OYUN

Sami Yusuf

Hayat çoğu zaman 

Sıkıcıdır hele de çocuklar için

Böyle zamanlarda bir şemsiyedir oyun

Altına durup saklanmak için

Gerçek dünyadan kaçıp

Sığındığımız bir sahildir oyun

Evin içinde ev, odanın içinde oda

Ve yeniden dağıtılır roller

Her oyun başladığında

Oyun olmasaydı şayet

Can sıkıntısından patlardı çocuklar

Üstelik kimse görmezdi bunu

Oyunsuz geçen bir günü

Bilemiyorum kim anlar

ZİYARETÇİLER

ECEM ERCİNS

NEHİR ALMACI

SAMİ YUSUF AVCI

METEHAN AKKAYA

ELİF ESLEM ŞİMŞEK

MEHMET KEREM GÜRBÜZ

REYHAN VESKE

1. Bölüm Karne Günü

Okulun son günleriydi ve öğretmenlerin bir kısmı raporlu olduğu için dersler boş geçiyordu. Artık konular bittiğinden  etkinlikler başlamıştı ve hastane, huzurevi, müze gezileri yapılıyordu sürekli. Şehirde gezilmeyen yer neredeyse kalmamıştı. Sosyal bilgiler öğretmeni Hüseyin Hoca, gezilerin hayli faydalı olduğunu ancak yetimhaneye de gidilmesi gerektiğini söylemişti. Yetimhaneye gitmek için en uygun gün cuma idi. Yani karnelerin alınacağı gün… Hüseyin Hoca, karnelerin dağıtılmasından sonra Ecem, Yusuf, Metehan, Eslem ve Nehir’i yanına çağırarak şöyle dedi:

-Çocuklar, güzel etkinlikler gerçekleştirdik ancak sizden son bir ricam var. Bugün öğleden sonra bir de yetimhaneye giderseniz sizin için önemli bir kazanım olacak. Bu görevi size özellikle veriyorum. Yetimhaneye götüreceğiniz hediyeleri ben hazırladım. Lütfen fotoğraf almayı unutmayın. Önce kurum idaresine giderek selamımı iletin, onlar size yardımcı olacaktır. 

Eslem, bu etkinlikten çok hoşnut değildi çünkü doğum günüydü o gün. Evde onu bekleyen hediyeler, pastalar ve kutlama etkinliği varken yetimhaneye gitmek çok iyi bir durum değildi fakat Ecem ona bu etkinliğin doğum gününe bir anlam katacağını söyledi. Metehan ve Yusuf en istekli olan öğrencilerdi. Nehir ise bir an evvel ziyareti gerçekleştirmek ve tatile girmek niyetindeydi. İzleyeceği diziler ve okuyacağı kitaplar vardı günlerdir planını yaptığı. 

Öğlen vakti yaklaştığında tüm öğrenciler okul bahçesine alındı. Kimileri asık yüzlü kimileri ise sevinçliydi. Okul her zamankinden daha tenha idi. Müdür, her zamanki gibi sıkıcı bir konuşma yaptı ve ardından İstiklal Marşı söylendi. Beş dakika içerisinde okul bahçesinde kimse kalmamıştı. Hüseyin Hoca; Eslem, Ecem, Metehan, Yusuf ve Nehir’e kocaman bir kutu uzattı. Mehmet Kerem ve Reyhan’ın yokluğunu fark etmişti. Bu arkadaşlarının niçin gelmediğini sordu. 

Metehan:

-Mehmet Kerem’in önemli bir kursu var Hocam, dedi. Reyhan ise rahatsızmış, zaten karneyi de çok umursamadığını söyledi. Notlarımı zaten biliyorum, dersler olmayacağı için ben gelmeyeceğim demişti. 

Eslem ve Ecem kutuyu teslim aldılar. Bunlar yetimhaneye götürülecek hediyeler olmalıydı. İçinden tıkırtılar, şıngırtılar geliyordu. Hüseyin Hoca kutuyu uzatırken:

-Kutuyu açmayın ama dikkatli taşıyın. Kırılacak şeyler var içinde, dedi.

Ardından okul önünde bekleyen servislerden birinin şoförünü yanına çağırdı ve çocukların gitmesi gereken yetimhaneyi tarif etti. Çocukları bıraktıktan bir saat sonra tekrar almasını ve herkesi evine bırakması gerektiğini de hatırlattı. Servis şoförü durumdan çok hoşnut değildi fakat yapabileceği bir şey yoktu. Beş arkadaş biraz endişeli ve biraz da garip duygularla servise bindiler. Yolculuğun kısa süreceğini düşünüyorlardı fakat yarım saat geçmesine rağmen halen yetimhaneye ulaşamamışlardı. Yusuf, sessizliği bozdu:

-Doğru yolda olduğumuzdan emin misin ağabey? Şimdiye kadar çoktan varmış olmamız gerekmiyor muydu?

Şoför: 

-Çok biliyorsan gel direksiyonun başına, dedi. 

Yeniden bir sessizlik başladı. Bir saat süren yolculuktan sonra şehrin epeyce kenarında eski bir bina önünde araç durdu. Hiç kimse böyle bir yer hayal etmemişti. Etrafta kimse yoktu ve karga sesleri ürkütücüydü. Beş arkadaş araçtan iner inmez servisin yok olduğunu fark ettiler. Ecem ve Eslem taşıdıkları kutunun garipleştiğini hissetmişti. Sanki kutunun rengi ve ağırlığı değişmiş üstelik tıkırtı ve şıngırtılar duyulmaz olmuştu. Ürpertici bir yerdi burası. Beş arkadaş yetimhanenin girişine doğru yürürken Metehan fısıldadı:

-Burada gerçekten birileri yaşıyor olamaz. Sanki 2. Dünya Savaşı’ndan kalmış bir sığınak gibi burası. 

Nehir:

-Ortalığı germeye gerek yok. Bir an önce içeri girelim, yapılacak şeyleri yapalım, dedi. 

Bu cümlenin ardından binanın içinden yankılı bir kahkaha sesi geldi ancak bu sesi duyduğunu kimse söylemedi. Binanın kapısını gıcırtıyla Yusuf araladı. Sanki bir gerilim filminin başlangıç sahnesiydi yaşadıkları. Kapı aralanırken kargalar aniden havalanmıştı, Metehan en gerideydi:

-Ben bu binaya girmek istemiyorum. Siz girin ve hediyeleri bırakın, ben burada bekleyeceğim dedi. Eslem, Nehir ve Ecem; Metehan’ın orada kalmasının uygun olmayacağını düşündüler ve içeriye girmek için ikna ettiler. 

Binanın dışının aksine içi son derece ferah ve moderndi. Bu manzara karşısında biraz olsun rahatlamışlardı. 

2. Bölüm: Kapılar

Sessiz adımlarla gördükleri her kapının üzerine bakarak müdür odasını arıyorlardı. Etrafta canlı belirtisi yoktu. Nihayet kapının hemen kenarında büyük harflerle “MÜDÜR” yazısını görmüşlerdi. Metehan:

-Haydi bir an önce şu emanetleri verelim ve bu sıkıcı binadan kurtulalım, dedi.

Bir yandan da saatine bakıyordu. Saat 13.20’yi gösteriyordu. 14.00 olduğunda buradaki işlerinin bitmesi gerekiyordu. Servis bu saatte gelecekti. Ansızın bir gürültü tüm binada yankılandı. Ecem ve Eslem ellerindeki kutuyu düşürmüşlerdi. Artık bu ziyaretin bir anlamı kalmamış gibiydi. Şaşkın şaşkın kutuya bakıyorlardı. Yusuf tam kutuyu açacakken Eslem:

-Müdür Bey, kutuyu açmamamızı söylemişti, unuttun mu, dedi. 

Yusuf:

-Sadece ne kadar hasar oluştuğuna bakacaktım ama haklısın, diye karşılık verdi. 

Gürültüyü birilerinin duymamış olması imkansızdı fakat halen etrafta kimse yoktu, açılan bir kapı yoktu. Sessizliğin tam ortasında, beş arkadaş yerdeki kutuyu izliyordu. Kutu sanki hareket eder gibiydi. Metehan ayağıyla kutuya dokundu. Evet, kutu hareket ediyordu. Bu esnada müdür odasının kapısından küçük bir ses geldi. Kapı açılıyordu fakat arkasında kimse yok gibiydi. Kapı ardına kadar açıldı. Yusuf cesaretini topladı ve kapıdan içeriye adım attığında öylece orada kaldı. Korkunç bir şey görmüş olmalıydı. Diğer arkadaşları onun bu tepkisinden endişe duymaya başlamıştı. Nehir cesaretini toplayarak Yusuf’un yanına gitti fakat o da daha fazla adım atmadan şaşkınlıkla karşıya bakıyordu. Eslem, Ecem ve Metehan da birkaç adım attıktan sonra hareketsiz kaldılar. Mehmet Kerem ve Reyhan ders çalışıyorlardı sessizce. Burada ne arıyorlardı, bu bina ile ilgileri neydi?

Eslem daha fazla konuşmadan duramadı ve seslendi:

-Reyhan, Allah aşkına burada ne geziyorsun. Mehmet Kerem, hani senin İngilizce kursun vardı?

Bu cümleler diğer dört kişiye de cesaret vermişti. Onlar da sorular soruyordu fakat Mehmet Kerem ve Reyhan soruların hiçbirini duymuyordu. Hatta birbirlerinden haberleri bile yokmuş gibi önlerindeki defterle, kitapla ilgileniyorlardı. Bu bir şaka ise çok kötüydü ama şakaya benzemiyordu. Şaka olsaydı Reyhan dayanamayıp mutlaka gülme krizine girerdi. Reyhan’ı çok iyi tanıyan arkadaşı Ecem cep telefonunu çıkardı ve bu anın bir fotoğrafını almak istedi. Tam fotoğrafı çekiyordu ki dışardan bir ses duydular ve geri dönüp baktıklarında kutunun yuvarlandığını gördüler. Beş arkadaş Reyhan ve Mehmet Kerem’i orada bırakarak kutunun peşinden gidiyorlardı ancak kutu çok hızlı yuvarlanıyor, bazı kapıların önünde duruyor, önünde durduğu kapı açılıyor ardından yeniden kapanıyordu. Nefes nefese kutunun peşinden koşan beş kişi bir anda durdu çünkü kutu kaybolmuştu. Kocaman koridorun ortasında öylece kalakalmışlardı. Metehan saatine baktı, yüzünü buruşturdu. Saat halen 13.20’yi gösteriyordu. 

3. Bölüm: Başa Dönüş

Metehan saatindeki tuhaflığı arkadaşlarına söyledi. Onlar da saatlerini, telefonlarını kontrol ettiler ve aynı zamanı gösterdiğini fark ettiler tüm cihazların. Yusuf; Mehmet Kerem ve Reyhan’ı alarak binadan ayrılmanın iyi bir fikir olacağını söyledi. Arkadaşları da bu fikri onayladı. Yeniden müdür odasına gittiler fakat şaşkınlıklar üst üste geliyordu. Az önce iki arkadaşlarının orada olduğundan hepsi de adları gibi emindi. Ecem telefonunu çıkardı ve biraz önce çektiği fotoğrafa baktı. Boş bir odanın fotoğrafı vardı sadece. Bu nasıl olmuştu? Kabus mu görüyorum diye düşündü fakat herkesin aynı kabusu görmesi imkansızdı. Metehan:

-Tüm sınıfları dolaşalım ve ardından bu binadan çıkalım, o zamana kadar zaten servis gelmiş olur, dedi. 

Biraz dinlenmişlerdi, nefeslerini toparlamışlardı. Acele etmeden tüm sınıfların kapısını birer birer açmaya başladılar. Sınıflar bomboştu en son kapıyı aralayıncaya kadar. Güçlükle açılan son kapı ile korkuları daha da arttı. Tam karşılarında bir duvar ve duvarda yedi kişinin adı vardı. Bu isimler kendi isimleriydi ve Mehmet Kerem ile Reyhan da listenin en başındaydı. Ecem yine cep telefonunu çıkardı ve bir fotoğraf almayı ihmal etmedi. Bu kez çektiği fotoğrafa iyice baktı. Evet, isimler gayet okunaklıydı ve kırmızı bir kalemle yazılmıştı. Tüm isimlerin karşısında artı işareti varken Mehmet Kerem ve Reyhan’ın isminin karşısında çarpı işareti vardı. Sessizliği Nehir bozdu:

-Ben artık eve gitmek istiyorum. Bunların hepsini aileme anlatacağım. Okul müdürümüzü de şikayet edeceğim. Bu nasıl bir ziyaret, etkinlik anlamadım. Bizi delirtmek için bir plan yapılmış galiba, diyerek dış kapıya doğru yöneldi. 

Haklıydı galiba. Diğer arkadaşları da aynı fikirdeydi. Kapıya doğru yönelmişlerdi ki kapı aniden açıldı ve kocaman siyah bir at üzerinde siyah elbisesiyle kendilerine doğru koşan bir adam gördüler. Adamın elinde kılıç ve mızrak vardı. Sanki tarihi bir filmden çıkmış gibiydi. Nal sesleri atın nefesinin seslerine karışıyordu. Hiç iyi niyetli bir adam gibi görünmüyordu bu. Koridorun kenarında bir yerlere çekilmek hatta saklanmak iyi bir fikir olabilirdi. Metehan yeniden saatine baktı: 13.21’i gösteriyordu. Atlı adam iyice yaklaşmıştı ve beş arkadaş korkudan artık gözlerini kapatmışlardı. Gözlerini açtıklarında okul müdürü halen konuşma yapıyordu ve İstiklal Marşı henüz başlamamıştı. Ecem, Nehir, Eslem, Yusuf ve Metehan şaşkın şaşkın birbirlerinin yüzüne baktılar. Az önce yaşadıkları şeylerin hepsi de gerçek olmadığını düşünüp birbirlerine söylemiyorlardı bir anda okul bahçesinin kapısında Mehmet Kerem ve Reyhan belirdi. İstiklal Marşı’na yetişmek için acele ediyorlardı. Hepsinin zihninde aynı soru vardı: Gerçek miydi az evvel yaşadıkları? İstiklal Marşı bittiğinde herkes şaşkın şaşkın servisine doğru yürürken Ecem cep telefonunu çıkardı ve galerisine baktı. Az önce çektiği fotoğraf duruyordu. Arkadaşlarına seslendi:

-Gelin, gitmeyin size bir şey göstereceğim. Dört arkadaş telefona baktıklarında oldukları yerde kaldılar. Sessizdiler. Hüseyin Hoca’nın sesiyle irkildiler:

-Çocuklar, güzel etkinlikler gerçekleştirdik ancak sizden son bir ricam var. Bugün öğleden sonra bir de yetimhaneye giderseniz sizin için önemli bir kazanım olacak. Bu görevi size özellikle veriyorum. Yetimhaneye götüreceğiniz hediyeleri ben hazırladım. Lütfen fotoğraf almayı unutmayın. Önce kurum idaresine giderek selamımı iletin, onlar size yardımcı olacaktır. 

Saat 12.20’yi gösteriyordu. Çocuklar önce birbirlerinin yüzüne baktılar, ardından servislerine doğru koştular. 

Okulun bahçesinde Hüseyin Hoca kocaman bir kutuyla kalakalmıştı. Olanlara anlam verememişti oysa bu çocukları çok seviyordu. 

SİSLER İÇİNDE GECE

 Ecem Ercins, Reyhan Veske, Nehir Almacı, Metehan Akkaya, Sami Yusuf, Elif Şimşek

Servisle okula gitmediğim için aslında mutluydum. Servisle gidip gelenler en az bir saat önce yola çıkıyordu ve bir saatte de ancak evlerine dönüyordu fakat ben öyle mi? On beş dakika kadar yürüdükten sonra okulum karşımdaydı. Kahvaltıdan sonra yapılan küçük bir yürüyüş yerine geçiyordu benim için okula ulaşmak. Servisle gelen uyuşuk arkadaşlarım gibi derse başlamıyordum. Sporunu yapmış, ayılmış, zihni açık hâlde derslere başlıyordum. 

O gün hava oldukça güzeldi. Yazdan kalma bir gün, derler ya öyle işte. Akşama kadar güneşliydi her yer fakat akşam ani bir soğuk bastırmış ve bu hava değişimi beraberinde sisi de getirmişti. Hava tahmin raporları ertesi gün sis ve buzlanmadan bahsediyordu fakat ne kadar sisli olabilirdi ki hava?

Sabah uyandığımda hâlen güneşin doğmadığını düşündüm önce. Belki birkaç saat daha uyuyabilirdim fakat bu esnada gözüm saate takıldı. Yanlış görmüyordum, okul saati gelmişti fakat dışarda göz gözü görmüyordu. Hızlıca hazırlığımı yaptım ve okula gitmek üzere evden ayrıldım. Daha kapıdan adım atar atmaz bir masal ülkesine düşmüş gibiydim. Ayağımın altındaki yolu bile görmüyordum. Sisler içinde ilerlemeye başladım. Ayaklarım aynı yolu her gün yürüdüğü için hangi kaldırımda hata var, bunu bile biliyordum aslında. Üç beş dakika yürüdükten sonra havanın açılacağını düşünmüştüm ama aksine sis bir türlü ortadan kalkmıyordu. Yürüyordum sadece. On dakika geçmişti yaklaşık ve okul hâlen görünmüyordu. Normal şartlarda etrafta araçların olması, okula giden çocukların, işe giden insanların olması gerekiyordu ama kimseler yoktu. Garip bir durumdu ve endişe etmeye başlamıştım. Belki de ailemi aramam ve durumu haber etmem gerekiyordu. Çantamdan telefonumu çıkardım fakat endişem daha da büyüdü çünkü telefonum çekmiyordu ve dersin başlama saati de gelmiş görünüyordu. Normalde bu dakikalarda çoktan okuluma ulaşmış, sınıfımda oturuyor olmalıydım. Artık endişelerim paniğe dönüşmeye başlamıştı. Kocaman bir dünyada kendimi tek başıma kalmış gibi hissediyordum. Etraftan ne geçen vardı ne de duyulan bir ses. Ay yüzeyine inmiş astronot gibiydim. Çölde tek başına kalmış bir yolcu gibiydim. Bu esnada yön duygumu da kaybettiğimi fark ettim. Adım attığım yerler hiç tanıdık gelmiyordu. Hava da bir türlü açılacak gibi görünmüyordu. Oysa şimdiye kadar güneş görünmeli ve etraf seçilebilir olmalıydı. Adımlarımı hızlandırdım, bir süre sonra koşmaya başladım. Bir yandan ter bastırmıştı bir yandan da çaresizlik iliklerime kadar işliyordu. Arada durup, nefeslenip telefonuma bakıyordum fakat telefonum çekmiyordu. Uzaklardan nihayet sesler gelmeye başlamıştı ama köpek sesiydi bunlar. Hatta köpekten öte kurt ulumasına benzeyen sesler git gide yakınlaşıyor ve çoğalıyordu. Kaybolmanın verdiği endişe artık yanında bir de köpek korkusuyla beni hareketsiz bırakmıştı. Keşke az sonra yanımda bir araç dursa ve bana nereye gideceğimi sorsa diye düşündüm. Keşke az sonra telefonum çalsa ve annem nerede olduğumu sorsa. Keşke yaşadıklarım bir rüya olsa ve uyandığımda yatağımda bulsam kendimi. Adımlarım, elim kolum bağlanmış gibiydi. Zihnim de bocalamaya başlamıştı. Gerçeklik algımı bu sisli dünyada kaybetmeye başlamıştım. Evet, bunların hepsi kötü bir rüya olmalıydı. Daha önce de benzer rüyalar görmüş ve uyanmıştım. Rüya olup olmadığını anlamak için kendime sert bir tokat atmam gerekiyordu. Elimi iyice açıp yüzüme bir tokat attım. Canım yanmıştı. Demek ki bu bir rüya değildi. Her yerde sis olmayacağını düşünüp sisin içinde yürümeye devam ettim. Bir süre sonra yeniden ayaklarım açılmıştı ve adımlarımı hızlandırmıştım. Bastığım yerlerin sert olmaması artık kaybolduğum hissini kabul etmeye zorluyordu beni. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. 

Telefonumun saatine baktığımda neredeyse evden ayrılalı iki saat geçtiğini anladım. Kaybolmuştum, bu artık net bir gerçekti fakat okul umurumda değildi. Sadece eve dönmek istiyordum. Eve dönmek ve ailemin yanında olmak. 

Bir yerlerde dinlenmek iyi olabilirdi fakat bu kez de üşümekten, donmaktan korkuyordum. Beş on dakika daha ancak yürüyebilirim, diye düşünüyordum. Sonrasında takatim kalmayacak ve bulunduğum yere düşecektim ihtimal. Bu esnada sislerin dağılmaya başladığını fark ettim. Nihayet sis dağılmaya başlamıştı ancak etrafta ne yol vardı ne de bina. Gelip geçen araç da yoktu tabi yol olmadığı için. Sisin çekilmeye başlaması biraz moralimi düzeltmişti ve okul yeniden aklıma gelmişti. Şimdi matematik dersi bitmiş sosyal bilgiler dersine başlanmıştır, diye düşündüm. Şafak Hoca ne de güzel anlatıyordur konuları diye aklımdan geçti. Bir kâbus muydu bu, yoksa bir hikâyenin içinde mi kaybolmuştum? Kimin hikâyesiydi bu? Eğer bir hikâye ise bana bunu neden yaşatıyorlardı? 

2. Bölüm

Reyhan Veske

Büyük bir sessizlik başlamış ve uluma sesleri kesilmişti. Sis de kaybolmuştu fakat hiçbir şey göremiyordu. Karanlıktı her yer. Telefonunun ışığından faydalanmak iyi bir fikir olabilirdi. Yeniden telefonunu eline aldı fakat telefonunun galiba şarjı bitmişti. Tuşlarına basıyordu fakat herhangi bir tepki vermiyordu telefonu. Karanlık, üstüne üstüne geliyor, sessizlik ise sanki onu boğuyor gibiydi. Üzerinde git gide artan bir ağırlık vardı. Daha fazla dayanamadı ve üzerindeki ağırlığı var gücüyle itmeye başladı. İşe yaramıştı. Tüm ağırlık üzerinden sıyrılmış üstelik her yer aydınlanmış ve nefes de almaya başlamıştı. Bunun nasıl olduğunu düşünürken gözlerini açtı ve odasında olduğunu fark etti. Telefonu elindeydi ve günlerden pazar olduğunu gördü ekranda. Saat ise gecenin 2.22’sini gösteriyordu. 

KAPININ ARDINDA KİM VAR

ECEM ERCİNS

NEHİR ALMACI

SAMİ YUSUF AVCI

METEHAN AKKAYA

1. BÖLÜM

Herkes ona Yusuf Ağa diyordu ama ağa denilecek kadar zengin biri değildi. Aslında biraz da alay etmek için bu kelimeyi kullanıyorlardı. Yusuf Ağa’nın her şeyden önce gönlü zengindi. Elinde avucunda ne varsa insanlara dağıtmayı severdi. Kasabaya gelen yolcuları, garibanları misafir etmeyi severdi. Çocukları da çok severdi. Sevmediği tek şey vardı o da Osman Ağa. Osman Ağa gerçekten ağaydı. Babasından, dedelerinden kalan mirasın haddi hesabı yoktu fakat kimseye bir hayrı dokunmazdı. Yağmurlu günde bile kimseye bir bardak su vermişliği yoktu. Fakat Yusuf’a alaylı bir biçimde ağa diyen insanlar Osman’a garip bir saygı içindeydiler. Yusuf bu durumu anlamlandıramıyordu. Belki de ben kötü biriyim diye düşündüğü de oluyordu. 

O yıl kış mevsiminin her zamankinden daha soğuk geçeceğine dair bir beklenti vardı. Kasabanın yaşlıları şöyle diyordu:

-Bu yıl çok ayva vardı. Kış çetin geçecek. 

-Bu güz ağaçların yaprakları hiç kalmadı. Kesin kış şiddetli geçecek. 

Herkes yoğun bir kış hazırlığı yapmıştı. Kilerler turşu, ekmek, reçel, konserve doluydu. Odunlar yığılmıştı ocak başlarına, tandır kenarlarına. Ahırlara saman doldurulmuştu. Yusuf’un bu kadar stok yapacak gücü yoktu ama yine de kendince bir şeyler hazırlamıştı. Aslında bu hazırlığı yaparken amacı ihtiyacı olan insanlara yardım etmekti. 

Nihayet beklenen soğuklar başlamıştı. Kar durmadan yağıyordu ve insanlar evlerinden dışarıya bile çıkamıyordu. Gece kar yağıyordu, öğlen kar yağıyordu, akşam kar yağıyordu. Kapıların önü bile kardan açılmaz olmuştu. Dışarda ne bir insan ne de canlı görmek mümkündü. Evlerin çatılarındaki kuşlar bile kaybolmuştu. Zaten dışarıya çıksalar yiyebilecekleri bir şey yoktu. Yusuf onları da düşünüyor arada sırada karların üzerine yiyecek bir şeyler atmaya çalışıyordu pencereden fakat beş dakika geçmeden attığı şeylerin üzerine kar yağıyordu. 

Birkaç gün sonra kasaba hayalet bir yerleşim yerine dönmüştü. Yalnızca tüten bacalardan anlaşılıyordu burada hayatın devam ettiği. Kasabanın en keyiflisi Osman Ağa’ydı. Bir yıl boyunca hatta yıllar boyunca kar yağsa bile yetecek malzemesi vardı. Arada bir pencereden bakıyor ve yazın bereketli olacağını düşünüyor, keyifleniyordu. 

Vakit akşamdı ve tam kahvesinden ilk yudumu almıştı ki Osman Ağa’nın kapısı vurulmaya başlandı. Osman önce irkildi. Dışarda kimseler görünmüyordu çünkü. Sonra aklından şöyle geçirdi: Kesin birilerinin malzemesi bitti ve benden ödünç bir şeyler almaya geldi. İnsanlar hep böyle, diye düşündü. Kışa hazırlık yapmayı ihmal ederler. Bir süre kapı çalınır, açmayınca da çekip giderler.

Çalan kapıyı duymazdan geldi ve kahvesinden bir yudum daha aldı lakin kapı çalmaya devam ediyordu. Hem de alacaklı gibi çalınıyordu kapı. Sinirlendi, yerinden kalktı ve kapıyı açtı. Ağzına gelen her şeyi söylemeye hazırlandı. Kovacaktı kapıyı çalan kişiyi fakat kapıda kimse yoktu. Üstelik ayak izi de yoktu. İn miydi gelen cin miydi? Belki de çok uzun süre insan görmediği için halüsinasyon görmeye başlamıştı. Akşam akşam keyfi kaçmıştı. Bunu insanlara söylememeliydi. 

Yusuf ise aynı saatlerde yoksulları düşünüyordu. Yiyecekleri var mı, evleri sıcak mı diye endişe ediyordu. 

Günler geçiyordu ama ağır ağır. 

Ertesi akşam yine tam olarak aynı saatlerde ve Osman Ağa’nın kahvesinin ilk yudumundan sonra kapı çalınmaya başladı. Kapı durmadan çalıyor çalıyordu. Osman kapıya öfkeyle gitti fakat kapının ardında yine kimse yoktu. Belki de evi değişmeliydi ya da onu sevmeyen birileri ona kötü bir şaka yapıyordu. Onu sevmeyen ve hislerini belli eden tek kişi Yusuf’tu. Yusuf belki de onunla alay etmek için böyle bir şey yapıyordu. Gece boyunca uyumadı. Sabaha doğru uykusuzluktan oturduğu yere sızdı kaldı. 

Eğer üçüncü gün akşam da aynı şeyleri yaşarsa kar kış demeden gidip Yusuf’un kapısına dayanacaktı. 

Yine akşam oldu fakat bu kez kahve içecek morali yoktu Osman’ın. Zaten gün boyu yemek de yememişti. Beklediği an gelmişti. Kapı yine vuruluyor, vuruluyordu ama nasıl olsa kimse yoktu kapının ardında. Kulaklarını kapattı fakat ses daha da yükselmişti. Artık Yusuf’un kapısına gitmenin zamanı gelmişti. Üzerine bir şey giymeden kapıyı açtı ve Yusuf’un evine doğru yürümeye başladı. Aslında yürümek denmezdi buna. Bata çıka ilerliyordu. Hava soğuktu ama kan ter içinde kalmıştı. Büyük çabalardan sonra nihayet Yusuf’un kapısının önüne geldi. Neyse ki Yusuf kapısının önünü temizlemişti. Kapıya hırsla vurdu, Yusuf çabucak kapıyı açtı:

-Osman Ağa, bu ne güzel bir sürpriz. Günlerdir kimseyle görüşmüyorum. Buyur gel bir kahve içelim. 

Osman, bu davet karşısında söyleyeceği her şeyi unuttu ve içeriye girdi. Zaten yorulmuştu da. İçerisi çok sıcak değildi fakat huzurlu bir yerdi. Beş on dakika sonra kendine gelen Osman yaşadıklarını anlattı Yusuf’a. Yusuf bir süre boşluğa baktıktan sonra şöyle dedi:

-Senin kapını çalan, sana gelen kimseler yok aslında. Kulağını kapatınca bile duyduğun kapı sesinden bahsediyorsun. Bence sorun senin içinde, iç dünyanda. Eğer kapıyı çalan kim diye soruyorsan bana  cevap vereyim: vicdanın. 

Aldığı cevap karşısında şaşırmıştı Osman. Bir süre düşündü, haklı olabilirdi Yusuf. 

-Peki bu sesler hep devam edecek mi, diye sordu. 

Yusuf:

Aklımda bir çözüm yolu var aslında ama gecenin ilerleyen saatlerinde konuşuruz, dedi. Osman ve Yusuf yıllardır yapmadıkları belki de yapmayı bekledikleri bir sohbete dalmışlardı. Kar yağıyordu ve gece uzundu. 

2. Bölüm

Yusuf:

-Osman Ağa, birer kahve daha içelim ve bu meseleyi uzun uzun konuşalım, dedi. Osman:

-Şu ağa kelimesini bırakalım artık. Ben işten sıkılmaya başladım. Gerçek ağa sensin bence, dedi. 

Koyu bir sohbet başladı. Kahve kadar koyu bir sohbet. Yusuf gece boyunca iyilikten, fedakarlıktan, başkalarını mutlu etmekten bahsetti. Bunlar, Osman’ın hiç bilmediği duygulardı. Bu duyguların insanı iyileştirdiğini, insana özgü şeyler olduğunu da anlattı Yusuf. Yusuf konuştukça Osman daha da etkileniyordu fakat merak ettiği bir şey vardı ve sordu:

-Bütün bu anlattıklarını sen nasıl fark ettin ve öğrendin? Bildiğim kadarıyla okuma yazman bile yok. Kitaplardan öğrenmiş olma ihtimalin yok çünkü evinde tek kitap bile görmedim. Bu bilgeliği nasıl kazandın?

Yusuf, bu soru karşısında sustu. Bir süre boşluğa baktı:

-Annem ve babam yıllarca hastalık çekti biliyorsun ve onlara yardım edecek benden başka kimse yoktu. Onlara yardım ederken hep bir çaresizliğin içindeydim. Başka hiçbir şey yapamıyordum. Yalnızca onların ihtiyaçlarıyla uğraştım. Bir süre sonra yardıma ihtiyacı olan başka insanlar hatta canlılar görmeye başladım. Yardım ettikçe içimde bir şeyler değişiyordu. Kendimi huzurlu hissediyordum. Bu öyle bir huzurdu ki servet sahibi olmaktan, bir şeyleri depolamaktan daha değerliydi benim için. Aslında böyle başladı her şey. Bir yola girdikten sonra devamı kendiliğinden geliyor işte. Peki sen nasıl böyle biri oldun?

Bu soru Osman’ı hayli düşündürdü. 

-Ben hiçbir şey için çalışmadım galiba. Çaba sarf etmeden büyük bir rahatlığın içinde buldum kendimi. Babam, dedem ve onun dedeleri hep büyük bir servetin içinde yaşadı. Kimseye ihtiyacım olmadı çünkü zengindim. İnsanların bende olan şeylere ihtiyacı çoktu, benim ise insanlara ihtiyacım yok diye düşündüm. Bir kez bile etrafımdaki insanları mutlu etmek için çalışmadım. Bana öyle geliyordu ki insanlar yoksul ve ihtiyaç sahibi ise bu onların kendi çabalarının ürünü. Şimdi anlıyorum ki hepsi yanlış düşüncelermiş. Bu yaşa kadar hep huzur sandığım şeyler meğer beni huzursuz eden şeylermiş. Şimdi yeni bir hayata başlamanın zamanı. 

Son cümleden sonra her ikisinin de gözleri umutla parladı. Yusuf, ertesi sabah kasabayı dolaşmayı ve ihtiyacı olanlara yardımda bulunmayı önerdi. Bu teklif Osman’ın da hoşuna gitmişti. Gece uzundu. Önce bir liste oluşturmak gerekiyordu. Kimlerin ihtiyacı olabilir, kimleri ziyaret etmek gerekli? Sabah yaklaşırken Osman da Yusuf da oturdukları yerde uyuyakalmışlardı. Her ikisinin de yüzünde hoş bir tebessüm vardı. Güzel rüyalar görüyor olmalıydılar. Dışarda kar durmuş, temiz, aydınlık güzel bir sabah usul usul kasabaya inmeye hazırlanıyordu. 

BİR YOL HİKAYESİ

Sami Yusuf Avcı

Sıkılıyorum ve yine sıkılıyorum. Ben şu anda 4 kişi ile bir uzay aracının içindeyim. Buraya para vererek değil gönüllülük esasına göre geldim. İçerisinde bulunduğum uzay gemisinin sahibi yani Elon Musk beni ve arkadaşlarımı yapmış olduğu birçok deneme sınav ve de elemelerden geçirerek getirdi. Ama şu an da pişmanım ve bence sadece ben değil mürettebatın hepsi pişman. Nedeni ise uzay gemimizde bir sorun çıktı geminin kontrolü, hareket kabiliyeti bizde değil hatta kimsede değil, yok bile. O yüzden 163 gündür bilmediğimiz yerlere gidiyoruz süzülüyoruz durgun okyanusta süzülen kruz gemisinde tek başına giden gemi kaptanı gibiyim ucu bucağı görünmeyen okyanus gibi.

Direksiyonun bozuk parçası ise 1 dakikasının normal Dünya`da 1 yıla eşit olduğu bir buz gezegeninde bulabileceğimizi düşünüyoruz.  Ama boş bir buz gezegeninde bir direksiyon parçasının ne işi var dediğinizi duyar gibiyim ve haklı da bir soru. Alejandro’nun dediğine göre birkaç yıl önce yanlışlıkla oraya düşen bir uzay aracının olduğunu hatırladığını söyledi ve umarız ki o direksiyon parçası bozuk patlamış ya da yanmamıştır. Yanımda oturan Rika`nın bilgilerine göre bu buz gezegeni tam da süzüldüğümüz yöndeymiş. Yani 164`üncü güne girmeden oradayız. Boşlukta süzülürken karşımızdaki dev buz gezegeni olduğunu düşündüğümüz gezegen beni endişeye sevk etti. Daha fazla endişelenmemek için arkadaşlarıma baktım Rika`nın gözlerinden pişmanlık akıyordu. Eminim ki aklında ikiz bebekleri ve onu çok seven kocası vardı. Alejandro`nun ise hiçbir derdi yok, bir elinde antika bir pusula, bir elinde ise harita nasıl iniş yapacağımızı ve daha önce buraya düşen uzay aracının nerede olduğunu düşünüyordu herhalde. Maria ise ilk işine çıkan genç biriydi ve çok heyecanlıydı. Ben sıkılıyorum ve yine sıkılıyorum.

Buz gezegenine yaklaşık 7 saat kalmıştı, artık bu işin sonuna gelmiştik. 164 gün sonra tanımadığımız bilmediğimiz bir yer olsa da artık uzay aracından ineceğiz.

Tecrübeli olan Rika, Maria ile sohbet ediyordu. Ben de Alejandro ile sohbet ediyordum. Alejandro ve asistanım Rika ile uzun süredir iş yaptığım için onları yakından tanıyordum ama Maria... O biraz sinsi gibiydi gözü sürekli asistanımın üzerindeydi. Korkuyordum ve bu durum beni istemsiz bir endişeye sevk ediyordu. Elinde kahve ile Rika yanıma geldi bana da kahve getirmişti bu kadar gün ve olaydan sonra yaşadıklarını dışa yansıtmamaya çalışan tek kişiydi Rika. Yanıma oturdu ve kahvesini yudumlamaya başladı:

-Demek bu yolculuk sona eriyor ve ayağımız yere değecek.

 Ben:

-Nihayet, demekle kaldım. 

Rika mutluydu ama ben sıkılıyordum ve yine sıkılıyorum.

Alejandro:

-Hadi beyler, hanımlar Buz gezegeni soğuk ve yorucudur diye seslendi ve biraz dinlenmemiz gerekiyor o yüzden uyku vakti, dedi.

Alejandro ile beraber kaldığımız odamıza gittik o kadar yorgundum ki hemen uyumuşum.

Başımda Rika beni uyandırmaya çalışıyordu:

-Theo, Theo hadi uyan Theo geç kalacağız.

En son büyük bir ses duydum gözümü açtığımda kulaklarım çınlıyordu ayıldım ve baktım arkadaşlarıma. Onlar da ayılmaya çalışıyorlardı:

-Rika, Alejandro, Maria neredesiniz?

 Bir ses geldi:

-Buradayız

Nihayet onları gördüm ayaklandım ve:

-Ne oldu, dememe kalmadı, Alejandro:

-İndik

-Beni neden uyandırmadınız?

Rika cevapladı:

-Denedik ama uyanmadın nedenini biz de anlamadık.

Dışarı çıkmadan önce acil durumlar için üretilmiş sıcağa, soğuğa veya benzeri şeylere dayanıklı giysilerimizi giyindik. Artık çıkmaya hazırdık. Sırayla çıktık.  

Her ne kadar dayanıklı kıyafet olsa da uzay aracının kapısı açılır açılmaz yakarcasına bir soğuk resmen vücudumuzu kesti. Ama buzla kaplı olsa da sabit bir zemine basmayalı 165 gün oldu ve bunun heyecanı ile teneffüse çıkan bir çocuk gibi hissettim kendimi.

Sanki üzerime ağırlık çökmüş gibiydi, sadece ben değil ekip arkadaşlarımda aynıydı hepimiz hantallaşmıştık. Evet bu yerçekimi olmalı vücut ağırlığımız bize ağır geldi. Doğa olayları vardı rüzgâr ve rüzgârla birlikte fırtına kopuyordu resmen. Kimi yerde göz gözü görmüyordu. Birbirimizle irtibatımız var ama sinyal maksimum 30 metre. Aramızdaki mesafe açılır ve bu tipi de birbirimizi kaybederiz diye uçlarında halka olan iplerimizi birbirine bağlayarak kenetlendik. Yer çekimi Rika’yı çok çekmiş olacak ki Rika dengesini kaybetmiş yerde sürükleniyordu. Zaten ufak tefek biriydi. Biz de kendi yükümüz yetmezmiş gibi Rika’yı da taşıyormuşuz meğer. En arkamızdan gelen Maria’nın bağrışıyla durumu fark ettik ve Rika’nın kalkmasını sağladık. Üzerimizden bir Rika yükünü atmış olduk Maria’nın bağırışıyla.

Gezegendeyiz ve bizim buralardan kurtuluş reçetemiz olan uzay aracını aramamız gerekiyordu. Küçük bir tanıma, tanımlama, anlama, anlamlandırma gezisinden sonra aracımıza döndük. Durumu değerlendirip bir plan dahilinde hareket edip reçetemizi bulmamız gerekiyordu.

Gezegen ile alakalı genel bilgi bankamızdan bilgiler elde ettik. Buraya bizden önce gelen aracın gönderdiği bilgiler eşliğinde yolumuzu belirledik. Burada zaman kavramı neredeyse yok gibiydi.

Planımıza göre bizi araçta birinin beklemesi gerekiyordu. Maria araçta kaldı, Rika ben ve Alejandro yola çıkacaktık.

Biraz dinlendik ve harekete geçme vakti geldiğini düşünüp yola koyulduk. Bir masalın içinde gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik diyebilirim. Alejandro:

-Çocuklar görüyorum gelin çabuk.

Hepimiz birden koşturduk. Bir uzay aracı bekliyorduk fakat demir yığınından eve benzeyen bir yapı gördük. Sanırım buraya düşen topluluk birkaç dünya gününe dayanmış ve tipiden korunmak için bir barınak yapmışlar. İçine girdik ve aman Allah’ım insanlar vardı ama bizim 1 günümüz bu gezegende 1 yıl değil mi? İlk önce Alejandro bizim uzay aracımızdan aldığı bıçağı ile onlara yaklaşıp:

-Kalkın kaldırın ellerinizi, dedi.

2 kişi de ayağa kalktı:

-Biz masumuz lütfen bize zarar vermeyin.

Alejandro:

-Size zarar vermeyeceğim ama şimdilik. Hey Rika, Theo arayın üstlerini.

Rika ile beraber 2 kişinin de üstünü aradık. Bir şey bulamadık. 5 kişi oturduk sohbet ediyorduk. Onları bir nevi sorguya çekiyorduk. Meğer Dünya’da ki bir yıl Buz gezegeninde bir aya eşitmiş. Yani bizim 3 yıl önce buraya düşen Anka-23 aracı 3 aydır buradaymış hâliyle araçlarında 3 aylık yiyecek, içecek gibi malzemeleri olduğundan rahatça yaşamışlar.

Alejandro:

-Theo, artık şu bozuk parçayı alsak mı?

DEVAM EDECEK

DAVET

Ecem Ercins 

Reyhan Veske

Metehan Akkaya

Sami Yusuf Avcı

Elif Eslem Şimşek

Buralara gelmem hiç kolay olmadı. 

Her şey sekiz buçuk yaşımdayken başladı. 

Çok başarılı bir öğrenci değildim. Zeki olduğumu söylüyorlardı ama derslerim iyi değildi. Birazcık çalıştığımda sınıfın en iyi öğrencisinden bile iyi notlar alabiliyordum fakat çalışmak bana göre değildi çünkü başka bir ilgi alanım vardı: müzik. Gecem ve gündüzüm hep müzikle geçiyordu. Okula giderken hep kulaklığımda müzik çalıyordu. Uyumadan önce hep müzik dinliyordum. Kahvaltıda, yemekte, serviste hep müzik. Arkadaşlarım koşup top oynarken ben yeni müzikler arıyordum. Hiç ayırmıyordum müzik türünü ve sanatçıları. Yeter ki müzik olsun, ses olsun… 

Ailem bu durumdan şikayet etmiyordu fakat derslerimin iyi olmamasına da biraz üzülüyordu sanki. Zaten zayıf not almıyorsam, okula gidip geliyorsam onları mutlu etmek içindi yoksa benim okulda ne işim olurdu ki? Ha bir de müzik dersi var elbette. Çarşamba gününün anlamı büyüktü benim için. Müzik dersi Çarşamba günüydü ve ben o gün başka hiçbir derse girmeden müzik odasında vakit geçiriyordum. Müzik öğretmenim benim için izin alıyordu diğer öğretmenlerden. Öğretmenimiz iyiydi fakat müzik zevklerimiz pek örtüşmüyordu. Elinde bağlama ile geziyordu ve hep Neşet Ertaş türküleri söylüyordu. Neşet Ertaş’a saygım büyük elbette ama benim tarzım değildi. Ben daha çok güncel şarkıları ve şarkı gruplarını seviyordum. 

Her şey sekiz buçuk yaşımda başladı. 

Derslerimin çok iyi olmamasından rahatsız olan annem bana güzel bir teklifte bulundu. Şayet yıl sonunda iyi bir karne ile eve dönersem beni konsere götüreceğini söyledi. Yaz mevsimi demek; zaten konser demek, gezmek demek, tatil demekti ve yaşadığım şehre her sene mutlaka sevdiğim birkaç şarkıcı gelirdi. Annemin teklifi fena değildi lakin kimin konserine gidecektik? Ya Neşet Ertaş gelirse? Neşet Ertaş daha önce hiç yaşadığımız yerde konsere gelmemişti. Haliyle mutlaka popüler birileri olmalıydı şehrimize konser için gelenler. Bu anlaşmayı kabul ettim ve anneme güzel bir karne getireceğime dair söz verdim. 

Dokuz yaşıma yaklaşmıştım. Aylar hızla geçmişti ve birazcık çaba göstererek güzel bir karne ile yaz tatiline girdim. Bu esnada konseri unutmuştum bile. Kendimi o kadar ders çalışmaya kaptırmıştım ki müzik neredeyse ikinci plana düşmüştü. Karnemi gören annem çok mutlu oldu ve konser gününün yakın olduğunu söyledi. Onun mutluluğunu görmek belki de konserden daha değerliydi ama yine de sordum:

-Kimin konseri anneciğim ve ne zaman?

Annem, heyecanımı artırmak için tane tane söylemeye başladı:

-En sevdiğin şarkıcılardan biri.

-Eee, kim ama?

-Unutamayacağın bir konser olacak bu.

-Lütfen anne, artık söyle konser kimin?

-Çok seveceğini söylemiştim. Belki de konsere gittiğimiz zaman öğrenmelisin. Az daha merak et.

Annemin bunu bana yaptığına inanamıyordum. Sırf meraklanayım diye konsere gelen şarkıcıyı söylemiyordu. Biraz üzgün durduğumu görünce söyleyiverdi:

-Markan konseri. 

İnanamamıştım. Dünyaca ünlü bir popçu geliyordu şehrimize. Kesinlikle devasa bir organizasyon olmalıydı. Sevinç çığlıkları atarken annem devam etti:

-Üstelik VIP biletimiz var. Bu başarı, bu özel bileti hak etti bence. 

Neyse ki birkaç gün vardı konsere ve ben dokuz yaşıma girmiştim. 

Konser günü geldiğinde Markan’ın giyim tarzına benzer kıyafetler almak için alışveriş yaptık annemle. Artık ben de küçük bir Markan olmuştum ve görenlerin dikkatini çekiyordum. Konsere üç saat öncesinden gittik çünkü çok kalabalık olacağı belliydi. Konserde bize ayrılan yere oturduk ve Markan’ın sahneye çıkacağı anı beklemeye başladık. Hayatımda ilk kez konsere gelmiştim. Kulaklıktan müzik dinlemeye benzemiyordu bu. Sanki dünya ve mekan değişmişti. Başka bir ülkeye, dünyaya geçmiş gibiydim. Bu güzelliğin bitmesini hiç istemiyordum. Büyük alkışlar ve çığlıklar arasında Markan sahneye çıkmıştı. İlk şarkı, ikinci şarkı, üçüncü şarkı derken konser devam ediyordu. Konseri dinlemeye gelenler coşkusunu hiç kaybetmiyordu. Keşke annem bana bir güzellik yapsa ve imzalı bir poster de alabilsek Markan’dan ve birkaç da fotoğrafımız olsaydı diye aklımdan geçti. Annemi aradı gözlerim fakat annem yanımda yoktu. Annemi bu kalabalıkta bulmak çok zordu zaten VIP bölümünün de anlamı kalmamıştı çünkü büyük bir curcuna ve taşkınlık yaşanıyordu. Ben annemi bulmanın derdindeydim kalabalıklar ise Markan’a el uzatmak çabasındaydı. Markan bir ara elindeki çiçeği parça parça dinleyicilere atmaya başladı. Dinleyiciler daha da çıldırdı bu olay üzerine. Kendimi bir anda sahnenin en ucunda ezilme tehlikesi ile baş başa buldum. Artık konser benim için eziyete dönüşmüştü. Belki de müzik tutkum burada bitecekti. Bir daha asla konsere gelmek istemiyordum. Annem yoktu ve insanların arasında turşuya dönmüştüm. Bu esnada Markan sahneden insanları sakinliğe davet etti ve ardından benim bulunduğum tarafı işaret ederek şöyle dedi:

-O küçük çocuğu yanıma istiyorum. Ne kadar da benziyor bana. 

Ne olduğunu anlamadan kolumdan tutmaya başladı birileri. Bir patates torbası gibi elden ele geziyordum ve kendimi sahnede buldum. Sahneye benim çıkmamla birlikte çığlıklar yeniden yükseldi. Markan benimle konuşuyordu ama ben kalabalıkta annemi arıyordum. Bu esnada elime bir mikrofon tutuşturuldu. Markan, benden en sevdiğim şarkısını söylememi istiyordu. Mikrofonu elime aldım ve başladım konuşmaya:

-Anne ben buradayım sen neredesin?

Alkışlar yükseliyordu ve ben ağlamaklı bir sesle tekrar ediyordum: 

-Anne ben buradayım, sen neredesin. 

Üçüncü kez bu cümleyi söylediğimde bu sözlerin Markan’a ait şarkılardan birinde geçtiğini hatırladım. 

Markan:

-Sadece kıyafetiyle değil sesi ile de bir yıldız bu çocuk, diyordu. Artık bundan sonraki sahnelere seninle çıkacağız çocuk, diye de ilave ediyordu. 

Kalabalık içerisinden biri sahneye doğru gelme çabasındaydı. Bu annemdi. Derin bir nefes almıştım. 

Buralara gelmem hiç kolay olmadı. 

Her şey sekiz buçuk yaşımdayken başladı ve dokuz yaşımda sahneye çıkmamla devam etti. 

Şimdi yirmi beş yaşımdayım ve sahnelerin yıldızıyım. Ben Gürkan. Hepinizi konserlerime bekliyorum. 

DAVET

İLK MEZARLIK ZİYARETİ

Yiğit Efe Demir, Belinay Coşkun, Ecem Ercins, Metehan Akkaya, Sami Yusuf

İlk kez bir mezarlık görüyordum. Oysa her gün insanlar ölüyordu tabi doğuyordu da. İnsanlar ölüp gidenleri saymıyor ya da çok kısa süreliğine düşünüyor onları fakat doğanlar hep akılda, yaşayanlar hep gözümüzün önünde. Mezarlığın bu kadar büyük olacağını hayal bile edememiştim. Kocaman bir ölüler şehriydi mezarlık. Mezar taşları domino taşları gibiydi. Bazılarının üzerinde yazılar vardı. Bazı mezarların üzerinde çiçekler vardı bazılarının üzerinde küçük fidanlar vardı. Ölülerin çiçeklerle ya da ağaçlarla işi neydi? Bazıları mezarlara su döküyordu. Ölüler su içer miydi? 

İlk kez bir mezarlık görüyordum ve filmlerdekine benzemiyordu. Kitaplarda okuduğuma benzemiyordu. Korkuyor muydum? Galiba hayır. Belki de hava aydınlık ve güneşli olduğu için korkmuyordum. Gece gelsem buraya belki korkardım. Belki ağaçlardaki bir kuş korkuturdu beni belki mezarlar arasında gezen bir kedi. Gece burası korkunç olmalıydı. Burada ne işim vardı, bilmiyordum. Kiminle geldiğimi de hatırlamıyordum. Büyük bir sessizlik vardı her yerde. İnsanlar vardı etrafta ve yanımdan geçiyorlardı. Bana bir şey söylemeden, selam vermeden, yüzüme bakmadan. Dolaşıyordum mezarlar arasında. Sessizce dolaşıyor mezar taşlarını okuyordum. Çok erken göçmüş olanlar da vardı çok yaşamış olanlar da. Neredeyse yüz yaşını doldurmuş olanlar vardı. Bir an kahvaltı yapmadığımı hatırladım ama canım zaten bir şey istemiyordu. Gökyüzüne baktım. İlk kez bu kadar maviydi. Hiç bulut yoktu. Hava ne sıcaktı ne soğuk. Kuşlar garip bir biçimde uçuyordu havada. Sanki bana çok yakındılar, uzansam tutacak gibiydim birilerini ama garip kuşlardı bunlar. Yapraklar vardı yerde. Ağaçların ölü parçaları yapraklar. Ağaçlar da canlı, demişti öğretmenim ta ilkokulda. O günden sonra ağaçları hep sevdim. Hatta ağaçlarla konuştum zaman zaman. Ağaçlar kendi aralarında kökleri vasıtasıyla haberleşirmiş bunu nereden öğrendiğimi hatırlayamadım. Aklıma ağaçların da insanlar gibi yaşlarının olduğu ve her yılın gövdelerinde bir daireye dönüştüğü geldi. Birkaç ağaçla sohbet iyi olabilirdi aslında. Yaklaştığım ağaçlar nedense cansız bir dekor gibiydi. Çiçeklere baktım, onlar da öyleydi. 

İlk kez bir mezarlık görüyordum. Buraya daha sık gelmeliydim, sanki buraya aitmişim gibi hissetmeye başlamıştım kendimi. Toprak kokuyordu her yer. Yeni kazılmış mezarların toprağı… Yeni kazılmış mezarlar ağzını açmış bekliyor gibiydi sahibini. Zaten şair de öyle demiyor muydu:

Ne hasta bekler sabahı

Ne taze ölüyü mezar

Şiirleri seviyordum ama şairleri sevmiyordum. Sevdiğim şairler de zaten hep ölmüş şairlerdi. Şairler tuhaf adamlardı. Sevdiğim şairlerin hepsinin fotoğrafları canlandı gözümün önünde. Nedense ölmemiş gibilerdi. 

Mezarlık bir anda hareketlendi. Araçlarla gelenler, otobüslerle gelenler, yeni kazılmış mezarların başında üzüntüyle bekleyenler hatta ağlayanlar… Ağlayacak ne vardı oysa. Ölüm de hayatın bir parçasıydı sonuçta. İyi ki insanlar sonsuz hayat sahibi değil, diye düşündüm. Ölüm, vardığımız son kapıydı. 

Sevmiştim burasını. Hüzünlü ama güzeldi her şey. Şehrin gürültüsü yoktu. AVM’ler buradan uzaktı. Maçların şamatası, siyasi tartışmalar buradan uzaktı. Okullar, notlar, öğretmenler buradan uzaktı. Öğretmenler uzaktı ama yakındı da buraya. Kendimi ne kadar boş şeylerle yorduğumu, üzdüğümü düşündüm. Ne çok basit şey için geceler boyu üzülmüştüm. Hayat burada gerçek anlamını kazanıyordu ve insan rahatlıyordu garip bir biçimde. Arkadaşlarımı düşündüm, beni üzen şeyleri düşündüm. Hepsi anlamsız geliyordu. 

İlk kez bir mezarlık görüyordum ve bana çok iyi gelmişti mezarlığı görmek. Yeni bir hayata başlayacaktım bu günden sonra. Hiçbir şeyi dert etmeyecektim. Kalabalıklar arasında dolaşmaya başlamıştım ki birkaç tanıdık yüz gördüm. Evet, bu insanları tanıyordum fakat onlar beni tanımıyordu. Yanlarında durmama rağmen beni görmemiş gibi yapıyorlardı. Belki de bir yakınlarını kaybetmişlerdi. Eğer öyle ise ben de tanıyor olmalıydım rahmetliyi. Bir süre bekledim. Kalabalığın gittiği yeni mezara doğru ben de onlarla ilerledim. İçimde kocaman bir boşluk vardı. Mutlu muydum, bilmiyordum. Hüzünlüydüm sadece biraz. Yeni mezarın başında bekledim. Bir süre sonra mezara birini koydular ve üzerine toprak atmaya başladılar. Hızla toprak atıyorlardı. On dakika ya sürdü ya sürmedi mezarın kapanması. Sessizlik büyüyordu. Hüzün büyüyordu. 

Mezarın kenarına çekildim ve sessizce beklemeye başladım. Aklıma dualar geliyordu, sureler geliyordu. Hatırladığım kadarıyla ölmüşlere fatiha okunurdu. Birkaç fatiha okudum. Bir süre sonra kimse kalmamıştı etrafta. Tanıdık yüzlerin tamamı gitmişti. Başka mezarların etrafında kalabalık devam ediyordu. Biraz daha dolaşmak istedim fakat yerimden ayrılamıyordum. Biraz hareket edip mezarın üzerine dikilen tahtayı gördüm. Her şey o esnada oldu işte. “Rüknettin HİÇÖLMEZ, Doğum: 2002, Ölüm: 2017, Ruhuna El-Fatiha.” Bu isim bana aitti. 

TALİHİMİN TARİHİ

Ecem Ercins 

Reyhan Veske

Nehir Almacı

Metehan Akkaya

Sami Yusuf Avcı

1. Bölüm

Oldum olası talihsizdim. Bir türlü peşimi bırakmıyordu sakarlıklar. Bazıları üzerinde nazar var, diyordu. Hatta kimileri kurşun döktürmeyi öneriyordu. Önerilerin bazılarını ailem uygulamıştı fakat sonuç değişmiyordu. Herkesin günde onlarca kez geçtiği yolda yürürken benim ayağım burkuluyordu. Hem de düz yolda. Kimsenin takılıp düşmediği merdivenlerden yuvarlanarak inmeyi başarabilen biri varsa o da bendim. Yürümemde mi problem vardı yoksa adım atış tarzımda mı? İkisi de değil. Bir ara yanlış ayakkabı seçiminden kaynaklandığını da düşündü büyüklerim fakat ben çorapla yürürken bile evde zaman zaman düşüyordum. Yalnızca yürümek mi sorundu benim için? Hayır… Çay içmeye bile korkar hale gelmiştim çünkü çay bardağının kulpu elimde kalıyor bardak çatlayıp kulpundan ayrılıyordu bazen. Böyle durumlarda büyüklerim teselli veriyordu:

-Nazar çıktı, şükür sana bir şey olmadı ya…

Bana daha ne olabilirdi ki? Aklıma bile gelmeyen her şey başıma geliyordu. Düz yolda yürürken bir bisikletin tekerleği yerinden çıkıp da gelip sizi bulsa ne yaparsınız? Beni buldu o tekerlek ve yere sermeyi başardı. 

Sanki evrendeki her şey sözleşmiş ve üstüme üstüme geliyordu. Arkadaşlarım pikniklerde, halı saha maçlarında coşarken ben bir kenarda oturup başıma gelebilecek olası felaketlerden kendimi korumaya çalışıyordum. Adım çıkmıştı bir kere sakara. Arkadaşlarım yüzüme karşı söylemese de ardımdan Sakar, diye konuşuyordu, biliyordum. Son gittiğimiz pikniğin dönüşünde araç arızalanmış ve kimse aracın bakımlarını yapmayan şoföre kabahat bulmamıştı çünkü aracın arıza yapmasının tek sorumlusu onlara göre bendim. Son halı saha maçında kafasından sakatlanan arkadaşımın da sorumlusu bendim. Oysa küçücük bir şut çekmiştim top bana gelince. O günden sonra maçlara da çağırılmaz oldum. Zaten çağırsalar da artık gitmem. Kimse oynadığımız topun maç için uygun olmadığını düşünmedi bile. Nasıl olsa bir günah keçisi vardı: ben…

Böyle bir hayat nasıl güzel olabilirdi ki? Sabah uyandığımda başıma ne geleceğini düşünüyordum, akşam uyumadan önce yaşadığım şeyleri. Bir çözüm bulmalıydım, bir çıkış kapısı aralamalıydım. Nasıl olacağını ben de bilmiyordum. 

Günlerce düşündüm bu durumdan nasıl kurtulacağımı. Çaresiz bir şekilde, arkadaşlarımdan uzakta okul bahçesinde gezinirken gözüme okulun kedisi ilişti. Kaç zamandır buradaydı bu kedi. Kedinin adını Talih koymuştu öğrenciler. Bir anda beynimde şimşekler çakmaya başladı. Talihsizliğimden sürekli şikayet eden benim için iyi bir rol model olabilirdi belki de Talih. Talih’le vakit geçirirsem talihim değişebilirdi. Bunlar zihnimde dolaşırken üç beş karga Talih’e doğru yaklaşıyordu. Talih önceleri kargalardan habersiz gibi görünse de bir çırpıda üçünü birden kovalamayı başarmıştı ve bir kahraman edasıyla salına salına bahçede yürümeye devam etti. Artık talihsizliğimi değil, Talih’i düşünecektim ve takip edecektim. 

Ertesi teneffüs gözüm bahçede doğrudan doğruya Talih’i aradı. Güneş alan bir yere uzanmış bir yandan etrafı süzüyor bir yandan da keyif çatıyordu. Şu kedi kadar talihim olsaydı, diye içimden geçirdim. Bu esnada Talih beni fark etti ve tembel bir bakışla süzdü, ardından yürüyerek yanıma geldi. Galiba Talih beni anlıyor ya da bana yardım etmek istiyordu. Her ne kadar Talih’e dokunmayın, demişse de öğretmenlerimiz kendimi tutamadım ve Talih’le tatlı bir sohbete başladık. Bir teneffüste ne kadar anlatılabilirse anlattım ona yaşadığım şeyleri. Dinliyordu beni hem de sıkılmadan ve ara sıra tepki vererek. Günlerdir aralanmasını beklediğim kapı nihayet aralanmış gibiydi. O gece uyumadan önce düşündüğümde gün boyu hiçbir sakarlık yaşamadığımı fark ettim. Bu, bir ilkti benim için. Belki de Talih, talihsizliğimin sonunu getirecekti. 

2. Bölüm

Bir arkadaş bulmanın huzuru vardı içimde sabah uyandığımda. Koşarak okula gittim ve sabahın ilk saatlerinde Talih’i aradı gözlerim. Yoktu ama geleceğinden emindim. Benim talihimi değiştirecek kahramanımdı o. İlk teneffüste herkesten önce bahçeye koştum. Bu kez sağda solda değil hemen kapının önündeydi ve sanki beni bekliyordu. Ben dışarıya çıkar çıkmaz yanıma düştü ve birlikte yürümeye başladık. Gittikçe artan bir sevgiydi aramızdaki ve bunu hissediyordum. Sohbetlerimizden birinde ona neden isminin Talih olduğunu sordum. Birkaç mırıltıyla geçiştirdi ve bunu kendim düşünmeye başladım. Belki de kediler hep dört ayak üzerine düştüğü için bu ismi vermişlerdi. Belki dokuz canlı olarak bilindiği için… Belki de emsallerine göre daha güzel bir yaşam ortalamasına sahip olduğu için… Her ne olursa olsun benim için yeni bir hayata bakış penceresi olmaya adaydı işte bu kedi. Gün boyu yine onunla vakit geçirdim. Son teneffüs ben Talih’le otururken bahçede bir hareketlilik gördüm. Galiba basketbol maçı yaparken çocuklardan birinin parmağı kırılmıştı. Uzaktan izledim olanları. Parmağı kırılan çocuk acı çekiyordu fakat yüzünde bir tebessüm de vardı. Kimse kimseyi suçlamıyordu. Hatta öğretmenler bile oyundur, olur böyle şeyler diyor ve doğal karşılıyorlardı yaşanan durumu. Bambaşka duygulara doğru yol alıyordum. Demek ki olumsuzluklar yaşayan sadece ben değildim. Başka öğrenciler de talihsizlikler, kazalar yaşayabiliyordu. Bir gün daha talihsizlik yaşamadan geride kalmıştı. Galiba hayatım düzene girmeye başlıyordu. Her şeyi değiştiren küçücük bir kediydi. 

YENİ DÜNYA KAPISI

Ecem Ercins 

Elif Eslem Şimşek

Reyhan Veske

Nehir Almacı

Mehmet Kerem Gürbüz

Metehan Akkaya

Sami Yusuf Avcı

1. Bölüm: Avareliğimin Tarihi

Uzak Doğu’da yaşamanın zorluğunu sizler nereden bileceksiniz. Hele de ben yaşlarda iseniz burada hayat çok zor. Size kendimden bahsedeyim. Liseden mezun olalı çok bir zaman geçmedi. Şu an avareyim, boşluktayım, işsizim, herhangi bir uğraşım yok. Oysa büyük hayallerle üniversite sınavına girmiştim. İstediğim bölümü de kazanmıştım fakat istediğim bölümde istemediğim bir ders sistemi vardı. Hocalarımı sevmedim, üniversitenin bulunduğu şehri sevmedim. Zaten kolay seven biri de değilimdir ve bıraktım döndüm Uzak Doğu’ya yani Kars’a.

Adım Gürbüz. Adımın gürbüz olduğuna bakmayın boyum 1.50 ve kilom da 55. Belki adımı Gürbüz koymasalar boyum ve kilom normal olabilirdi. Aslında ben ailem için bir hayal kırıklığı olabilirim. Demek ki gürbüz bir evlatları olsun istediler ama daha dünyaya gelir gelmez onları hayal kırıklığına uğrattım. Bundan sonrasının ne olacağını da bilmiyorum. 

Avareyim dedim ya ne yapacak bir işim var ne de gidecek bir yerim. Sabah akşam aynı şekilde geçiyor zaman. Herkesin haftası yedi gün ama benimki tek gün: boşluk. Pazartesi ile cumanın hiçbir farkı yok. Cuma namazlarına da gitmeyi bıraktım zaten epeydir çünkü günleri takip edemiyorum. Ne zaman namaza gitmek istesem takvime bakıyorum ya Salı ya Pazar oluyor. 

Aslında böyle biri değildim başlangıçta ve böyle bir hayatı hak ettiğimi de düşünmüyorum. Sorumluluk sahibi biriydim ben, özellikle çocukken. Arkadaşlarımı kendimden daha çok düşünürdüm. Onların iyi birer öğrenci, iyi bir insan olmaları için hep yanlarında oldum. Yalnızca arkadaşlarımı değil ailemi de düşünürdüm, onların mutlu olması için tüm gücümle gayret ettim. Sonunda ne mi oldu? Avare biri oldum. 

27 Mart’ta dünyaya gelmişim. Belki de sorun buradan kaynaklanıyor. Gürbüz olamayışımın nedeni de bu olabilir. Belki 24 Haziran’da dünyaya gelsem gerçekten gürbüz olurdum. Zaten doğum günümü kutlayan da yok. Oysa ben öğrenci iken bütün arkadaşlarımın doğum gününü bir deftere yazmıştım ve onlara küçük hediyeler verirdim. Mesela bir arkadaşıma tavşan hediye etmiştim ama ertesi gün tavşan kaybolmuştu. Başka bir arkadaşıma tavuk hediye etmiştim, birkaç gün sonra arkadaşım bana bir kâse içinde tavuk çorbası getirmişti. Bir arkadaşıma da çok sevdiğim bir taşı boyayıp hediye etmiştim doğum gününde fakat arkadaşım taşı dereye fırlatıp sektirmişti. Bütün bunların karşılığında ben bir hediye aldım mı? Hayır. Hiçbir hediye almadım bu yaşıma kadar. 

Neyse ki kardeşim ailemi mutlu etmeyi başarabiliyor. Kardeşim benden küçük olmasına rağmen herkes onu ağabeyim sanıyor çünkü 1.80 boyunda ve yüz kiloya yakın. Böyle bir kardeşe sahip olmanın en güzel yanı birlikte yürürken kendimi güvende hissetmem. Benden iki yaş küçük oysa ve bu yıl o da üniversite sınavına girecek. Umarım sonu benim gibi olmaz zira bir evde iki avareye yer yok. Gerçi sonu benim gibi olsa da eminim benim kadar göze batmaz o. Çünkü onda şeytan tüyü var ve avare haliyle bile ailesini mutlu etmeyi becerebilir o. Kardeşime de Mesut ismini vermiş büyüklerimiz. Ne kadar da isabetli bir isim: Mesut. Adam bir sıfır önde başlamış hayata. Gürbüz nere, Mesut nere? İşin ilginç yanı Mesut’un da doğum günü 27 Mart ve hiç ıskalanmadan doğum günü her yıl kutlanır. Hem de kendimi bildiğimden beri. 

2. BÖLÜM İLK KARŞILAŞMA

Benim hikâyem burada başlıyor. Günlerden neydi bilmiyordum. Mevsimlerden hangisinde olduğumuzu ağaçlara bakarak tespit etmeye çalışırım galiba yaz başıydı ve nereye gideceğimi bilmeden yürüyordum. Çay ocağı mı? Cebimde para yoktu ki… Kütüphane mi? Benim okuyabileceğim kitap henüz yazılmamıştı ki? Irmak kenarına mı? Oltam yoktu ki balık tutayım. Bu düşüncelerle ilerlerken köyün hayli dışına çıktığımı fark etmemiştim. Birdenbire havanın kararmaya başladığını fark ettim. Saatime baktım, saatim duralı aylar olmuştu. Öylesine kolumda taşıyordum. Bu kadar çabuk akşam olmamalıydı. Önüme baktım, yol bitmişti. Geriye baktım, geldiğim yol yoktu. Köyümün tüm arazisini adım adım bilirdim ama ilk kez başka bir köyün hatta başka bir dünyanın eşiğinde gibiydim. Renkler değişmeye başlamıştı kararan havanın etkisiyle. Sesler kesilmişti. Etraf ne karanlık ne aydınlıktı. Yol olmasa da yürümeye karar verdim ta ki önümde yükselen kocaman kayalıkları görünceye kadar. Geriye dönmekten başka bir şansım yoktu ama ilerlemek, kayaların ardında ne olduğunu görmek de istiyordum. Aslında kayalıklar çok yüksek değildi ama 1.50 olduğum için bana yüksek görünüyordu belki de. Tırmanmaya karar verdim, belki manzarası güzeldir diye düşünüyordum. Biraz zor olsa da ayakkabılarımda birkaç yırtılmaya neden olsa da kayalıkların tepesine tırmanmayı başardım. Bu bir rüya mı diye düşünmeye başladım fakat kayalara tırmanırken parçalanan ellerimin acısını hissediyordum. Küçük çizikler kanla dolmuştu bile. Önce ellerime sonra karşıya baktım. Gördüklerime inanamıyordum. Bambaşka ve aydınlık bir dünya vardı karşımda. Her taraf yemyeşildi. Hiç görmediğim türde ağaçlar vardı, bin yaşında mıydı ağaçlar ya da iki bin yaşında mı? Ağaçların etrafı çiçeklerle doluydu fakat çiçekler solmuş görünüyordu. Yeniden ellerime bakarken yanımda bir hareketlilik hissettim ve omuzumdan uzatılan mendili fark ettim. Hayli otantik desenlerle süslenmiş eski bir mendildi bu. İrkildim ama mendili de almam gerekiyordu. Geriye dönmeye korkuyordum ama iyi biri olmasa bana mendil uzatmazdı. Ellerimi bir çırpıda temizledim. Tekrar ellerime baktığımda ne bir iz vardı ne de çizik. Mendili sahibine uzatmak için geriye döndüğümde bir an nefesim kesilecek gibi oldu. Önümde duran kişinin yüzü görünmüyordu. Yüzünü beyaz saçları kapatmıştı. Hayli yaşlı ama dinç biriydi. Daha önceden hiç görmediğim tarzda giyinmişti. Ayaklarına baktım, çok güzel çizmeleri vardı. Simsiyah bir pelerin rüzgarda dalgalanıyordu. Elinde kocaman bir asa vardı. Lacivert gömleğinin düğmeleri ağaçtan yapılmış gibiydi. Benden hayli uzun boyluydu. Yeninden yüzünü görmeye çalıştım ama nafile. Kendimi toparlayarak:

-Teşekkür ederim, dedim. 

Artık ellerim temiz ve hasarsız olduğu için elimi uzattım. 

-Ben Gürbüz. 

Karşımda duran kişinin sesini merak ediyordum. Ona dokunmanın, onunla tokalaşmanın korkutucu bir yanı olmayacağını belki yakınlığımızı ilerleteceğini düşünüyordum. Elim bir süre boşlukta kaldı. Daha sona kocaman elini bana doğru uzattı ve:

-Adım Mystery, dedi. 

Sesini duymuştum sonunda Mystery’nin ve adını da öğrenmiştim. Sert, tok bir sesti ve insanın içine işliyordu. Daha çok şey duymak istiyordum bu sesten. Elini elimde hissettiğimde başparmağının olmadığını hissettim. Hatta fark ettirmeden başparmağımla onun başparmağını aradım fakat yoktu. Yeniden yüzüne bakmaya çalıştım ama görünmüyordu. Hafif bir rüzgâr esmeye devam ediyordu. Benim kısa saçlarım bile biraz savruluyor ancak onun yüzünü örten saçları hareket etmiyordu. Acaba önünü ya da beni görebiliyor muydu? Elini usulca elimden çekerken:

-Endişe etmene gerek yok, ben seni görebiliyorum, duyabiliyorum, dedi. 

Bu esnada ürpermeye başladım. Kayalıkların arka tarafı tamamen karanlığa bürünmüştü. 

3. BÖLÜM: Büyük Kapının Önünde

Birden aklıma ailem ve evim geldi. Şayet vakit akşam olduysa beni merak ediyorlardır diye düşündüm. Geri dönmeli miydim, pek sanmıyorum. Peki, bundan sonra neler yaşayacaktım, görecektim, bunları da bilmiyordum. Kafam biraz karışıktı ki Mystery sessizliği bozdu:

-Ailen seni merak etmiyor, hatta yokluğunun farkında bile değiller. Şimdi sen yeni bir dünyayı keşfetmeye hatta kendini keşfetmeye, kendini düşünmeye hazır mısın?

Bu cümleler beni rahatlatmak yerine daha da endişelendirdi ama ona inanmak istiyordum. Bu güveni veriyordu bana. Belki de bu karşılaşma hayatımı düzene koymam için bir işaretti. Derin bir nefes aldım ve:

-Hazırım, dedim. 

Gözlerimi kapatmamı istedi. Gözlerimi kapadım, birkaç saniye sonra gözlerimi açmamı istedi. Gözlerimi açtığımda bambaşka bir evrendeydik. Burasını bir yerlerden hatırlıyordum. Belki rüyalardan belki hayallerden ama nereden hatırladığımı tam olarak bilmiyordum. Bunları düşünürken Mystery:

-Doğru düşünüyorsun, dedi. Burasını hatırlaman normal çünkü burası senin dünyan. Gerçek hayatta yaşarken uğramadığın ama gözlerini kapattığında ya da daldığında yaşadığın yer burası, dedi. 

Bu cümlelere inanmıştım çünkü kendimi son derece huzurlu hissediyordum. Özgür hissediyordum. Mystery bana:

-Gerçekten de özgürsün, hatta uçabilirsin, dedi. 

Bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum. Bu dünyaya alışmam vakit alacaktı sanki fakat bundan endişe duymuyordum. Gerçek dünyanın bu dünyaya göre bir cehennem olduğunu düşünmeye başlamıştım. Peki ama burada ne kadar süre kalacaktım, burada ne yapacaktım, nasıl yaşayacaktım?.. Mystery benim zihnimi okur ve bu sorulara cevap verir diye bekliyordum ki Mystery’nin yanımda olmadığını fark ettim. 

Artık hiç bilmediğim bir evrende tek başımaydım fakat endişem yoktu, huzurlu bir yerdi burası. Etrafta deniz yoktu fakat bir sahil sakinliği ve huzuru vardı. Bir meltem esiyordu ve beni adeta büyülüyordu. Gökyüzüne baktım, bulut filan yoktu. Mora yakın bir renkteydi gökyüzü. Orada öylece durmak, gökyüzüne bakmak bile huzur veriyordu. Bütün ömrümü burada sırt üstü yatıp gökyüzüne bakarak geçirebilirdim. Bu esnada gökyüzünün küçülmeye başladığını fark ettim. Yalnız gökyüzü değil gözümün gördüğü her yer daralıyor, küçülüyordu. Hemen ardımdaki taş, gözle görünmeyecek kadar küçülmüştü. Az önce duyduğum huzurdan eser kalmamıştı. Bunalmaya başlamış, kaçış yolu arıyordum ki karşımda Mystery belirdi. Onun varlığı bile buradan kaçma isteğimi durduramamıştı. Mystery biraz ürkütmüştü beni. Kısık bir sesle konuşmaya başladı:

-Bu gördüğün dünya aslında senin iç dünyan. Huzur da orada huzursuzluk da. Hatta avarelik de. Bu sonsuz dünyayı küçülten sensin. Düşüncelerinle, yaptıklarınla, duygularınla bu dünyayı biçimlendiren sensin. Şimdi tekrar gökyüzüne bakmalısın.

Gökyüzüne baktığımda güneşten küçük ama güneşe benzeyen 4 parlak cisim gördüm. Biri çok parlaktı bu cisimlerin, diğerleri daha az ışık veriyordu. Mystery:

-Bu dört güneşin ne olduğunu biliyor musun, hayatına aydınlık katan üç kişiyi düşün, kendini düşün, dedi. 

-Annem, babam ve kardeşim, dedim. 

Galiba bizim ailemizin farklı bir dünyada görünüşü böyleydi. İç dünyamda görünüşü böyleydi. Yeniden huzur duymaya başlamıştım ve küçülen her şey eski haline yeniden geliyordu. Bir meltem esiyordu bilmediğim bir yerlerden. Birazcık yürümek belki de uçmaya çalışmak iyi olabilirdi. Yapmak istediğim şeyi sadece düşünmem yetiyordu ve yürüyordum, uçuyordum. Hoşuma gitmişti bu özgürlük. Bir süre sonra uzakta kocaman bir kapı gördüm. Kapının üzerinde adım yazıyordu. Bir ev kapısı değildi bu. Bahçe kapısı da değildi. Oda kapısı hiç değildi. Garip bir kapıydı. Üzerinde adım yazdığına göre onu açmak ve ardında olanları görmek, hakkımdı. Kapıya elimi uzattım ama kapı kolu yoktu. İteklemeye çalıştım fakat nafile. Bir süre kapının önünde cebelleştikten sonra çaresizce önüne oturdum. Bu esnada Mystery geldi ve:

-O kapı, öyle kolay açılmaz. Ardında yeni hayatın var, dedi. 

Kapı, bu sözlerden sonra benim için daha anlamlı ve esrarengiz hale gelmişti. 

4. Bölüm: Üç Kapı

Benim hikâyem burada başlamıştı. Günlerden neydi bilmiyordum. Mevsimlerden hangisinde olduğumuzu ağaçlara bakarak tespit etmeye çalışırım galiba yaz başıydı ve nereye gideceğimi bilmeden yürümüştüm. Köyün dışında bir yerlerdeydim. Birdenbire havanın aydınlanmaya başladığını fark ettim. Saatime baktım, saatim aynı zamanı gösteriyordu.  Aslında ne bir adım ileri gitmiştim ne de vakit geçmişti. Yaşadığım her şeyin aslında birkaç dakikada gerçekleşmiş olma ihtimali yok gibiydi ama öyleydi. Şaşkındım. Büyüyor muydum, çocukluktan çıkıyor muydum yoksa artık ermişlere mi karışıyordum, kafamda bin türlü soru vardı. Bu esnada dönerek evin yolunu tutmuştum bile. Eve ulaştığımda kardeşim beni karşıladı:

-Ağabey, iyi misin? Sana ne oldu böyle, dedi. 

Onun bu sorusu beni telaşlandırmıştı fakat nasıl göründüğümü bilemiyordum. 

-Hiçbir şey, dedim. Sorun yok, biraz yürüdüm. 

-Kimlerle görüştün, nerede yürüdün, diye sorulara devam etti kardeşim. 

-Köyün dışındaydım. Mystery ile görüştüm, demiş bulundum. Fakat Mystery ismini bir yabancının ismini telaffuz eder gibi söylemiştim. 

Kardeşim kahkaha attı:

-Köyün dışında yaşayan tuhaf isimli bir arkadaş da buldun sonunda. Sana benziyor mu bari? 

Kardeşimin bu tavrı canımı çok sıkmıştı. Neden her şeyi bir çırpıda söylemiştim, bilemiyordum. Devam ettim:

-İnandın mı sen de hemen. Biraz dolaştım geldim işte. Biliyorsun ben avareliğin tarihini yazan adamım. Ne işim olur başkalarıyla, başka yerlerde, diye devam ettim. Kardeşim:

-Hepsi hepsi birkaç dakikadır yoksun ve dolaşıp geldiğini anlatıyorsun, dedi. Yeniden bozuk saatime baktım. Hâlen bozuktu. 

Kardeşim zaten az önceki cümlelerime çok inanmamıştı. Benim zihnimde ise yaşadıklarım vardı. O kapıyı hatırladım yeniden. Gündüz vakti rüya görmeye mi başlamıştım? Bana neler oluyordu ve o kapının ardında neler vardı?.. Sorular bitmek bilmiyordu zihnimde. Belki de sadece bir kez yaşayabileceğim bir meseleydi bu. Yoksa gıda zehirlenmesi mi yaşamıştım? Ama bir şey yememiştim ki yakın zamanda. 

En kısa zamanda aynı yere yeniden gitmeli ve o kapının ardına geçmeliydim. Madem çok fazla zaman geçmemişti, yeniden gidebilirdim aynı yere ve Mystery’i görebilirdim. Eve girmeden tekrar yola düştüm. Nasıl olduğunu anlamadım ama birkaç adım attıktan sonra kendimi aynı yerde buldum. 

Hava kararıyordu. Belki de bu kez gerçekten akşam oluyordu. Önümde yol bitmişti. Geriye döndüğümde kocaman bir boşluk vardı. Renkler önce kayboldu, sonra değişmeye başladı ve büyük bir sessizliğin içinde buldum kendimi. Aslında Mystery’i görmek ve ona bazı şeyler sormak istiyordum lakin ortalıkta yoktu kendisi. Az önce gördüğüm tek kapının bulunduğu yerde bu kez üç kapı vardı. Üçü de aynı boydaydı. Biri siyah, biri beyaz, biri sarıydı kapıların. Aniden Mystery’in sesini duydum:

-Üç kapıdan birini tercih et, dedi ama önce kapıların nereye açıldığını tahmin etmeye çalış. 

Oldum olası sınavları sevmezdim ve Mystery’nin bu sorusunda bir sınav havası sezmiştim. Yine de cevap vermeliydim:

-Beyaz kapı geleceği, siyah kapı geçmişi, sarı kapı ise eve dönüşü temsil ediyor, dedim.  

Bir yandan da sarı kapıya doğru elimi uzattım. Kapıyı açıp içeriye adım attığımda annem karşımdaydı ve ben de evdeydim. Annem biraz telaşlı:

-Oğlum, iyi misin? Sana ne oldu böyle, dedi. 

Onun bu sorusu beni telaşlandırmıştı fakat nasıl göründüğümü bilemiyordum. 

-Hiçbir şey, dedim. Sorun yok, biraz yürüdüm. 

-Kimlerle görüştün, nerede yürüdün, diye sorulara devam etti annem. 

-Köyün dışındaydım. Mystery ile görüştüm, demiş bulundum. Fakat Mystery ismini bir yabancının ismini telaffuz eder gibi söylemiştim. 

Annem tebessüm etti:

-Köyün dışında yaşayan tuhaf isimli bir arkadaş da buldun sonunda. Sana benziyor mu bari? 

Bu cümleleri nereden hatırladığımı düşünmeye başladım. Galiba kardeşim de aynı şeyleri söylemişti. En iyisi bir süre dinlenmek, avareliğin zirvelerinde dolaşmak ve evden hiç çıkmamaktı. Odama gittim ve uzandım.

 

5. Bölüm: Avareliğimin Tarih Oluşu

Uzak Doğu’da yaşamanın güzelliğini sizler nereden bileceksiniz. Hele de ben yaşlarda iseniz burada hayat çok güzel. 

Size kendimden bahsedeyim. Üniversiteden mezun olalı çok bir zaman geçmedi. Şu an çok sevdiğim işimi yapıyorum, psikoloğum.  İstediğim şehirde, istediğim üniversitede, istediğim bölümü bitirdim ve işime başladım, şimdi Uzak Doğu’dayım yani Güney Kore’de.

Adım Gürbüz. Boyum 1.80 ve kilom da 78. Ben ailem için bir gurur kaynağıyım galiba. Galiba diyorum çünkü kendilerinden uzakta olduğum için biraz kırgınlar ama yapacak bir şey yok. Bu hayal, benimdi ve şimdi gerçek oldu. 

Her şey birkaç dakikada yaşadığım garip olaylardan sonra oldu. 

O kapılardan sonra oldu bana ne olduysa.

Mystery’den sonra oldu. 

Mystery’i daha sonra hiç görmedim. Aslında kimseye de bahsetmemiştim annemden ve kardeşimden başka ama artık siz de biliyorsunuz bu gizemi. Biliyorum Mystery bu yazdıklarımı hiç okumayacak ve belki de şimdi başka başka avarelerin hayatında yeni kapılar aralama çabasında.

Şimdi düşünüyorum, Mystery adında gerçekten biri var mıydı, bir yanılsama mıydı, benim ikinci kişiliğim miydi, metafizik ya da mistik bir yaratık mıydı? Hayır, fazlaca düşünmek istemiyorum. Sadece benim hayatımı değiştiren biriydi o. 

27 Mart’a iki ay var ama şimdiden hediyelerim gelmeye başladı hem de çekik gözlü bir yığın arkadaşım var.  İyi ki 24 Haziran’da dünyaya gelmemişim. Hazirana daha aylar var.  Belki haziran ayında yakın doğuya giderim yani Kars’a. Ama mutlaka dönerim kısa bir süre sonra. Avarelik benim için mazimde kocaman bir boşluk fakat beni buraya atan şey işte o boşluk ve dönem. 

Bir gün kendinizi avare hissederseniz siz de yürüyün, kalabalıkların uzağına doğru yürüyün. Belki Mystery’i siz de görürsünüz. Görürseniz ona benden bahsedin lütfen. 

ÖZGÜR OLMAYAN ÇOCUKLAR İÇİN

Sami Yusuf Avcı

Ben özgür olduğumu biliyorum

Ve özgürce yaşıyorum dünyada

Fakat özgür olmayan çocuklar da var

Çok uzaklarda

Mesela Filistin’de

Mesela

Unutulmuş bir coğrafyada

Doğu Türkistan’da