın bakarız dünyaya 

Bazen bir olaya

Ben de bakıyorum pencereme

Görüyorum dışarda birkaç ev

Birkaç serçe

Kimi zaman dalıyorum sadece düşüncelere

Peki öyleyse 

Dışarda gördüğümün önemi ne

Manzara ne olursa olsun

Dışarıya açılan pencereler

Hep var olsun

Olmasaydı pencereler

Nerede hayal kuracaktık

Nereden dünyaya bakacaktık

Allah korusun

TOPRAK DEDE

YUSUF KEREM KÖSE

Hayatım yeşeriyor sayende

Suluyorum seni her gece

Bana biraz daha

Papatya veresin diye

Yoldan geçerken de

Okula giderken de

Görüyorum seni toprak dede

Her yerdesin bence

Veriyorum sana bir fidan

Bekliyorum yıllarca usanmadan

Ben yaşlanıyorum yavaş yavaş

Ve sen

Şahit oluyorsun yaşananlara

Belki büyütürsün binlerce ağaç

Görmüşsündür onlarca savaş

Ne olur toprak dede

Bizi bırakma susuz ve aç

HİÇ HESAPTA OLMAYAN ŞEYLER

Yiğit Efe Demir, Zeynep Ada Karadaş

Yaz mevsimi bitmek bilmiyordu. Aylardır meteoroloji ajansları “yazdan kalma bir gün” yorumu yapıyorlar ve bu günler bir türlü geride kalmıyordu. Kış, sanki gelmeye nazlanıyordu. Belki de küsmüştü insanlara. Babam, bu günlerin büyük bir nimet olduğunu ve değerlendirmek gerektiğini söylüyor sürekli tatil hesapları yapıyordu. Aslında arkadaşlarıyla balığa, pikniğe gidiyordu fakat bizimle birlikte de bir yerlere gitmek istediğini söylüyordu. Zaten haberler kışın ansızın bastıracağını söylüyordu fakat bunu bir aydır söylüyorlardı. Hafta sonu için ormanda iki gecelik bir kamp planlamaya başlamıştı bile. Cuma, cumartesi gecesini ormanda geçirecektik. Daha önceden de bu tarz piknikler yapmıştık ve çok eğlenmiştik fakat yaz mevsimindeydi onlar. Sonbahar farklıydı. Geceleri özellikle soğuk olacaktı, belliydi fakat babam her şeyi düşünmüştü. Cuma günü öğleden sonra hazırlıkları tamamlayarak yola koyulduk. Ağabeyim, ben, annem ve babam. Annem başından beri bu etkinliğe karşıydı fakat bizim ısrarımıza dayanamadı. Kocaman ağabeyim bile ne şirinlikler yapmıştı onu ikna etmek için. Sürekli evi toparlaması gerektiğini, çamaşırları, bulaşıkları bahane ediyordu ve bu işlerine bile yardım ettik. O da artık piknik için hazırdı. 

Üç saatlik bir yolculuktan sonra artık etrafta bizden başka araç kalmamıştı. Yükseklere doğru çıktıkça sonbaharın güzelliğine hayran oluyordum. Yeşilin, sarının, kızılın her rengi büyülüyordu bizi. Güneş usul usul veda etmeye hazırlanıyordu ve biz de kamp kuracağımız yere ulaşmıştık. Güneş batmadan odun toplamalı ve çadırları kurmalıydık. Bir saat içinde her şey hazırdı. Hava kararmaya döndüğünde üşütmeyen ama insanı ürperten bir serinlik iliklerimize işlemeye başladı. Neyse ki kocaman bir ateşimiz vardı. Annem gündüz evde hazırladığı çayı termosla getirmişti ve bu çay çok iyi gelmişti bize. Yanında atıştırmalıklar da vardı. Ertesi gün ormanda keşif yürüyüşleri yapacaktık ve mangal ziyafeti vardı. Ormanın içindeydik ve arada garip sesler geliyordu uzaklardan. Ulumaya benzeyen sesler, homurtular, ağaçlardan gelen tıkırtılar… Bazen helikopter sesi gibi bir yansıma… Neyse ki çok yorgunduk ve korkmaya bile gücümüz kalmamıştı. Sabah güneş doğmadan uyanmamız gerekiyordu. Küçük çadırımızda uyku tulumlarının içine girdik ve birkaç dakika sonra herkes derin bir uykuya dalmıştı bile, ben hariç. Bir süre sonra değişik sesler daha da yakından gelmeye başlamıştı. Ailem o kadar tatlı bir uykudaydı ki onları uyandırmaya kıyamıyordum. Uyumaya çalışıyordum fakat ben uyumak istedikçe uyku benden kaçıyor gibiydi. Böyle bir vaziyette sabahı nasıl edeceğimi düşünüyordum. Tam uykuya dalmak üzereydim ki rüzgarın sesiyle irkildim bu kez. İçinde kaldığımız çadır neredeyse sökülecek gibiydi fakat yine herkes uykudaydı. Artık düşünecek gücüm kalmamıştı. 

Uyandığımda herkes benden önce uyanmıştı. Ne de olsa en geç ben uyumuştum. Hızla hazırlandım ve birlikte dışarıya çıktık. Gece boyu ne yaşadığımı kimseye söylemedim. Dün geceden eser yoktu etrafta. Yeni yükselmeye başlayan güneş insanın içine doğuyordu sanki. Yaşamak ne güzel, dedim içimden ve doğa ne kadar iyi geliyor insana. 

Annem, babam ve ağabeyimle yürümeye başladık. Babam yenilebilir bitkileri tanıyor ve ara sıra bize de uzatıyordu. Halen dökülmemiş bazı yabani meyvelerden de ikram ediyordu fakat meyvelerin bazıları ısırılmış gibiydi. istemeyerek de olsa yiyordum çünkü kahvaltı yapmamıştık. Birkaç saatlik geziden sonra yakındaki bir dereden su da alarak kahvaltı için çadırımıza yöneldik. Uzaktan bakınca çadırda bir gariplik olduğu seziliyordu. Bu durum adımlarımızı hızlandırmamız için yeterli bir sebepti. Çadırın yanına ilk ulaşan babamdı ve hayli öfkeliydi:

-Lanet olası ayılar! Hiçbir şey bırakmamışlar bize yiyecek. Üstelik eşyaları da parçalamışlar. 

Annemin endişeli bakışları, ağabeyimin korkulu yüzü… Bir anda kendimi bir gerilim filminin ortasında bulmuştum. Aslında bunların olabileceğini dün gece düşünmüştüm. Sadece sustum. 

Belki de artık kampı burada bırakıp eve dönmemiz gerekiyordu. Babam da öyle düşünmüş olacak ki arabaya yöneldi. Kapıyı açtı fakat endişeli gözlerle bakıyordu arabaya. Lastiklerden birinin inmiş olduğunu fark edince yüzündeki moral bozukluğu daha da arttı. 

-Yedek lastiğimiz var neyse ki… Eve dönsek iyi olacak. Bu çadırı da toplamak içimden gelmiyor hiç, dedi. 

Annem:

-Zaten baştan beri benim niyetim yoktu biliyorsunuz, eve dönelim ve size güzel bir kahvaltı hazırlayayım, dedi. 

Babam yarım saat kadar bir sürede lastiği değişti fakat bu kez de yeni bir sorun vardı: Akü bitmişti. Araç bir türlü çalışmıyordu. Zaman ilerliyordu ve güneş kaybolmuş yerini bulutlara bırakmıştı. Çok geçmeden ince bir yağmur başladı. Bir süre sonra da yağmur yerini kara bıraktı. Ormanın ortasında öylece kalakalmıştık. Güzel bir vakit geçirmek için buradaydık ama kocaman bir çaresizlik çölünde gibiydik. Bir süre aracın içinde oturduk. Kar devam ediyordu ve yer karla kaplanmıştı bile. Burada böylece çaresiz beklemek can sıkıyordu. Araçtan aşağıya indim. Kardan adam yapmak iyi bir fikirdi ama kimsenin buna gücü yok gibiydi. Bir süre sonra ağabeyim de indi araçtan. Annem ve babam da dışarıya geldiler. Babam yürümekten başka çaremiz olmadığını söyledi. Telefonun çekebileceği bir noktaya ulaştığımızda arkadaşlarını arayıp gelmelerini isteyecekti bizi kurtarmaları için. Aç ve yorgun biçimde, durmak bilmeyen kar tanelerinin arasında kocaman ormanda yürüyorduk. Sanki dünyada yalnızca biz vardık. Nereye gittiğimizi bilmiyorduk. Önceleri babam kendinden emindi fakat birkaç saat boyunca yürümemize rağmen ormandan çıkamamıştık. Hava kararmadan dönüş yolunu bulmalı ya da telefonun çektiği bir yere ulaşmalıydık. Bir süre sonra kimsenin yürüyecek gücü kalmamıştı. Bir yerlerde birazcık dinlenmek iyi olacaktı. İlerdeki kayalıklarda bir mağara olabilirdi. Babam eline kocaman bir ağaç parçası alarak kayalığa yaklaştı. Biz de peşinden yürüdük. Küçük bir mağara girişi bulmuştu ve içeriye girdi. Birkaç dakika sonra elinde bizim kamp eşyalarıyla dışarıya çıktı. Bizi bu hale düşüren ayılar burada yaşıyor olmalıydı. Önce onlar bizim çadırımızı işgal etmişti şimdi ise biz onların yuvasındaydık. Tehlikeli bir alandı burası ama gidecek başka hiçbir yerimiz yoktu. 

Mağaranın içinde kocaman bir ateş yaktı babam. Mağaranın girişinde de küçük bir ateşimiz vardı artık. Üşümemiz az da olsa geçmişti. Kalan yiyecekleri tükettikten sonra eğer hayatta kalırsak yarın yürüyebileceğimizi söyledi babam. Bu esnada ağabeyim bir çığlık attı:

-Telefonum sinyal alıyor.

Hepimiz için güzel bir haberdi bu fakat telefonunun şarjı çok azalmıştı. Babam ağabeyimin telefonundan arama kurtarma ekiplerini aradı. Bulunduğumuz yerin tehlikeli olduğunu ve bize ulaşmalarının kolay olmayacağını söylemişlerdi. En azından aç değildik ve sıcak bir mağaradaydık. Mağaranın sahipleri ortaya çıkmazsa büyük bir sorun yok gibiydi. Kar dışarda yağmaya devam ediyordu. Hava kararmaya başlamıştı bile. Beklemekten başka hiçbir şey yapacak durumda değildik. Kaç saat, kaç gece, kaç gün bekleyecektik? Cevabını bilmediğimiz sorularla ateşin başında susuyorduk sadece. Ağabeyim uykuya dalmıştı bile. Annem bize göstermeden ağlıyordu sanki. Babam elindeki çubukla ateşi karıştırıyordu. Ben bir rüyada olduğumu düşünerek uyanacağım saati bekliyordum. Sanki uyanacağım ve okula gideceğim, sanki uyanacağım ve kahvaltı masasına geçeceğim. 

DAVET

Ecem Ercins 

Reyhan Veske

Metehan Akkaya

Sami Yusuf Avcı

Elif Eslem Şimşek

Buralara gelmem hiç kolay olmadı. 

Her şey sekiz buçuk yaşımdayken başladı. 

Çok başarılı bir öğrenci değildim. Zeki olduğumu söylüyorlardı ama derslerim iyi değildi. Birazcık çalıştığımda sınıfın en iyi öğrencisinden bile iyi notlar alabiliyordum fakat çalışmak bana göre değildi çünkü başka bir ilgi alanım vardı: müzik. Gecem ve gündüzüm hep müzikle geçiyordu. Okula giderken hep kulaklığımda müzik çalıyordu. Uyumadan önce hep müzik dinliyordum. Kahvaltıda, yemekte, serviste hep müzik. Arkadaşlarım koşup top oynarken ben yeni müzikler arıyordum. Hiç ayırmıyordum müzik türünü ve sanatçıları. Yeter ki müzik olsun, ses olsun… 

Ailem bu durumdan şikayet etmiyordu fakat derslerimin iyi olmamasına da biraz üzülüyordu sanki. Zaten zayıf not almıyorsam, okula gidip geliyorsam onları mutlu etmek içindi yoksa benim okulda ne işim olurdu ki? Ha bir de müzik dersi var elbette. Çarşamba gününün anlamı büyüktü benim için. Müzik dersi Çarşamba günüydü ve ben o gün başka hiçbir derse girmeden müzik odasında vakit geçiriyordum. Müzik öğretmenim benim için izin alıyordu diğer öğretmenlerden. Öğretmenimiz iyiydi fakat müzik zevklerimiz pek örtüşmüyordu. Elinde bağlama ile geziyordu ve hep Neşet Ertaş türküleri söylüyordu. Neşet Ertaş’a saygım büyük elbette ama benim tarzım değildi. Ben daha çok güncel şarkıları ve şarkı gruplarını seviyordum. 

Her şey sekiz buçuk yaşımda başladı. 

Derslerimin çok iyi olmamasından rahatsız olan annem bana güzel bir teklifte bulundu. Şayet yıl sonunda iyi bir karne ile eve dönersem beni konsere götüreceğini söyledi. Yaz mevsimi demek; zaten konser demek, gezmek demek, tatil demekti ve yaşadığım şehre her sene mutlaka sevdiğim birkaç şarkıcı gelirdi. Annemin teklifi fena değildi lakin kimin konserine gidecektik? Ya Neşet Ertaş gelirse? Neşet Ertaş daha önce hiç yaşadığımız yerde konsere gelmemişti. Haliyle mutlaka popüler birileri olmalıydı şehrimize konser için gelenler. Bu anlaşmayı kabul ettim ve anneme güzel bir karne getireceğime dair söz verdim. 

Dokuz yaşıma yaklaşmıştım. Aylar hızla geçmişti ve birazcık çaba göstererek güzel bir karne ile yaz tatiline girdim. Bu esnada konseri unutmuştum bile. Kendimi o kadar ders çalışmaya kaptırmıştım ki müzik neredeyse ikinci plana düşmüştü. Karnemi gören annem çok mutlu oldu ve konser gününün yakın olduğunu söyledi. Onun mutluluğunu görmek belki de konserden daha değerliydi ama yine de sordum:

-Kimin konseri anneciğim ve ne zaman?

Annem, heyecanımı artırmak için tane tane söylemeye başladı:

-En sevdiğin şarkıcılardan biri.

-Eee, kim ama?

-Unutamayacağın bir konser olacak bu.

-Lütfen anne, artık söyle konser kimin?

-Çok seveceğini söylemiştim. Belki de konsere gittiğimiz zaman öğrenmelisin. Az daha merak et.

Annemin bunu bana yaptığına inanamıyordum. Sırf meraklanayım diye konsere gelen şarkıcıyı söylemiyordu. Biraz üzgün durduğumu görünce söyleyiverdi:

-Markan konseri. 

İnanamamıştım. Dünyaca ünlü bir popçu geliyordu şehrimize. Kesinlikle devasa bir organizasyon olmalıydı. Sevinç çığlıkları atarken annem devam etti:

-Üstelik VIP biletimiz var. Bu başarı, bu özel bileti hak etti bence. 

Neyse ki birkaç gün vardı konsere ve ben dokuz yaşıma girmiştim. 

Konser günü geldiğinde Markan’ın giyim tarzına benzer kıyafetler almak için alışveriş yaptık annemle. Artık ben de küçük bir Markan olmuştum ve görenlerin dikkatini çekiyordum. Konsere üç saat öncesinden gittik çünkü çok kalabalık olacağı belliydi. Konserde bize ayrılan yere oturduk ve Markan’ın sahneye çıkacağı anı beklemeye başladık. Hayatımda ilk kez konsere gelmiştim. Kulaklıktan müzik dinlemeye benzemiyordu bu. Sanki dünya ve mekan değişmişti. Başka bir ülkeye, dünyaya geçmiş gibiydim. Bu güzelliğin bitmesini hiç istemiyordum. Büyük alkışlar ve çığlıklar arasında Markan sahneye çıkmıştı. İlk şarkı, ikinci şarkı, üçüncü şarkı derken konser devam ediyordu. Konseri dinlemeye gelenler coşkusunu hiç kaybetmiyordu. Keşke annem bana bir güzellik yapsa ve imzalı bir poster de alabilsek Markan’dan ve birkaç da fotoğrafımız olsaydı diye aklımdan geçti. Annemi aradı gözlerim fakat annem yanımda yoktu. Annemi bu kalabalıkta bulmak çok zordu zaten VIP bölümünün de anlamı kalmamıştı çünkü büyük bir curcuna ve taşkınlık yaşanıyordu. Ben annemi bulmanın derdindeydim kalabalıklar ise Markan’a el uzatmak çabasındaydı. Markan bir ara elindeki çiçeği parça parça dinleyicilere atmaya başladı. Dinleyiciler daha da çıldırdı bu olay üzerine. Kendimi bir anda sahnenin en ucunda ezilme tehlikesi ile baş başa buldum. Artık konser benim için eziyete dönüşmüştü. Belki de müzik tutkum burada bitecekti. Bir daha asla konsere gelmek istemiyordum. Annem yoktu ve insanların arasında turşuya dönmüştüm. Bu esnada Markan sahneden insanları sakinliğe davet etti ve ardından benim bulunduğum tarafı işaret ederek şöyle dedi:

-O küçük çocuğu yanıma istiyorum. Ne kadar da benziyor bana. 

Ne olduğunu anlamadan kolumdan tutmaya başladı birileri. Bir patates torbası gibi elden ele geziyordum ve kendimi sahnede buldum. Sahneye benim çıkmamla birlikte çığlıklar yeniden yükseldi. Markan benimle konuşuyordu ama ben kalabalıkta annemi arıyordum. Bu esnada elime bir mikrofon tutuşturuldu. Markan, benden en sevdiğim şarkısını söylememi istiyordu. Mikrofonu elime aldım ve başladım konuşmaya:

-Anne ben buradayım sen neredesin?

Alkışlar yükseliyordu ve ben ağlamaklı bir sesle tekrar ediyordum: 

-Anne ben buradayım, sen neredesin. 

Üçüncü kez bu cümleyi söylediğimde bu sözlerin Markan’a ait şarkılardan birinde geçtiğini hatırladım. 

Markan:

-Sadece kıyafetiyle değil sesi ile de bir yıldız bu çocuk, diyordu. Artık bundan sonraki sahnelere seninle çıkacağız çocuk, diye de ilave ediyordu. 

Kalabalık içerisinden biri sahneye doğru gelme çabasındaydı. Bu annemdi. Derin bir nefes almıştım. 

Buralara gelmem hiç kolay olmadı. 

Her şey sekiz buçuk yaşımdayken başladı ve dokuz yaşımda sahneye çıkmamla devam etti. 

Şimdi yirmi beş yaşımdayım ve sahnelerin yıldızıyım. Ben Gürkan. Hepinizi konserlerime bekliyorum. 

DAVET

GÖLGE

Feyza Duran

Bazı insanlar gölgelerinden korkar

Sebebi nedir bilinmez

Ama bilinen tek bir şey var

Gölge insanın içini yansıtır

Belki bu yüzdendir

İnsanların gölgelerinden korkması

Ama insanlar acaba

Neden kendinden korkar ki

Acaba kendine ispatlayamadığı 

Gerçeklerden dolayı mı?

BİR VEDA HİKÂYESİ

Semih Yılmaz

İki yıldır oturduğumuz evden taşınma zamanı gelmişti. Artık ev sahibi olmuş, kiracılıktan kurtulmuştuk. Artık “bizim” diyeceğimiz bir evimiz vardı. Okula uzaktı ama olsun. Çarşıya da biraz uzaktı ama çarşıda zaten bir işim yoktu üstelik yürüyerek gidilebilirdi. Okuluma yürüyerek gidemezdim fakat alaşıktım bu duruma. Ayrılırken bu evden biraz üzülmek istedim, duygulanmak istedim. Bu evde yaşadıklarımı hatırladım. Çok da önemli şeyler yaşamamıştım. Yani iç dünyamda bir yeri yok gibiydi ama artık yeni evimizde anılar biriktiririm diye düşünüyordum. 

Taşındık sonunda. Eşyaların kimi sarılmış, paketlenmiş, kimileri ise kolilenmişti. Her şey yolunda görünüyordu ta ki o ana kadar. O an birdenbire taşınmamış olmamız, ev sahibi olmamız anlamını yitirdi. Nasıl yaparlardı bunu bana, anlamak çok zordu. Anneme, babama sordum fakat onlar için her şey normaldi. 

Duvarlar üstüme üstüme geliyordu. Ev beni boğuyordu. Bana bunu nasıl yapmışlardı? Oysa daha dün yerli yerindeydi. 

Hayat anlamını yitirmiş gibiydi benim için. Nasıl uyuduğumu ve uyandığımı hatırlamıyorum. Kabus dolu bir geceydi yaşadığım. Erkenden uyandım her şeyi unutmuş gibiydim fakat kahvaltı sonrası kapıyı açtığımda okula giderken yeniden hatırladım onu ve moralim bozuldu. Gün boyu aynı moralsizlikle devam etti okul. 

Akşam eve geldiğimde güzel bir haber bekledim fakat nafile. Annem ve babam artık onun bizim evde yerinin olmadığını söylüyorlardı. Oysa ilk günler ne kadar da çok görmüştüm onu. Şimdi o yoktu evde ve büyük bir boşluk vardı. 

Günler böyle devam ediyordu. Arada bir unutuyordum ama yokluğunu hatırlayınca yeniden eski bir yara kanamaya başlıyordu. Onunla yürüdüğüm yollar geliyordu aklıma, onunla oynadığım oyunlar, onunla gittiğim fırın, market, park…

Havalar soğuduğu için zaten artık ona ihtiyacım kalmadığını söylüyorlardı. Yakında kar yağar ve ona hiç ihtiyaç hissetmezsin diyorlardı fakat kar da yağmıyordu. Halen ihtiyacımız vardı ona ama galiba ona ihtiyaç hisseden sadece bendim. 

Onunla ne yollar eskitmiştim ne geziler yapmıştım. O, benim bir parçam gibiydi. Bazı insanlar cep telefonu olmadan dışarıya çıkmaz, bazıları ise kimlik cüzdan gibi şeyleri ön planda tutar. Eski evimize gelmeden önce tanışmıştık onunla ve eski evimizden bile eskiydi benim için. Yıllarca devam edebilirdi birlikteliğimiz fakat ailem buna müsaade etmedi. Bir çift terliğin kime ne zararı vardı ki? Artık kapı önünde onu görmüyorum. Önümüz kış olduğu için yenisi de alınmayacak üstelik. Ben onunla yaşadığım rahatlığı belki de daha hiç yaşayamayacağım. Oysa eve taşındığımız birkaç gün boyunca herkes ondan faydalanmıştı. Lavaboda, banyoda onu kullanmıştı. Meğer son günleriymiş bizimle geçen. Hoşça kal mavi terliğim, hoşça kal. Seni unutmayacağım. Seninle geçen günleri ve adımladığım yolları da. 

BÖCEKLER İÇİNDE BİR BÖCEK

Ahmet Emir Koç

Çoğu insan böcek görmekten nefret eder. Bazıları köpekten, kediden korkmadığı kadar küçücük böceklerden korkar. Aslında normal bir korku değil bu, kimileri ürperiyor kimileri ise tiksiniyor böceklerden. Bazıları korkularını bastırarak öldürüyor böcekleri. Şu kocaman dünyada her şeye, herkese yer var fakat küçücük böcekler sığmıyor sanki. Oysa onlar evimizin en görünmeyen yerinde yaşıyorlar, dolaplarımızın en dibinde, mutfağın en kuytu yerinde. Evimizde olmayanlar ise toprağın altında, ağaçların gövdelerinde kısacası göremeyeceğimiz yerlerdeler. 

Gariban bir böcek yanlışlıkla sınıfın ortasına düştüğünde başına gelmeyen kalmıyor. Çığlık atanlar, sıraların üstüne çıkanlar, koşup süpürge getirme derdinde olanlar… Bir kahraman gibi davrananlar ise matematik ya da Türkçe kitabıyla böceği ezmeye çalışıyor. Oysa küçücük bir böcek işte. 

En korkutucu olan böcek türü ise galiba örümcek. Örümcek Adam filminin konumuzla alakası yok. Bildiğimiz örümcekten bahsediyorum. Evlerin köşelerini işgal eden ve bir bayrak diker gibi ağ ören örümcek. Üç gün uğranmayan her yerde bağımsızlığını ilan eden örümcek. Ağını örerek avını bir kenarda bekleyen örümcek. 

Aslında şehirlerdeki örümceklerin çoğu zehirsiz fakat yine de görünüşü korkunç. Kaç tane ayağı var sayamadım şimdiye kadar. Sekiz ayağı varmış, bunu öğrendim fakat ya gözleri? Gözlerini görecek kadar yakından bakamadım hiç. Ya da inceleyecek kadar samimi olmadık onunla. 

Durup dururken tepeden paraşütçü gibi tepemize inmeye çalışan bir böcek, örümcek. 

Bazen ansızın saçımda yürüdüğünü hissediyorum ve çılgınca elimi saçlarıma götürüyorum. Bazen yaz günlerinde kolumda bir hareketlilik olduğunda gözlerim onu arıyor ve diğer elimle şaplağı indiriyorum koluma. Uzaktan beni görenler kendi kendime dayak attığımı zannediyor. Örümcek, küçücük bir böcek fakat zihnimde çok yer tutuyor. Tozlu ortamlarda aklıma gelen ilk o oluyor ya da bir yerde sanatsal eserini gördüğümde sanki beni izliyormuş hissine kapılıyorum. 

Şayet bu yazıyı okuyabilecek bir örümcek varsa ona sesleniyorum: Benden sana av olmaz. Git ve kendinden daha küçük canlılarla uğraş. Peşimi bırak, evimden uzak dur. Okulun bahçesindeki demirleri de işgal etmekten vazgeç artık. Sana saygı duyuyorum ama sen de bana saygı duymalısın. Anlıyor musun beni örgü ustası küçük örümcek?