SADECE HUZUR

Nurgül Asya Kılcı

İnsanların ihtiyacı sınırsız

Çoğunun ömrü yetmiyor karşılamaya

Kimileri ev derdinde 

Kimileri araba

Bazılarının yazlığı eksik

Bazıları için gerekli villa

Bir hayalin peşinde ya da rüyanın

Geçiyor ömürler

Vakit kalmıyor yaşamaya

Oysa gerekli olan tek şey var insana

O da her yerde bulunur 

Bulunur herkes için

Birazcık huzur aslında

İhtiyacın nedir diye sorsalar bana

Huzur derim sadece huzur

Huzur en büyük ihtiyaç insana

BÜYÜMEK

Yusuf Kerem Köse

Çok değil iki sene önce

Şatoydu benim için bulutlar

Belirirdi aniden kulelerde krallar

Veya belirirdi

Ufuklarda uzun yeleli atlar

Şimdi

Yaşlı bir at

Bir tane de halat

Lazım eski günleri kurtarmak için

Ama asla geri dönmüyor o şato ve bulutlar

Niçin bilmiyorum niçin

Çok değil iki sene önce

Çok uzaklarda kalmış gibi her şey

Ama belki de

Büyümek değil de

Özlemek acı veriyor

Eskiden yazdığın bir nineyi 

Ve bir dedeyi

KATLANMAK GEREK

Gamze Sena Kuyucu

Bazıları sevmez kış mevsimini

Nasıl nefret ediyorlar anlamıyorum ki

Bembeyaz olur her taraf

Karlı bir kış günü sevilmez mi

Anlamazlar kışın getirdiği duyguyu

Yağan karla gelen huzuru

Anlamaz kışı sevmeyen kimse

Bir anda gelen

Ders çalışma coşkusunu

Bazen soğuk oluyor hava

Yollar, saçaklar, çatılar dönüşüyor buza

Evet bu biraz kötü ama

İyi şeylerin de içinde

Minicik bir kötülük yok mu acaba

O YANINDAYSA

Gamze Sena Kuyucu

Büyülü dünyayı açan bir kapı

Yeraltında yaşayan bir çocuğun macerası

Bazen en yakın dost olur sana

Bazen acıları söyler en kötü anında

Sadece bir tane kalem lazım bana

Belki de bir şair olur çıkarır beni yarına

Belki de bir söz olur hayatın

Unutamadığın bir zamanında

SAYALIM, SEVELİM

Gamze Sena Kuyucu

Olmasalar hayatın belli bir kısmında

Ne yapardık acaba

Çoğu kişi matematik yüzünden

Onlardan nefret ediyorlar ama

Onlar olmasa

Ne yapardık şu karmaşık dünyada

Sayılar çoğu insan için 

Önemsizdir belki

Benim için hepsi 

Büyülü bir hazine sanki

Sayılar, önümde durmadan uçuşuyor

Saate bakıyorum onlar

Kitabı açıyorum onlar

Takvimde onlar

Notlarımız okunuyor onlarla

Sınıf kapısında yine bir sayı

Günleri sayıyorsak onlar sayesinde

Hatta yaşımız, dünyada ne kadar kaldığımız da

Sayılarla öğreniliyor yalnızca

Belki de diyorum her insan

Adı konulmamış kocaman bir sayı 

Aslında 

ÖĞRETMENLER

Belinay Coşkun

Her sabah öğrencilerle birlikte

Birileri girer okul bahçesinden içeri

Biraz yorgun biraz uykusuz

Ama yine de 

Yerindedir keyifleri

Gün boyu küçücük çocuklarla

Bazen masaldan dünyalara dalarlar

Bazen bilimin uçsuz bucaksız bahçesinde

Bilgiyi kovalarlar

Öğretmenler 

Sessiz kahramanı çocukların

Ve mimarı geleceğin

Kimseler görmese de

Öğrencilerden başka kimseler

Bilmese de

BİR FİLM MACERASI

 Belinay Coşkun

                                                                     Ayhan Erkan İlkokulu Ortaokulu Anısına

Bir sonbahar günüydü. Okulun bahçesindeki kavaklar sonbaharın bütün tonlarını yapraklarında taşıyordu. Sonbaharı hissettiriyordu düşmeye hazırlanan ve zaman zaman rüzgarla ağaçtan ayrılan yapraklar. Hava ne çok soğuktu ne de çok sıcak. Bahçeye birkaç çocuk geldi, biraz sonra bu sayı artmaya başladı. Ellerinde tabletler vardı çocukların. Ekip tam olunca video çekmeye başladı çocuklar. Film çekeceklerdi fakat ellerindeki tabletlerden başka bir ekipmanları yoktu. Onlar, malzemelerinin yetersiz olduğunu düşünmediler bile sadece çekecekleri videoya odaklanmışlardı. Kendilerine güveniyorlardı. Büyük bir heyecanla film çekmeye başladılar. Birkaç sahne çekiyorlar ardından mola veriyorlardı. Kahkahaları uzaklardan bile duyuluyordu. Bazıları öğrenci rolündeydi çocukların bazıları ise öğretmen. Onlar için film çekmenin çok eğlenceli olduğu uzaktan görülebiliyordu. Her şey yolunda gidiyordu fakat bir süre sonra aralarında bir anlaşmazlık başladı. Hepsi ayrı bir kenara çekilmişti. Galiba bir dargınlık vardı aralarında. Bu durum çok uzun sürmedi. Yeniden bir araya geldiler ve neşeli bir şekilde kaldıkları yerden devam ettiler. Çok heyecanlı ve istekliydiler. Bir süre sonra çekimleri bitmişti. 

Biraz yorgun duruyorlardı ama hepsinin de mutluluğu yüzlerinden okunuyordu. Tam dağılacakları sırada hafif bir rüzgar eski. Bahçedeki kavaklardan birkaç yaprak daha yere düştü. Hava ne soğuktu ne sıcak ama çocukların heyecanları ve kalpleri sımsıcaktı. Bir işi belki de bir projeyi yerine getirmiş olmanın huzuru vardı yüzlerinde. Belki de hiçbir zaman başkalarının izleyemeyeceği bir film çekmişlerdi ama hepsinin gözlerinden okunuyordu büyük oyuncu, büyük senarist, büyük yönetmen oldukları hissi. 

İLK YILIMIN ANISI

Zeynep Ada Karadaş

Okula başlama yaşım gelmişti ve çok sevinçliydim. Oldum olası okulu hep sevdim. Rengarenk sınıflar, resimli kitaplar, yeni arkadaşlar ve güler yüzlü bir öğretmen… Okulum biraz uzaktı ama sorun yoktu çünkü babam da aynı okulda öğretmendi. Her sabah onunla okula gitmek büyük bir keyifti benim için. Masal gibi bir hayattı yaşadığım. Hani çizgi filmlere, hikâye kitaplarına konu olabilecek bir hayat. Bir an önce okuyabilmek istiyordum, yazabilmek istiyordum. Çok çaba sarf ediyordum ve babam da en büyük yardımcımdı. Öğrenci olmak ne güzel bir şeymiş diye düşünürken birdenbire işler tersine dönmeye başladı.

Oysa daha okumaya başlayacaktım, yazılar yazacaktım. Aileme şiirler yazacaktım. Kendi masalımı kendim okuyacaktım. Ödevlerim bittikten sonra elime bir kitap alıp hayal alemine dalacaktım. Hatta bahar geldiğinde sınıfça gideceğimiz piknikleri düşünüyordum bazen ve düşündükçe okulu daha da çok seviyordum. Hafta sonları çok sıkıcı geliyordu bana. Çoğu arkadaşımın aksine keşke haftanın yedi günü okul olsa diye düşünüyordum ama işte her şey birdenbire tersine döndü.

O zamanlar her şeyi anlayabilecek yaşta değildim. Sadece ailemin söylediklerini hatırlıyorum: Bir süreliğine okullar tatil…

Bu bir süre hiç bitmedi. Önce başka sürelere ertelendi ardından okul yerine dersleri tabletten ya da bilgisayardan dinleyebileceğimiz söylendi. Sınıf yoktu, sıralar yoktu, öğretmenimiz sadece bir ekrandan ibaretti. Normalde insanlar okul sıralarının rahatsızlığından bahseder ama ben o sıralarda evdeki çalışma masamdan daha rahattım. Gün boyu evin içindeydim. Evet, ailemle birlikte olmak da güzel bir duyguydu ancak ders, okulda olmalıydı. Yatak odasında yemek yemek ne kadar abesse evden ders dinlemek de o kadar abesti. Daha önceden birazcık cazip gelen ekran, artık çok sıkıcıydı. Gözlerim yoruluyor, zihnim karışıyordu. Zoraki oynamak zorunda kaldığımız bir oyun gibiydi her şey. Günler, haftalar böyle geçti. Bir dönemi böyle kapattık.

Evet, öğretmenimiz yeterince çaba sarf ediyordu fakat yine de okul olmalıydı, okulun bahçesi olmalıydı, simit ve kraker kokan sınıflar olmalıydı, sınıfta yaramazlık yapanlar olmalıydı, okulun girişinde bir nöbetçi öğrenci olmalıydı, teneffüslerde okul bahçesi kuş ve çocuk sesleriyle dolmalıydı…

Çok sevdiğim okulda ilk senemin böyle geçeceğini söyleseler inanmazdım ama böyle geçti çünkü tüm dünyayı evlere kapatan salgının ilk senesi benim okuldaki ilk seneme denk gelmişti.