Akşamüstü beş
Ufukta
kaybolurken güneş
Sokakların
bakışları titrek
Hayata
küskün birkaç çiçek
Alırsın
geride bıraktıklarını
Kaybolan
yıllarını
Salınırsın
ıssız sokaklarda
Dolaşırsın
mazinin dalgalandığı kıyılarda
Darılırsın sandallara
Seni de
götürseler ya yanlarında
Çilesiz uzak
diyarlara
Rastlarsın
ağlamaklı suratlara
Kalbini
martılara dağıtan çocuklara
Oturursun güvertenin
kenarına
Başlarsın
sayıklamaya
Papatyadaki
son yaprağı koparınca
Üşürsün
matemin serin rüzgarında
Sanırsın
hayat bitti
Usul usul
karaya yaklaşırken
Adına toprak
denilen
Hakikat hatırlatıyor
kendini
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder