İBRAHİM GÜL
Bazen düşünüyorum kendi kendime
Şayet olmasaydı bir arkadaşım bile
Ne kadar sıkıcı olurdu hayat
Okul dahi dönüşürdü cehenneme
Bazen bir arkadaşın varlığı
Yetiyor unutmaya her şeyi
Zorlar onunla kolay oluyor
Yokuşlar onunla kayboluyor
Bazen bir arkadaş sayesinde
Karanlıklar aydınlanıyor
Arkadaş insanın aynası derler
Bana benziyor biliyorum arkadaşlarım
Arkadaşlığımız devam ettikçe
Daha da benzeşiyoruz anlıyorum
Mahallede, okulda, parkta, oyunda
Arkadaş aslında asıl mesele
Bomboş bir kâğıda benzer galiba
Bir arkadaşı olmayan kimse
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder