İLETİŞİM SORUNU

Elif Erva Ağar

İnsanlar yalnızca konuşarak mı anlaşır ya da bir insanın size söylemek istediği şeyi illa sözcüklerle ve sesle mi ifade etmesi gerek? Normal insanlar için bu gereklidir. Bazı kelimelerin telaffuz edilmesi ve karşı tarafça duyulması gerekir. Oysa birbirini iyi tanıyan insanlar bazen kelimeler olmadan da anlaşabilir. Mesela dudak okuma yöntemiyle fısıltıya bile gerek kalmadan iki arkadaş anlaşabilmeli belki. Ben arkadaşlarımın seslerini duymadan yalnızca onların jest ve mimiklerine bakarak en sessiz ortamlarda bile onların ne demek istediğini anlayabiliyorum fakat onlar beni anlamıyor. Ya da en azından bir kısmı anlamıyor. İlla sesimi duymak istediklerini söylüyorlar.  Elbette bu söylediğim durum her zaman geçerli değil. Özellikle herkesi ilgilendirmeyen ya da özel konularda iletişim gerektiğinde bu yöntemi kullanmaya çalışıyorum. Herkes herkesle böyle anlaşsa zaten konuşmaya da kelimelere de gerek kalmazdı. 

Bu aşamada biraz daha ileriye gitmek istiyorum. Aslında yakın iki arkadaş ya da dost kelimelere ve dudak hareketlerine bile ihtiyaç hissetmeden anlaşabilmeli. Hatta aklından geçenleri okuyabilmeli. Bakışlarından bir anlam çıkarabilmeli. Gözlerinin ardını okuyabilmeli. Arkadaşlık ya da dostluk zaten aynı dünyada dolaşmak ve bu dünyayı paylaşmak değil midir? 

İletişim mutlaka gerekli, kocaman bir dünyada ve insanlar arasında yaşıyoruz. Yaşam tarzımız sürekli iletişim halini zorunlu kılıyor fakat ben diyorum ki insanlar kendi aralarında özel bir iletişim tarzı daha geliştirmeli. Şifreli olmasa bile herkesin anlayamayacağı bir iletişim modeli şart. Herkesle aynı dili konuşmak zorunda olmamalıyız. 

Arkadaşlarımdan tek ricam, en azından dudak okumayı öğrenin. Jest ve mimikleri yorumlamayı da öğrenin. Günün birinde mutlaka işinize yarayacak. Benimle iletişim için değilse bile başka ortamlarda, mekanlarda ihtiyacınız olacak. 

Biricik Meselem

Yusuf Ensar Güler

Ne zaman ılık bir kışı geride bıraksak ya da her zamankinden daha sıcak bir yaz yaşasak aynı konu gündeme geliyor: Antarktika eriyor. 

İklim değişikliğinin en büyük nedenlerinden biri olarak bu kıtanın erimesinden söz ediliyor. Normal şartlarda ne savaşlarla ne yoksulluk ve hastalıklarla gündeme gelmeyen bu kıta tüm dünyayı yalnızca eriyerek etkiliyor. Eridikçe kendinden söz ettiriyor ve benim de içim cız ediyor. İçim cız ediyor penguenleri düşündükçe. İçim cız ediyor her yıl biraz daha dünya ısındıkça ve günün birinde tüm dünyanın çölleşeceğini, susuz ve penguensiz kalacağını hayal ettikçe. 

Burada asıl konu ne Antarktika ne de iklim değişikliği. Asıl konu penguenler. Çizgi filmlerde ya da belgesellerde görmüş olsam da bu hayvanı, çok seviyorum. Yürüyüşleri, çıkardıkları sesler çok sevimli geliyor bana. Hani soğuk bir ortam gerekmese yaşamları için getirip evde beslemek isterdim birini. Ne kedi ne köpek ne kuş… Penguen beslemek istiyorum. Düşünüyorum bir penguenle okula gitmek nasıl bir duygu olurdu. Belki kanadından tutardım yolda yürürken. Ya da bir penguenle aynı odada oturmak nasıl bir duygu olurdu? Ona maç izletirdim. Onunla oyunlar oynardım. Kediler ve köpekler bile tepki verdiğine göre ekrana penguen oturup benimle her oyunu oynardım. Ona tuvalet alışkanlığı bile kazandırırdım. Onunla deniz kenarlarına gider onun yüzmesini izlerdim. 

Düşününce benim Antarktika sevgimin aslında yalnızca penguenlerle ilgili olduğunu fark ettim. Buzulların erimesi de mesele değil. Mesele yalnızca penguenler. Penguenler benim biricik meselem.  

Antarktika değil eriyen, eriyen penguen sayısı. Eriyen benim hayallerim, eriyen benim canım penguen sevgim. Tüm dünyayı ayağa kaldırmaya hazırım. Lütfen penguenlerime zarar vermeyin. Tamam, evimizde olmasın ama kendi ortamlarında, iklimlerinde sonsuza kadar yaşasınlar. Ben razıyım onlara çizgi filmlerde ya da belgesellerde bakmaya. Buna bile razıyım. Razıyım. Gerçekten. 

 

KAPININ ARDINDA KİM VAR

ECEM ERCİNS

NEHİR ALMACI

SAMİ YUSUF AVCI

METEHAN AKKAYA

1. BÖLÜM

Herkes ona Yusuf Ağa diyordu ama ağa denilecek kadar zengin biri değildi. Aslında biraz da alay etmek için bu kelimeyi kullanıyorlardı. Yusuf Ağa’nın her şeyden önce gönlü zengindi. Elinde avucunda ne varsa insanlara dağıtmayı severdi. Kasabaya gelen yolcuları, garibanları misafir etmeyi severdi. Çocukları da çok severdi. Sevmediği tek şey vardı o da Osman Ağa. Osman Ağa gerçekten ağaydı. Babasından, dedelerinden kalan mirasın haddi hesabı yoktu fakat kimseye bir hayrı dokunmazdı. Yağmurlu günde bile kimseye bir bardak su vermişliği yoktu. Fakat Yusuf’a alaylı bir biçimde ağa diyen insanlar Osman’a garip bir saygı içindeydiler. Yusuf bu durumu anlamlandıramıyordu. Belki de ben kötü biriyim diye düşündüğü de oluyordu. 

O yıl kış mevsiminin her zamankinden daha soğuk geçeceğine dair bir beklenti vardı. Kasabanın yaşlıları şöyle diyordu:

-Bu yıl çok ayva vardı. Kış çetin geçecek. 

-Bu güz ağaçların yaprakları hiç kalmadı. Kesin kış şiddetli geçecek. 

Herkes yoğun bir kış hazırlığı yapmıştı. Kilerler turşu, ekmek, reçel, konserve doluydu. Odunlar yığılmıştı ocak başlarına, tandır kenarlarına. Ahırlara saman doldurulmuştu. Yusuf’un bu kadar stok yapacak gücü yoktu ama yine de kendince bir şeyler hazırlamıştı. Aslında bu hazırlığı yaparken amacı ihtiyacı olan insanlara yardım etmekti. 

Nihayet beklenen soğuklar başlamıştı. Kar durmadan yağıyordu ve insanlar evlerinden dışarıya bile çıkamıyordu. Gece kar yağıyordu, öğlen kar yağıyordu, akşam kar yağıyordu. Kapıların önü bile kardan açılmaz olmuştu. Dışarda ne bir insan ne de canlı görmek mümkündü. Evlerin çatılarındaki kuşlar bile kaybolmuştu. Zaten dışarıya çıksalar yiyebilecekleri bir şey yoktu. Yusuf onları da düşünüyor arada sırada karların üzerine yiyecek bir şeyler atmaya çalışıyordu pencereden fakat beş dakika geçmeden attığı şeylerin üzerine kar yağıyordu. 

Birkaç gün sonra kasaba hayalet bir yerleşim yerine dönmüştü. Yalnızca tüten bacalardan anlaşılıyordu burada hayatın devam ettiği. Kasabanın en keyiflisi Osman Ağa’ydı. Bir yıl boyunca hatta yıllar boyunca kar yağsa bile yetecek malzemesi vardı. Arada bir pencereden bakıyor ve yazın bereketli olacağını düşünüyor, keyifleniyordu. 

Vakit akşamdı ve tam kahvesinden ilk yudumu almıştı ki Osman Ağa’nın kapısı vurulmaya başlandı. Osman önce irkildi. Dışarda kimseler görünmüyordu çünkü. Sonra aklından şöyle geçirdi: Kesin birilerinin malzemesi bitti ve benden ödünç bir şeyler almaya geldi. İnsanlar hep böyle, diye düşündü. Kışa hazırlık yapmayı ihmal ederler. Bir süre kapı çalınır, açmayınca da çekip giderler.

Çalan kapıyı duymazdan geldi ve kahvesinden bir yudum daha aldı lakin kapı çalmaya devam ediyordu. Hem de alacaklı gibi çalınıyordu kapı. Sinirlendi, yerinden kalktı ve kapıyı açtı. Ağzına gelen her şeyi söylemeye hazırlandı. Kovacaktı kapıyı çalan kişiyi fakat kapıda kimse yoktu. Üstelik ayak izi de yoktu. İn miydi gelen cin miydi? Belki de çok uzun süre insan görmediği için halüsinasyon görmeye başlamıştı. Akşam akşam keyfi kaçmıştı. Bunu insanlara söylememeliydi. 

Yusuf ise aynı saatlerde yoksulları düşünüyordu. Yiyecekleri var mı, evleri sıcak mı diye endişe ediyordu. 

Günler geçiyordu ama ağır ağır. 

Ertesi akşam yine tam olarak aynı saatlerde ve Osman Ağa’nın kahvesinin ilk yudumundan sonra kapı çalınmaya başladı. Kapı durmadan çalıyor çalıyordu. Osman kapıya öfkeyle gitti fakat kapının ardında yine kimse yoktu. Belki de evi değişmeliydi ya da onu sevmeyen birileri ona kötü bir şaka yapıyordu. Onu sevmeyen ve hislerini belli eden tek kişi Yusuf’tu. Yusuf belki de onunla alay etmek için böyle bir şey yapıyordu. Gece boyunca uyumadı. Sabaha doğru uykusuzluktan oturduğu yere sızdı kaldı. 

Eğer üçüncü gün akşam da aynı şeyleri yaşarsa kar kış demeden gidip Yusuf’un kapısına dayanacaktı. 

Yine akşam oldu fakat bu kez kahve içecek morali yoktu Osman’ın. Zaten gün boyu yemek de yememişti. Beklediği an gelmişti. Kapı yine vuruluyor, vuruluyordu ama nasıl olsa kimse yoktu kapının ardında. Kulaklarını kapattı fakat ses daha da yükselmişti. Artık Yusuf’un kapısına gitmenin zamanı gelmişti. Üzerine bir şey giymeden kapıyı açtı ve Yusuf’un evine doğru yürümeye başladı. Aslında yürümek denmezdi buna. Bata çıka ilerliyordu. Hava soğuktu ama kan ter içinde kalmıştı. Büyük çabalardan sonra nihayet Yusuf’un kapısının önüne geldi. Neyse ki Yusuf kapısının önünü temizlemişti. Kapıya hırsla vurdu, Yusuf çabucak kapıyı açtı:

-Osman Ağa, bu ne güzel bir sürpriz. Günlerdir kimseyle görüşmüyorum. Buyur gel bir kahve içelim. 

Osman, bu davet karşısında söyleyeceği her şeyi unuttu ve içeriye girdi. Zaten yorulmuştu da. İçerisi çok sıcak değildi fakat huzurlu bir yerdi. Beş on dakika sonra kendine gelen Osman yaşadıklarını anlattı Yusuf’a. Yusuf bir süre boşluğa baktıktan sonra şöyle dedi:

-Senin kapını çalan, sana gelen kimseler yok aslında. Kulağını kapatınca bile duyduğun kapı sesinden bahsediyorsun. Bence sorun senin içinde, iç dünyanda. Eğer kapıyı çalan kim diye soruyorsan bana  cevap vereyim: vicdanın. 

Aldığı cevap karşısında şaşırmıştı Osman. Bir süre düşündü, haklı olabilirdi Yusuf. 

-Peki bu sesler hep devam edecek mi, diye sordu. 

Yusuf:

Aklımda bir çözüm yolu var aslında ama gecenin ilerleyen saatlerinde konuşuruz, dedi. Osman ve Yusuf yıllardır yapmadıkları belki de yapmayı bekledikleri bir sohbete dalmışlardı. Kar yağıyordu ve gece uzundu. 

2. Bölüm

Yusuf:

-Osman Ağa, birer kahve daha içelim ve bu meseleyi uzun uzun konuşalım, dedi. Osman:

-Şu ağa kelimesini bırakalım artık. Ben işten sıkılmaya başladım. Gerçek ağa sensin bence, dedi. 

Koyu bir sohbet başladı. Kahve kadar koyu bir sohbet. Yusuf gece boyunca iyilikten, fedakarlıktan, başkalarını mutlu etmekten bahsetti. Bunlar, Osman’ın hiç bilmediği duygulardı. Bu duyguların insanı iyileştirdiğini, insana özgü şeyler olduğunu da anlattı Yusuf. Yusuf konuştukça Osman daha da etkileniyordu fakat merak ettiği bir şey vardı ve sordu:

-Bütün bu anlattıklarını sen nasıl fark ettin ve öğrendin? Bildiğim kadarıyla okuma yazman bile yok. Kitaplardan öğrenmiş olma ihtimalin yok çünkü evinde tek kitap bile görmedim. Bu bilgeliği nasıl kazandın?

Yusuf, bu soru karşısında sustu. Bir süre boşluğa baktı:

-Annem ve babam yıllarca hastalık çekti biliyorsun ve onlara yardım edecek benden başka kimse yoktu. Onlara yardım ederken hep bir çaresizliğin içindeydim. Başka hiçbir şey yapamıyordum. Yalnızca onların ihtiyaçlarıyla uğraştım. Bir süre sonra yardıma ihtiyacı olan başka insanlar hatta canlılar görmeye başladım. Yardım ettikçe içimde bir şeyler değişiyordu. Kendimi huzurlu hissediyordum. Bu öyle bir huzurdu ki servet sahibi olmaktan, bir şeyleri depolamaktan daha değerliydi benim için. Aslında böyle başladı her şey. Bir yola girdikten sonra devamı kendiliğinden geliyor işte. Peki sen nasıl böyle biri oldun?

Bu soru Osman’ı hayli düşündürdü. 

-Ben hiçbir şey için çalışmadım galiba. Çaba sarf etmeden büyük bir rahatlığın içinde buldum kendimi. Babam, dedem ve onun dedeleri hep büyük bir servetin içinde yaşadı. Kimseye ihtiyacım olmadı çünkü zengindim. İnsanların bende olan şeylere ihtiyacı çoktu, benim ise insanlara ihtiyacım yok diye düşündüm. Bir kez bile etrafımdaki insanları mutlu etmek için çalışmadım. Bana öyle geliyordu ki insanlar yoksul ve ihtiyaç sahibi ise bu onların kendi çabalarının ürünü. Şimdi anlıyorum ki hepsi yanlış düşüncelermiş. Bu yaşa kadar hep huzur sandığım şeyler meğer beni huzursuz eden şeylermiş. Şimdi yeni bir hayata başlamanın zamanı. 

Son cümleden sonra her ikisinin de gözleri umutla parladı. Yusuf, ertesi sabah kasabayı dolaşmayı ve ihtiyacı olanlara yardımda bulunmayı önerdi. Bu teklif Osman’ın da hoşuna gitmişti. Gece uzundu. Önce bir liste oluşturmak gerekiyordu. Kimlerin ihtiyacı olabilir, kimleri ziyaret etmek gerekli? Sabah yaklaşırken Osman da Yusuf da oturdukları yerde uyuyakalmışlardı. Her ikisinin de yüzünde hoş bir tebessüm vardı. Güzel rüyalar görüyor olmalıydılar. Dışarda kar durmuş, temiz, aydınlık güzel bir sabah usul usul kasabaya inmeye hazırlanıyordu. 

KELİMELER

 Yiğit Efe Demir

Kelimelere herkesin ihtiyacı vardır

Anlatırken bir derdi

Yaşarken bir sevinci

Koşar kelimelere zihnimiz

Ebedi 

Kelimeler dillerin çiçeğidir

Diller ise milletlerin

Kelimeleri az olan milletler

Gün gelir, yok olur gider

Kimi zaman bir yiyeceğin adıdır kelime

Duyar duymaz aklımıza gelir tadı 

Ya da bir şehrin kasabanın adı

Götürür bizi o uzak iklime

Kelimeler aslında hayatın kendisi

Anlamını hayatın kelimeler verir

İnsanın benliği ve ruhu

Kelimelerle erir

Ekmek gibi su gibi ihtiyacımızdır kelimeler

Onlar olmadan yaşamak zor

Kötü kelimeler de var sanki

Onlar kötü insanların dilinde yeşeriyor

 Kelimelerin türleri de var 

Zamirler, sıfatlar, edatlar, zarflar

İçine daldığım zaman bunların

Anlamları biraz beni zorlar

Her dilde var kelimeler

İngilizce, Almanca, Türkçe

Yazarken hepsi aynı harfleri kullansa da 

Anlamı değişiyor milletlere göre

Benim dilim Türkçe

Dünyanın en güzel dili bence

Eklerle, atasözleriyle deyimlerle

Konuşması en zevkli olan dil

Türkçe diyorum, Türkçe konuşuyorum

Başkaları bu sözüme ne der acaba

Merak ediyorum

Bir de yabancı kelimeler var

Onları kullanır bilinçsiz insanlar

Durup durup Türkçeme salıdırırlar

Onlardan korunmak için 

Her sözcüğün Türkçe karşılığı var

Yunus Emre, Hacı Bektaş, Karacaoğlan

Türkçeyi sanat dili yapan ozanlar

Öyle bir dil kullanmışlar ki

İnsanlar beş yüz sene sonra bile onları anlar

İnce Bir Düşünce

 Ahmet Emir KOÇ

Nedense sana her baktığımda 

Birazcık içim burkuluyor

Mesela bir yemek masasında

Ya da 

Okul sırasında 

Nedense senin saflığında 

Bir hüzün görüyorum

Bazen bir ağacın

Bazen bir ormanın

Bazen yuvasız kalan bir kuşun

Acısını seziyorum

Her yerdesin 

Ve insanlar hiç değer vermiyor sana

Şayet üzerinde sayılar yoksa

Ben senin her hâlini seviyorum

Karşımda gördüğümde seni

Bir ağacın ruhunu görmüş gibi oluyorum

Sevgili kâğıt…

RÜYA

ÇİĞDEM SOYDAĞ

İBRAHİM GÜL

KERİM YUVACI

DAĞHAN TOY

MEHMET TUĞRA AYDEMİR

ALİ ÇAĞHAN YILMAZ

SELİM ÇABUK

Burada yaz çok kısa geçer ve yaz akşamları bir başkadır. Şehrin en güzel göründüğü yerlerden birisi Sivas Kalesi’dir. Yaz akşamları Sivas Kalesi pek çok insan için huzur ve sakinliğin adresidir. Ben de bu düşüncelerle Kale’ye çıkmaya karar verdim. Kalede kafeler vardı ve bir kafede oturuyordum. Şehrin ışıkları sanki bir kartpostal gibiydi. Gece, hafif serinlik çökmüştü. Oturduğum kafede masada fenerler vardı.  Masadaki fenerler pilleri azaldıkça daha az ışık yayıyordu ve etraftaki net görüntüler kaybolmaya başlıyordu. Bir süre sonra aniden karşıma beyaz sakallı bir amca çıktı. Acaba gördüğüm amca gerçek mi diye düşündüm fakat uyku saatime daha çok vardı. Onu gören yalnızca ben değildim çünkü etraftan da ona bakanları görebiliyordum. Neredeyse kafedeki tüm masa lambalarının ışığı cılız hale gelmişti ve her yer loştu. Aniden bu loş ortamda bir ışık parladığını gördüm. Gittikçe artan bir ışıktı bu ve bir yükselip bir azalıyordu. Ak sakallı amca hiç kimsenin beklemediği bir hareket yapmıştı. Elindeki kocaman gazete tomarını ateşe vermiş ve aniden ortalıktan kaybolmuştu. Belki de yanan kağıtların alevinden onu kimse göremiyordu fakat ak sakallı amca kaybolmuştu. 

Dakikalar geçtikçe gazetenin sönmesi gerekiyordu ve herkes böyle bir sonuç bekliyordu fakat sönmek yerine alevler daha da artmıştı. Masalara kadar sıçramıştı yangın. Masalar, sandalyeler, pilleri bitmek üzere olan masa lambaları alev almıştı. Etraftaki insanlar sanki donmuş gibiydi. Kimse yangını söndürmek için çaba göstermiyordu ve dumanlar her yeri sarmıştı. Dumandan nefes alamaz hale gelmiştim fakat etraftaki insanlar sanki bir resim karesi gibi öylece bekliyordu. Güç de olsa yangının olduğu yerden uzaklaşmaya başladım. Yangın büyüyordu. Şehre doğru ilerliyordu. Kale’den indiğimde siren sesleri duymaya başladım. Onlarca itfaiye Kale’ye doğru gidiyordu. Bir an aklıma kafedeki insanlar geldi. Acaba halen oturuyorlar mıydı yoksa kaçmışlar mıydı? Bu kadar büyük bir yangını ilk kez görüyordum. Normalde Kale’den her yer görünürdü ama bu kez Kale her yerden görünüyordu. Geceyi aydınlatan büyük bir meşale gibi yanıyor, yanıyordu. Tam artık olay yerinden kurtulduğumu düşünüyordum ki aniden önümü elinde kamera ve mikrofonlar olan birileri kesti. Şöyle diyordu elinde mikrofon tutan kişi:

-Galiba yangının neden çıktığını siz gördünüz? Bu yangını kim çıkardı ve yangın yerinde yaklaşık kaç kişi vardı?

Konuşmak istiyordum fakat sesim çıkmıyordu sanki. Konuşuyordum ama kendi sesimi duymuyordum. Ha bire başka mikrofonlar başka kameralar geliyordu önüme. Artık yoluma gitmeye karar vermiştim ki bu kez de yolumu polisler çevirmişti:

-Hayırdır kardeş, nereye böyle telaş telaş, diye sordu biri. 

Bana bir şaibeli gibi bakıyorlardı. Kendimce başımdan geçenleri anlattım. Neyse ki beni duyuyorlardı ve söylediklerimi yazıyorlardı. Her şeyin sebebi o, dedim. Ak sakallı amca. Bir gazete yaktı ama sanki yaktığı şey gazete değildi sadece. 

-Ak sakallı amcayı biraz daha tarif eder misin, diye biri sordu. 

Tam hatırlamaya çalışıyordum ki polislerin yanında ak sakallı amcayı gördüm. Bana tebessümle bakıyordu. Sanki benimle alay ediyordu. Parmağımla işaret ederek:

-İşte şu amca, dedim. Gazeteyi yakan kişi yanınızda zaten. Neden bana soruyorsunuz ki?

Polisler parmağımı gösterdiğim yere doğru baktılar. Sonra birbirlerine baktılar. En yaşlı ve tecrübeli olanı yanındakine fısıldadı:

-Halen şokta galiba. 

Bu esnada genç olan polis elindeki yarım şişe suyu bana uzattı. 

-Kendine gel biraz. 

Suyu içince birdenbire kendime gelmiştim. Duman kokusu ve telaş neredeyse yok olmuştu. Şişeyi yeniden sahibine uzattım. Teşekkür ederim, derken yüzüne baktığımda karşımda yine ak sakallı amca vardı. Yine bana gülümsüyordu. 

-İşte burada, gazeteyi yakan amca, Kale’yi yakan amca burada diye bağırdım. 

Bu esnada omzuma bir el dokundu:

-Efendim vakit geç oldu. Artık kapatıyoruz. Zaten sizden başka kimse de kalmadı. 

Kale’deydim. Her şey yerli yerindeydi. Hesabı ödedim ve üstü kalsın diyerek şehre yönelmiştim ki karşımda yeniden ak sakallı dedeyi gördüm. Gülümsüyordu. Ben de ona baktım ve bir kahkaha attım. 

Çırpınış

 Nil Ateş

Tüm renklerin solduğu bir yerde tutsak oldum ben

Ama ilk burada anımsadım renkleri unutamam ebediyen

Göze gözüken sadece pareymiş iç yüzü fark edilmeyen

Yetmiş katlı perde yokmuş gözlerde siyah beyaz bir ekranmış her şeyi örten

Bu yerde kimseye temiz bir teneffüs yok sadece derin bir acı

Herkes bir tefekkür içinde ama kimsenin var ne bir nihayeti ne de yargısı

Ama düşünmek neye yarar ilerlemeyi kesince vermeden son kararı

Renksiz bir cihan renklerden ırak insanlar arasında her çırpınış karanlıktı

Belki de

 Feyza Duran

Tek görevidir kalemin yazdıklarını silmek

Acaba var mıdır

Başka görevi onun

İçimden geliyor keşke olsaydı demek

Belki isterdi bazı insanlar

Bir silgiyle sevmediklerini tanıdıklarını

Ya da karanlık geçmişlerini

Belki hiç ödeyemeyecekleri

Borçlarını silmek