SESSİZ GECE

 

 Nehir Almacı

Gökyüzünde solgun bir ay

Rüzgar eser yavaş yavaş

Kalbimde saklı binbir dava

Zaman geçer olur telaş

Bir yıldız düşer gözüme

Gece serilir önüme

Sözlerim kalır içimde

Suskunluk dokunur gönlüme

Dalgalar kıyıya vururken

Kuşlar sessizce dururken

Gün biter yavaşça erirken

Hayaller göğe savrulurken

Uzakta ışık yanar yine

Çekilir karanlık derine

Bir huzur çöker kalbine

Sessizlik çöker her köşene

Ve bil ki günler geçse de

Mevsimler dönüp gitse de

İnsanlık bin kez sönse de

Umudun saklı içte 

Hep sende

 

 

TALİHİMİN TARİHİ

Ecem Ercins 

Reyhan Veske

Nehir Almacı

Metehan Akkaya

Sami Yusuf Avcı

1. Bölüm

Oldum olası talihsizdim. Bir türlü peşimi bırakmıyordu sakarlıklar. Bazıları üzerinde nazar var, diyordu. Hatta kimileri kurşun döktürmeyi öneriyordu. Önerilerin bazılarını ailem uygulamıştı fakat sonuç değişmiyordu. Herkesin günde onlarca kez geçtiği yolda yürürken benim ayağım burkuluyordu. Hem de düz yolda. Kimsenin takılıp düşmediği merdivenlerden yuvarlanarak inmeyi başarabilen biri varsa o da bendim. Yürümemde mi problem vardı yoksa adım atış tarzımda mı? İkisi de değil. Bir ara yanlış ayakkabı seçiminden kaynaklandığını da düşündü büyüklerim fakat ben çorapla yürürken bile evde zaman zaman düşüyordum. Yalnızca yürümek mi sorundu benim için? Hayır… Çay içmeye bile korkar hale gelmiştim çünkü çay bardağının kulpu elimde kalıyor bardak çatlayıp kulpundan ayrılıyordu bazen. Böyle durumlarda büyüklerim teselli veriyordu:

-Nazar çıktı, şükür sana bir şey olmadı ya…

Bana daha ne olabilirdi ki? Aklıma bile gelmeyen her şey başıma geliyordu. Düz yolda yürürken bir bisikletin tekerleği yerinden çıkıp da gelip sizi bulsa ne yaparsınız? Beni buldu o tekerlek ve yere sermeyi başardı. 

Sanki evrendeki her şey sözleşmiş ve üstüme üstüme geliyordu. Arkadaşlarım pikniklerde, halı saha maçlarında coşarken ben bir kenarda oturup başıma gelebilecek olası felaketlerden kendimi korumaya çalışıyordum. Adım çıkmıştı bir kere sakara. Arkadaşlarım yüzüme karşı söylemese de ardımdan Sakar, diye konuşuyordu, biliyordum. Son gittiğimiz pikniğin dönüşünde araç arızalanmış ve kimse aracın bakımlarını yapmayan şoföre kabahat bulmamıştı çünkü aracın arıza yapmasının tek sorumlusu onlara göre bendim. Son halı saha maçında kafasından sakatlanan arkadaşımın da sorumlusu bendim. Oysa küçücük bir şut çekmiştim top bana gelince. O günden sonra maçlara da çağırılmaz oldum. Zaten çağırsalar da artık gitmem. Kimse oynadığımız topun maç için uygun olmadığını düşünmedi bile. Nasıl olsa bir günah keçisi vardı: ben…

Böyle bir hayat nasıl güzel olabilirdi ki? Sabah uyandığımda başıma ne geleceğini düşünüyordum, akşam uyumadan önce yaşadığım şeyleri. Bir çözüm bulmalıydım, bir çıkış kapısı aralamalıydım. Nasıl olacağını ben de bilmiyordum. 

Günlerce düşündüm bu durumdan nasıl kurtulacağımı. Çaresiz bir şekilde, arkadaşlarımdan uzakta okul bahçesinde gezinirken gözüme okulun kedisi ilişti. Kaç zamandır buradaydı bu kedi. Kedinin adını Talih koymuştu öğrenciler. Bir anda beynimde şimşekler çakmaya başladı. Talihsizliğimden sürekli şikayet eden benim için iyi bir rol model olabilirdi belki de Talih. Talih’le vakit geçirirsem talihim değişebilirdi. Bunlar zihnimde dolaşırken üç beş karga Talih’e doğru yaklaşıyordu. Talih önceleri kargalardan habersiz gibi görünse de bir çırpıda üçünü birden kovalamayı başarmıştı ve bir kahraman edasıyla salına salına bahçede yürümeye devam etti. Artık talihsizliğimi değil, Talih’i düşünecektim ve takip edecektim. 

Ertesi teneffüs gözüm bahçede doğrudan doğruya Talih’i aradı. Güneş alan bir yere uzanmış bir yandan etrafı süzüyor bir yandan da keyif çatıyordu. Şu kedi kadar talihim olsaydı, diye içimden geçirdim. Bu esnada Talih beni fark etti ve tembel bir bakışla süzdü, ardından yürüyerek yanıma geldi. Galiba Talih beni anlıyor ya da bana yardım etmek istiyordu. Her ne kadar Talih’e dokunmayın, demişse de öğretmenlerimiz kendimi tutamadım ve Talih’le tatlı bir sohbete başladık. Bir teneffüste ne kadar anlatılabilirse anlattım ona yaşadığım şeyleri. Dinliyordu beni hem de sıkılmadan ve ara sıra tepki vererek. Günlerdir aralanmasını beklediğim kapı nihayet aralanmış gibiydi. O gece uyumadan önce düşündüğümde gün boyu hiçbir sakarlık yaşamadığımı fark ettim. Bu, bir ilkti benim için. Belki de Talih, talihsizliğimin sonunu getirecekti. 

2. Bölüm

Bir arkadaş bulmanın huzuru vardı içimde sabah uyandığımda. Koşarak okula gittim ve sabahın ilk saatlerinde Talih’i aradı gözlerim. Yoktu ama geleceğinden emindim. Benim talihimi değiştirecek kahramanımdı o. İlk teneffüste herkesten önce bahçeye koştum. Bu kez sağda solda değil hemen kapının önündeydi ve sanki beni bekliyordu. Ben dışarıya çıkar çıkmaz yanıma düştü ve birlikte yürümeye başladık. Gittikçe artan bir sevgiydi aramızdaki ve bunu hissediyordum. Sohbetlerimizden birinde ona neden isminin Talih olduğunu sordum. Birkaç mırıltıyla geçiştirdi ve bunu kendim düşünmeye başladım. Belki de kediler hep dört ayak üzerine düştüğü için bu ismi vermişlerdi. Belki dokuz canlı olarak bilindiği için… Belki de emsallerine göre daha güzel bir yaşam ortalamasına sahip olduğu için… Her ne olursa olsun benim için yeni bir hayata bakış penceresi olmaya adaydı işte bu kedi. Gün boyu yine onunla vakit geçirdim. Son teneffüs ben Talih’le otururken bahçede bir hareketlilik gördüm. Galiba basketbol maçı yaparken çocuklardan birinin parmağı kırılmıştı. Uzaktan izledim olanları. Parmağı kırılan çocuk acı çekiyordu fakat yüzünde bir tebessüm de vardı. Kimse kimseyi suçlamıyordu. Hatta öğretmenler bile oyundur, olur böyle şeyler diyor ve doğal karşılıyorlardı yaşanan durumu. Bambaşka duygulara doğru yol alıyordum. Demek ki olumsuzluklar yaşayan sadece ben değildim. Başka öğrenciler de talihsizlikler, kazalar yaşayabiliyordu. Bir gün daha talihsizlik yaşamadan geride kalmıştı. Galiba hayatım düzene girmeye başlıyordu. Her şeyi değiştiren küçücük bir kediydi. 

KAPI

 Zeynep Ada Karadaş

Kimileri başka dünyalar görmek için

Büyük masraflar eder

Ama ben

Bulunduğum yerden

Giderim bambaşka dünyalara

Kimsenin bilmediği diyarlara

Bazen hüzünlenirim 

Bazen neşelenirim

Sayfalar arasında

Bir buket çiçek mi deseniz bana

Birkaç kitap mı

Kitapları isterim hiç düşünmeden

Vardır kokusu çünkü onların da 

Tıpkı kitaplar gibi işler insanın kalbine

İçinize çekince

Bir yerlerde rastlayınca 

Daha önceden okuduğum bir kitabı

Rastlamış gibi oluyorum

Eski bir dosta

Kitaplar beni taşısa da başka dünyalara

Kahramanları sanki hep aramızda

Bazen rastlıyorum günün herhangi bir vaktinde

Otobüste, markette, parkta onlara

Kitap, en iyi arkadaştır derler

İnanıyorum ben buna

Üstelik benden hiçbir şey istemezler

Sayfalarında gezinmemden başka

İnsanlar hep son zamanlarda

Yalnızlıktan şikayetçi

Varıp da bir kitabın kapısını

Hiç çalmamışlar ki

SESSİZ ADA

 Zeynep Ada Karadaş

Yalnızlık gibi bir derdim hiç olmadı. Ben, gittiğim her yere mutlaka bir arkadaşımla giderim. Yemekte, çayda, parkta, sınıfta, trende hep onunla beraberim. Üstelik hiç şikayetçi değilim. O da değil bundan eminim. Zaten benden beklediği bir şey yok ki… Bana yük olduğu da yok. Ben sorarsam o konuşur, ben susarsam o da susar. Onunla konuşmak bambaşka dünyalara seyahat etmektir. Onunla dertleşmek tarihin çok eski zamanlarına gitmektir. Bazen hüzünlü bir penceredir onun yüzü bazen neşeli bir söğüt ağacı. Sohbete başlamak yürümek gibidir sessiz bir parkta. Bana bütün tecrübelerini anlatır, hayatın sırrını fısıldar bazen. Yeni yeni insanlarla da tanıştırdığı olur. Onun benimle tanıştırdığı insanlar da tıpkı onun gibidir. Bana zararı dokunmaz, korku vermez bu insanları tanımak bana. Aksine dünyamı zenginleştirirler, hayatı güzelleştirirler. 

Arkadaşım benim için bazen bir sığınak. Dünyanın kötülüğünden, insanların zalimliğinden bir kaçış. Bir ada benim için arkadaşım. Yalnızca onun ve benim bulunduğum bir ada. Normalde dağları, ağaçları, dereleri olur adanın benim adam kelimelerle kurulu ve sayfalarla çevrili. İki kapağın arasında benim arkadaşım ve hep yanımda. Evet, kitap benim en sadık arkadaşım. 

Çiçekçe

 Belinay Çoşkun

Kimi sevginin dilidir

Kimi baştanbaşa güzelliktir

Kimi saflığın temsilcisi

Kimi sadakatin şiiri

Onlar olmasaydı şayet

Kelimeler yetmezdi anlatmaya

Her zaman her şeyi

Mesela bir sevgiyi

Benim renkli bahçemdir onlar

En güzel düşüm

En sevdiğim uğraşım

Ve sevgili dert ortağım

Onlara sığınırım bittiğinde kelimeler

Güzel şeyler düşünmek için

Bazen onlara bahsederim

Tüm iyiliklerden

Her renk farklı bir çiçek

Her çiçek farklı bir duygu

Her çiçek ayrı bir dil 

Ve ben biliyorum bunu

Benim çiçeğim doğada

Mor bir lavanta

CANIM ARKADAŞIM

Belinay Coşkun

                Zeynep Ada Karadaş için...

Sınıfın en sessiz çiçeği

Benim biricik arkadaşım

Seninle tanırım gerçeği

Benim biricik arkadaşım

Sen olmazsan sınıf bomboş

Varlığın ne kadar da hoş

Ne olur bu teneffüste

Benimle oyna ve koş

İyi ki bu sınıftasın

Sen olmasan ne yaparım

Kalır tüm şiirler yarım

Benim canım arkadaşım

OKULUN ANLAMI

Zeynep Ada Karadaş

                                        Belinay Coşkun için...

Senin dünyan çok değişik

Üstelik heyecanlısın

Öğrenmenin arzusuyla

Hemen coşar canlanırsın

Heveslisin öğrenmeye

Ve bir şeyler bitirmeye

Elinde hep kâğıt kalem

Çabucak yazayım diye

Çok uzaktan geliyorsun

Hiç bıkmadan usanmadan

Yalnız bırakmadın beni

Bir gün bile yorulmadan

Hep yanımda olmalısın

Gelip beni bulmalısın

Okulumun tek anlamı

Galiba sen olmalısın 

SU

 Metehan Akkaya

Her şeyi temizleyen sensin

İçimizi serinleten

Ağaçları yeşerten

Bir rahmet olup gökten inen

Ya da yerin altında sessiz ilerleyen

Sensin

 

Sen susun

Senin olduğun yerde

Herkes sussun

Ve birbirine 

Su sunsun