Ahmet Emir Koç
Neden benden başlandığını bilmiyordum. İlk sırada ben mi vardım? Hayır. Önce ben mi gelmiştim? Aksine en son ben gelmiştim kan ter içinde ve koşarak. Daha saçımın teri bile kurumamıştı. Nefesimi yeni toparlamaya çalışıyordum. Üstelik diğerleri çok rahat görünüyordu. Tam birkaç yudum su içmiştim ki o cümle kulaklarımda çınladı:
-Senden başlıyoruz.
Benden başlamayın, dedim ama sanki söylediklerim duyulmuyordu. Biraz sonra bana sıra gelsin, dedim fakat kâr etmedi. Diğerleri rahattı. Hatta biri telefonunu çıkarmış oynuyor muydu? Hayır, bu kadar olamaz. Telefonu önünde açıktı. Diğeri elindeki su şişesini inceliyordu. Bir balıkçıl kuşu gibi suyu yavaş yavaş içiyordu. Böyle bir şey duymuştum, balıkçıl kuşları suyun biteceği korkusuyla suyu az içermiş. Bu bilginin kaynağı neresi acaba? Balıkçıl kuşuna gidip:
-Affedersiniz ama sizi su içerken pek görmüyoruz, bunun bir sebebi var mı, diye mi soruldu ve balıkçıl kuşu şöyle mi cevap verdi:
-Suyun bitmesinden korkuyorum yoksa çok susadım ama bu su bitmemeli.
Zihnimde tam bu tablo varken yeniden aynı sözü duydum:
-Önce senden başlıyoruz.
İtirazlarım duyulmuyordu. Karar kesindi. Benden başlanacaktı. Oysa daha önceden de benden başlanmıştı ama kabullendim. Peki, dedim benden başlayalım.
Aklımda hiçbir şey yoktu. Örkümcek, diyecek oldum, galiba çok ciddiye alınmadı. Örkümcek 3, dedim. Herkes alaycı gözlerle baktı.
Benden başlanmıştı bile.
Acayip susamıştım. Biraz su içip yazmaya başladım. İlk yazan ben olmuştum sınıfta. Ne mi yazdım? Az önce okuduğunuz şeyleri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder