Nil Ateş
Tüm renklerin solduğu bir yerde tutsak oldum ben
Ama ilk burada anımsadım renkleri unutamam ebediyen
Göze gözüken sadece pareymiş iç yüzü fark edilmeyen
Yetmiş katlı perde yokmuş gözlerde siyah beyaz bir ekranmış her şeyi örten
Bu yerde kimseye temiz bir teneffüs yok sadece derin bir acı
Herkes bir tefekkür içinde ama kimsenin var ne bir nihayeti ne de yargısı
Ama düşünmek neye yarar ilerlemeyi kesince vermeden son kararı
Renksiz bir cihan renklerden ırak insanlar arasında her çırpınış karanlıktı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder