UMUT KAPISI

Salih Taha 

Kapı çalınıyor ve dönüp bakıyorum

Sonsuz bir umutla 

Dönüp bakıyorum boşluğa

Sanki 

Gelecekmişsin gibi

Oysa sen kim bilir

Nerelerdesin 

Binbir umutla beklendiğinin

Farkında bile değilsin

Bekliyorum ve biliyorum

Birgün çıkıp geleceksin

HÜZÜN YUMAĞI

Üner Taha Aydemir

Yosun tutmuş zamanın

Hareketsiz bir kıyısında duruyorsun

Rüzgâr yok, ses yok, kuş sesleri silinip gitmiş

Yaşıyor musun

Siyah beyaz bir fanus içinde dolaşan

Yedi renkli ummansın

Zamanın haşin pençesinde yıpranan

Belli belirsiz bir hüznün yumağısın

Yağmur dinse de ansızın

Sonsuzluk senin imkansızın

ÇIKIŞ

Üner Taha Aydemir

Anıtıdır yalnızlığın

Etrafımızı çeviren duvarlar

Kimi renkli, kimi alçak

Yüksek kimi her yerde duvar var

Aşmak duvarları

Bazen bir kelimeyle

Yıkmak sağlam bir duvarı

Rengarenk çiçeklerle

Hastanede, hapishanede, dershanede

Duvarlar var, yüksek, kalın duvarlar

Ve dilsiz, sessiz duvarlar

Hasret, ümit, korku saklar

Duvarın hangi yüzü özgürlük

Ne taraf duvarın arkası

Her duvarın ortasına koymuşlar

Hangisi çıkış kapısı

PALTO

Üner Taha Aydemir

Kim bilebilir ki yaz boyu unutulduğunu 

Kim anlayabilir ki kendisini eskiten yası

Kim farkına varabilir ceplerindeki hatıraların

Kim görür tam boynunda büyüyen küçücük pası

Yalnızlığın üzerinde unuttuğu deseni

Görmese de insanlar

Büyütür, konuşur onunla

Konuşur onunla kar, rüzgâr

Herkes gittiğinde bir yerlere

O kalır ve kuşanır içli bir şiiri

Kimsenin dinlemediği

Duyar kalbinden geçenleri 

Karanlığa tutunur kimi zaman

Sarılır usulca gölgesine

Sarılır gibi bir yaraya usanmadan

OYUN

 İsmet Çınar Altuntaş

Her günümün üç saati seninle geçiyor

Seni anlamaya çalışıyorum

Senin hareketlerini

Senin tarzını

Ama her gün değişiyorsun

Her gün başka bir şekilde gidiyorsun

Bazen diyorum ki kendime

Tamam, artık tanıdım onu

Fakat ertesi gün yeniden geçince karşısına

Anlıyorum yine acemisiyim onun

Ben bu satranç denilen oyunun

GÜRÜLTÜ

 Aden Mira Kartal

Aslında konuşmayı seviyorum

Fakat her yerde değil

Bu yüzden beni sessiz biri sanıyor

Yeni tanıyanlar

Oysa bilseler içimden geçenleri

Neyse ki kendimi tutabiliyorum

Tanımadığım ortamlarda susuyorum

Zaten konuşsam da 

Hiçbir şey değişmiyor

Bu kocaman gürültülü dünyada

USANDIĞIM RENK

 Ayşegül Yıldız

Aslında en sevdiğim renk sarı

Ta çocukluğumdan beri

Fakat nedense bana 

Pembe renk düşüyor her alınırsa

Mesela sarı bir kalemim olsun istiyorum

Ama olmuyor

Kalemliğim de sarı olsun istiyorum

Her yıl okul başlıyor

Geliyor çantam, kalemim, kalemliğim

Pembe

Bu kadarıyla kalsa keşke

Sarı bir elbisem olsun istedim 

Şu küçücük ömrümde

Fakat giysilerim hep pembe

Her ne kadar birileri sevse de

Benim artık usandığım renk 

Pembe

CEVAPSIZ SORULAR

 

Elvin Rana Pelit, Ekin Akçay

Bizim bilmediğimiz ne çok şey var evrende

Daha ne kadar yıldızın var olmadığını bile

Kaç ışık yılı ötedeler bilmiyoruz

Galaksi neden bu kadar büyüksün

Nice kaşifler var, neler neler keşfeden

Galileolar, Armstronglar sıralasak bitmez

Hepsi büyük birer kâşif

Galaksi neden bu kadar büyüksün

Bu kadar büyük olmanın sebebi ne

Sana yetişmek için daha ne kadar zıplamam gerek

Daha ne kadar benden kaçacaksın

Galaksi neden bu kadar büyüksün