Yusuf Kerem Köse
"lipogram tekniği ile yazıldı, u'suz"
Yakın zamana kadar teknoloji o kadar gelişmemişti. Bizim şimdi kolayca elde edebileceğimiz şeyler o zamanlarda hayal bile edilemezdi. Örneğin o zamanlar Aya çıkmak imkânsız bir hayal gibi gelirdi; ama şimdi neredeyse her ülkeden insanlar aya çıkmayı başarıyor. Ya da eskiden insanlar her işi kendileri yapardı, ama şimdi insanların birçok işini robotlar yapabiliyor. Şimdi hikâyenin asıl meselesine gelelim. Hikâyemizin kahramanı; teknoloji ile yakından ilgilenen, meraklı, 15-16 yaşlarındaki Erdem.
Erdem, o gün olacaklardan habersiz yatağına yatıyor ve gözlerini kapıyor. Ama sabah kendine geldiğinde o sıcak yatağında değil, üstü yırtık bir bezle örtülmüş eski püskü bir tahta parçasında kalkıyor ayağa. İlk başta olayın ciddiyetini anlamıyor, belki de fazla yattım, ben yatarken ailemin köyde acil işi çıktı ve beni de getirdiler, diye düşünüyor. Etrafı biraz inceliyor ve köyü olmadığını fark ediyor. Çok farklı bir ortamdaydı. Köyü şehirlere göre biraz daha çağ dışı olsa da yine de teknoloji vardı az da olsa. Fakat o yerde hiçbir şey görünmüyor idi. Ayrıca dilleri de farklı gibiydi. Arapçaya benzer yazılar vardı birçok yerde. Erdem, gördüğü şeylere inanmak istemiyor, ona tanıdık gelen şeylerle karşılaşmaya çalışıyor, aynı zamanda nerde olabileceğini anlamak için etrafa bakınıyor iken bir ses işitti; o sesin nereden geldiğini anlamaya çalıştı. Düşünmeye başladı. Ses hayli yakınındaydı. Tok ve teneke kazıntısını andıran ses Erdem’i etkilemişti. Türkiye’de böyle kelimeler söylenilmezdi. Rüyada olmalıydı, kendini birkaç kez cimcikledi ama faydası olmadı. Rüyada falan değildi, gerçekti yaşadıkları. Kaygı ve dehşet bedenini tamamen sarmıştı. Yoldan geçen birine kendini ifade etmeye, nerde yaşadığını sormaya çalıştı. Belli ki aynı dili söylemiyorlardı. Erdem, ailesinin hattını bilmekte idi. Adam anlamayınca el hareketleriyle telefon işareti yaptı, kayıp düştüğünü anlatmaya çalıştı. Adam anlamadı, fazla da önemsemedi ve hemen oradan ayrıldı. Erdem üzülmüştü, çaresiz kaldığını hissetmeye başlamıştı. Kendini, yaklaşık 15 dakika önce yatıyorken yararlandığı örtüyle kendini sardı. Mevsim sonbahar olmalıydı. Biraz serindi çünkü. Kaygısı biraz azaldıktan sonra, aslında yazıları aslında anlayabildiğini fark etti. Nasıl yaptığını anlamamıştı. Aslında bilmemişti o dili hayatı sürece ama şimdi anlıyor idi. Sanki beynine yüklenmişti bir anda. Büyük bir levha vardı köyün tam ortasında. O yazıyı anlamaya gayret etti. Biraz çabaladıktan sonra kavramayı başardı. Levhada “Kasabamıza Hoş geldiniz” yazıyor idi. Peki asıl mesele, kasabanın adı neydi? Araştırmaya başladı. Yazılar arıyor idi. Ne de olsa bilmediği bir şekilde anlayabiliyor idi yazan yazıları. Kasabanın neredeyse yarısını dolaştı, ama ne fayda… Kasaba adı yok idi hiçbir yerde. O an aklına müthiş bir fikir geldi. Birçok yerde birçok yazı yazıyor ve anlayabiliyor idi yazıları. “Neredeyiz şimdi?” kelimelerini toplayabilirse yoldan geçen insanlara kendilerini ifade edebilirdi. Kelimeleri aramaya başladı. Sokağın her tarafında yazılar vardı, ama aradıklarını göremiyor idi. Etrafta biraz gezindikten sonra biraz biraz elde etmişti aradığı kelimeleri. O sırada gördüğü herkesten bilgi istedi, ama hiç kimse cevap bile vermiyor idi köyde…
Akşam olmaya başlamıştı, Erdemin hemen bir şeyler yapması lazımdı. Hayla insanlarla laflamaya çalışıyor idi ama hiçbir faydası görünmüyor idi. Tam o sırada, çok önemli bir şey fark etti. Köydeki herkesin elinin içinde sinyal alıcıya benzeyen bir madde vardı. Erdem korkmaya başlamıştı. Sanki gelecekte gibiydi. Köyde eskiden insanlar yaşıyor olmalı, diye düşündü Erdem çünkü robot gereksinimi gerektirmeyen çeşme benzeri yapılar vardı. Biraz da olsa robotik bilgisi vardı. Eğer sinyal alıcıyı görebilir ise robotların gücünü bitirebilirdi. Büyük ihtimal yüksek bir yerde olmalı; diye düşündü. Evlerin çatısına bakmaya başladı. Gördüğüne göre robotların sıkça gittiği bir mekân vardı. Orda olması gerekirdi. Tam da tahmin ettiği gibiydi. Biraz inceledikten sonra binanın tavanında bir sinyal alıcı gördü. Köyü robotlardan atlatmak istiyor idi.
Tavana çıkmayı başarmıştı. Şimdi önünde tek bir engel kalmıştı. Sinyal alıcıyı kapatmak. Sessizce yanaştı ona, tam kapatma düğmesine basıyor idi ki bir robot Erdemi kenara çekti. Etrafında bir sürü insanımsı robot vardı ve çok kızgın görünüyorlardı. Erdem hemen kaçmak istedi ama robot elini bırakmıyor idi. Gitgide yaklaşıyorlardı. Öleceğini hissetti…
-Erdem yine derse geç kaldın!
Annesinin sesiydi. Rahatlama geldi üzerine. Meğerse rüyaymış hepsi. Neşeyle kalktı yatağından, galiba dün bilgisayarı biraz fazla kaçırmıştı…
