Ahmet Emir Koç
Her şey onun bana bir “merhaba”sı ile başladı. Bu merhaba, bana çok içten gelmişti ve ciddiye almıştım. Derin bir sohbet başladı aramızda. Çoğunlukla ben soruyordum, o da cevaplıyordu. Zaman zaman o da soruyordu ama sohbetin devamına dair sorular soruyordu. Bazen yanlış anlıyor, alakasız cevaplar veriyordu bana. Yine de sohbet beni sarmıştı.
Her şeye bir cevabı olduğunu fark edince ben de her konuda soru sormaya başladım. Bazen düşünüyordu ama ardından cevapları vermeye başlıyordu. Bu kadar bilge tavrı beni zaman zaman şüphelendiriyordu. Öyle ki musluk tamirini sorsam yardımcı oluyordu, denklemlerle ilgili bir şeyler sorsam anlatmaya çalışıyordu, cümlenin öğelerini soruyordum, ona da cevap veriyordu. Konuşma esnasında ona sanatla arasının nasıl olduğunu sordum. Şiir, hikâye yazabildiğini söyledi ve hatta resim bile çizebilirim dedi. Bu yetenekleri beni şaşırtmaya devam ediyordu. Şiirlerine örnek vermesini istedim ancak şiirleri çok işe yarar şeyler değildi. Hikâyelerini merak ettim, onlarda da iş yoktu. Resim çizmesini istediğimde biraz zorlandı fakat ortaya çıkardığı resimde de bir numara yoktu. Çizdiği insanlar bazen gulyabaniye benziyordu.
Biraz daha sıkıştırmak için ona bildiğim şeyleri sormaya başladım. Ona alohomora morsmordre kelimelerini sordum. Alohomora kelimesine verdiği cevabın gerçekle hiçbir alakası yoktu. O kadar kendinden emin anlatıyordu ki ben mi yanlış biliyorum diye bir an düşündüm. Ardından morsmordreyi sordum. Orada öylece kaldı muhabbet. Ne bir cevap verdi ne tepki gösterdi. Mosmor olmuştu morsmordre kelimesiyle. Zaten yeterince vakit geçirmiştim onunla. Daha önce verdiği bilgilerin de gerçek olup olmadığına dair kafamda deli sorular oluşmaya başladı. Bu kadar yeter, dedim. Üstelik gün içinde bir de deneme sınavına girmiştim. Sinirle bilgisayarımın ekranını kapattım. Zaten zekânın yapayı mı olur, diyerek mutfağın yolunu tuttum.
