BİR YOL HİKAYESİ

Sami Yusuf Avcı

Sıkılıyorum ve yine sıkılıyorum. Ben şu anda 4 kişi ile bir uzay aracının içindeyim. Buraya para vererek değil gönüllülük esasına göre geldim. İçerisinde bulunduğum uzay gemisinin sahibi yani Elon Musk beni ve arkadaşlarımı yapmış olduğu birçok deneme sınav ve de elemelerden geçirerek getirdi. Ama şu an da pişmanım ve bence sadece ben değil mürettebatın hepsi pişman. Nedeni ise uzay gemimizde bir sorun çıktı geminin kontrolü, hareket kabiliyeti bizde değil hatta kimsede değil, yok bile. O yüzden 163 gündür bilmediğimiz yerlere gidiyoruz süzülüyoruz durgun okyanusta süzülen kruz gemisinde tek başına giden gemi kaptanı gibiyim ucu bucağı görünmeyen okyanus gibi.

Direksiyonun bozuk parçası ise 1 dakikasının normal Dünya`da 1 yıla eşit olduğu bir buz gezegeninde bulabileceğimizi düşünüyoruz.  Ama boş bir buz gezegeninde bir direksiyon parçasının ne işi var dediğinizi duyar gibiyim ve haklı da bir soru. Alejandro’nun dediğine göre birkaç yıl önce yanlışlıkla oraya düşen bir uzay aracının olduğunu hatırladığını söyledi ve umarız ki o direksiyon parçası bozuk patlamış ya da yanmamıştır. Yanımda oturan Rika`nın bilgilerine göre bu buz gezegeni tam da süzüldüğümüz yöndeymiş. Yani 164`üncü güne girmeden oradayız. Boşlukta süzülürken karşımızdaki dev buz gezegeni olduğunu düşündüğümüz gezegen beni endişeye sevk etti. Daha fazla endişelenmemek için arkadaşlarıma baktım Rika`nın gözlerinden pişmanlık akıyordu. Eminim ki aklında ikiz bebekleri ve onu çok seven kocası vardı. Alejandro`nun ise hiçbir derdi yok, bir elinde antika bir pusula, bir elinde ise harita nasıl iniş yapacağımızı ve daha önce buraya düşen uzay aracının nerede olduğunu düşünüyordu herhalde. Maria ise ilk işine çıkan genç biriydi ve çok heyecanlıydı. Ben sıkılıyorum ve yine sıkılıyorum.

Buz gezegenine yaklaşık 7 saat kalmıştı, artık bu işin sonuna gelmiştik. 164 gün sonra tanımadığımız bilmediğimiz bir yer olsa da artık uzay aracından ineceğiz.

Tecrübeli olan Rika, Maria ile sohbet ediyordu. Ben de Alejandro ile sohbet ediyordum. Alejandro ve asistanım Rika ile uzun süredir iş yaptığım için onları yakından tanıyordum ama Maria... O biraz sinsi gibiydi gözü sürekli asistanımın üzerindeydi. Korkuyordum ve bu durum beni istemsiz bir endişeye sevk ediyordu. Elinde kahve ile Rika yanıma geldi bana da kahve getirmişti bu kadar gün ve olaydan sonra yaşadıklarını dışa yansıtmamaya çalışan tek kişiydi Rika. Yanıma oturdu ve kahvesini yudumlamaya başladı:

-Demek bu yolculuk sona eriyor ve ayağımız yere değecek.

 Ben:

-Nihayet, demekle kaldım. 

Rika mutluydu ama ben sıkılıyordum ve yine sıkılıyorum.

Alejandro:

-Hadi beyler, hanımlar Buz gezegeni soğuk ve yorucudur diye seslendi ve biraz dinlenmemiz gerekiyor o yüzden uyku vakti, dedi.

Alejandro ile beraber kaldığımız odamıza gittik o kadar yorgundum ki hemen uyumuşum.

Başımda Rika beni uyandırmaya çalışıyordu:

-Theo, Theo hadi uyan Theo geç kalacağız.

En son büyük bir ses duydum gözümü açtığımda kulaklarım çınlıyordu ayıldım ve baktım arkadaşlarıma. Onlar da ayılmaya çalışıyorlardı:

-Rika, Alejandro, Maria neredesiniz?

 Bir ses geldi:

-Buradayız

Nihayet onları gördüm ayaklandım ve:

-Ne oldu, dememe kalmadı, Alejandro:

-İndik

-Beni neden uyandırmadınız?

Rika cevapladı:

-Denedik ama uyanmadın nedenini biz de anlamadık.

Dışarı çıkmadan önce acil durumlar için üretilmiş sıcağa, soğuğa veya benzeri şeylere dayanıklı giysilerimizi giyindik. Artık çıkmaya hazırdık. Sırayla çıktık.  

Her ne kadar dayanıklı kıyafet olsa da uzay aracının kapısı açılır açılmaz yakarcasına bir soğuk resmen vücudumuzu kesti. Ama buzla kaplı olsa da sabit bir zemine basmayalı 165 gün oldu ve bunun heyecanı ile teneffüse çıkan bir çocuk gibi hissettim kendimi.

Sanki üzerime ağırlık çökmüş gibiydi, sadece ben değil ekip arkadaşlarımda aynıydı hepimiz hantallaşmıştık. Evet bu yerçekimi olmalı vücut ağırlığımız bize ağır geldi. Doğa olayları vardı rüzgâr ve rüzgârla birlikte fırtına kopuyordu resmen. Kimi yerde göz gözü görmüyordu. Birbirimizle irtibatımız var ama sinyal maksimum 30 metre. Aramızdaki mesafe açılır ve bu tipi de birbirimizi kaybederiz diye uçlarında halka olan iplerimizi birbirine bağlayarak kenetlendik. Yer çekimi Rika’yı çok çekmiş olacak ki Rika dengesini kaybetmiş yerde sürükleniyordu. Zaten ufak tefek biriydi. Biz de kendi yükümüz yetmezmiş gibi Rika’yı da taşıyormuşuz meğer. En arkamızdan gelen Maria’nın bağrışıyla durumu fark ettik ve Rika’nın kalkmasını sağladık. Üzerimizden bir Rika yükünü atmış olduk Maria’nın bağırışıyla.

Gezegendeyiz ve bizim buralardan kurtuluş reçetemiz olan uzay aracını aramamız gerekiyordu. Küçük bir tanıma, tanımlama, anlama, anlamlandırma gezisinden sonra aracımıza döndük. Durumu değerlendirip bir plan dahilinde hareket edip reçetemizi bulmamız gerekiyordu.

Gezegen ile alakalı genel bilgi bankamızdan bilgiler elde ettik. Buraya bizden önce gelen aracın gönderdiği bilgiler eşliğinde yolumuzu belirledik. Burada zaman kavramı neredeyse yok gibiydi.

Planımıza göre bizi araçta birinin beklemesi gerekiyordu. Maria araçta kaldı, Rika ben ve Alejandro yola çıkacaktık.

Biraz dinlendik ve harekete geçme vakti geldiğini düşünüp yola koyulduk. Bir masalın içinde gibi az gittik uz gittik dere tepe düz gittik diyebilirim. Alejandro:

-Çocuklar görüyorum gelin çabuk.

Hepimiz birden koşturduk. Bir uzay aracı bekliyorduk fakat demir yığınından eve benzeyen bir yapı gördük. Sanırım buraya düşen topluluk birkaç dünya gününe dayanmış ve tipiden korunmak için bir barınak yapmışlar. İçine girdik ve aman Allah’ım insanlar vardı ama bizim 1 günümüz bu gezegende 1 yıl değil mi? İlk önce Alejandro bizim uzay aracımızdan aldığı bıçağı ile onlara yaklaşıp:

-Kalkın kaldırın ellerinizi, dedi.

2 kişi de ayağa kalktı:

-Biz masumuz lütfen bize zarar vermeyin.

Alejandro:

-Size zarar vermeyeceğim ama şimdilik. Hey Rika, Theo arayın üstlerini.

Rika ile beraber 2 kişinin de üstünü aradık. Bir şey bulamadık. 5 kişi oturduk sohbet ediyorduk. Onları bir nevi sorguya çekiyorduk. Meğer Dünya’da ki bir yıl Buz gezegeninde bir aya eşitmiş. Yani bizim 3 yıl önce buraya düşen Anka-23 aracı 3 aydır buradaymış hâliyle araçlarında 3 aylık yiyecek, içecek gibi malzemeleri olduğundan rahatça yaşamışlar.

Alejandro:

-Theo, artık şu bozuk parçayı alsak mı?

DEVAM EDECEK