HİKAYE VE ŞİİR

BAHA KAYHAN

Herkesin anlatabileceği bir hikayesi var

Fakat şiiri yok herkesin

Şiir uzak bir ülkede

Yedi yılda açan çiçek gibi

Oysa hikâye

Yol üzerinde gördüğümüz ve her gün

Yanından geçtiğimiz

Bir bitki

Şairler derinden yaşar şiiri

Hikayeciler ise sadece anlatır

Duyduğu bir şeyi

Vatanım, Sevgim Sensin

Selim Çabuk

Vatan bir anne gibi kucaklar bizi,                

Toprağı sıcak, havası temizdir.                       

 Onda doğarız, onda büyürüz biz,                    

Onsuz hayat boş, onsuz nefes eksik.

Vatan sevgisi kalpte bir ateş yakar,       

Çalışmayı, doğruyu, iyiliği öğretir.           

Bayrağını görünce göğüs kabarır,                   

Ezanı duyunca gözler dolar, yanar.

Sevgiyle koruruz bu güzel yurdu,             

Düşmana karşı dimdik dururuz.                    

Çünkü vatanımız bir tek candır,                              

O gidince biz de gideriz, kayboluruz.

Vatanını seven insan güçlü olur,                

Birlikte daha güzel yarınlar kurar.                 

Selam olsun şehitlere, gazilere,                    

Vatan sevgisi bitmez, sonsuzdur!

Rüzgâr’ın İkinci Şansı

Selim Çabuk

Kerem 6. sınıfa gidiyordu. Sessiz, düşünceli ama çok meraklı bir çocuktu. En sevdiği şey okuldan sonra basket oynamaktı. Ancak son zamanlarda canı biraz sıkkındı. Çünkü en yakın arkadaşı başka bir şehre taşınmıştı ve Kerem kendini yalnız hissediyordu.

Bir gün okuldan dönerken boş bir arazinin kenarında kahverengi bir köpek gördü. Bakımsız, cılız bir köpekti bu. Köpek zayıftı ama gözleri dikkatliydi. İnsanlara yaklaşmıyor hatta insanlardan uzak durmaya çalışıyor ve insanları sadece uzaktan izliyordu.

Kerem, bu köpekle karşılaştığı ilk gün sadece ona baktı ve yoluna devam etti.

Ertesi gün köpeği yine aynı yerde aynı saatte gördü. Ona küçük bir iyilik yapmak istedi ve çantasını yokladı. Sabahtan beri çantasında taşıdığı yarım bir simidi vardı ve ertesi gün zaten bu simidi kuşlara atmak zorunda kalacaktı. Bu simidi çıkardı ve birkaç parçaya bölerek köpeğin önüne bıraktı. Kerem’in bıraktığı simidi köpek görmüştü. Köpek önce bekledi, Kerem uzaklaşınca gelip simidi yedi.

Bu, birkaç gün böyle devam etti. Kerem her gün biraz su ve yiyecek bırakıyordu. Köpek artık onu görünce kaçmıyor, sadece dikkatle izliyordu.

Bir hafta sonra Kerem cesaret edip biraz daha yaklaştı. Diz çöktü ve yumuşak bir sesle konuştu:

-Merhaba dostum… Sana zarar vermem.

Köpek temkinliydi, Kerem’den ürkmüyor ve ona dişlerini göstermiyordu. Bu Kerem için büyük bir ilerlemeydi.

Kerem eve gidince ailesine köpekten bahsetti. Babası:

-Sokak hayvanlarına yardım etmek güzel ama dikkatli olmalısın, dedi. Annesi ise farklı bir konuya dikkat çekiyordu. Sokak köpeği olduğu için dikkatli olması gerektiğini ve birlikte veterinere danışabileceklerini söyledi.

Ertesi gün veterinerden bazı bilgiler aldılar. Köpekle doğrudan göz temasından kaçınılmasını söylüyordu veteriner. Ayrıca köpeğe karşı ani hareket yapılmamasını ve sakin davranılmasını öneriyordu. Temiz görünse bile mutlaka köpeğe temas edildikten sonra ellerin yıkanması gerektiğini de ilave etmişti. 

Kerem öğrendiklerini uyguladı. Günler geçtikçe köpek ona alıştı. Bir sabah Kerem elini uzattığında köpek kaçmadı. Hatta yavaşça elini kokladı. Kerem köpeğin bu davranışından dolayı çok mutlu olmuştu. Demek ki köpek artık Kerem’i bir yabancı gibi görmüyordu. Bir isim vermeliydi bu garibana. Ona Rüzgar ismini verdi.  Çünkü Kerem’in yanına doğru koşarken çok hızlıydı.

Bir akşamüstü Kerem basket oynarken topu yol kenarına doğru kaçtı. Tam o sırada küçük bir çocuk topun peşinden koşmaya başladı. Sokaktan bir motosiklet geliyordu.

Kerem bağırdı ama çocuk duymadı. O anda Rüzgâr hızla koştu. Çocuğa çarpmadı ama önüne geçerek onu durdurdu. Havlayarak dikkatini çekti. Çocuk şaşırıp durdu. Motosiklet de yavaşladı.Herkes derin bir nefes aldı.

Çocuğun annesi koşarak geldi ve Rüzgâr’a teşekkür etti. Mahalledeki insanlar ilk defa köpeğe korkuyla değil, takdirle baktı.

Bu olaydan sonra mahalledeki insanlar Rüzgâr’a daha sıcak davranmaya başladı. Kerem’in babası belediyeyi arayıp köpeğin kontrol edilmesini istedi. Görevliler geldi, Rüzgâr’ı veterinere götürdü. Rüzgâr gayet sağlıklıydı ancak sadece zayıftı. Aşıları da yapıldıktan sonra yeniden mahalleye bırakıldı. Mahalle halkı ona küçük bir kulübe bile yapmıştı.

Artık kulübesi vardı. Kulübenin önüne bir mama kabı koymayı ihmal etmediler.

Kerem ise artık kendini yalnız hissetmiyordu. Her okul dönüşünde Rüzgâr onu yolun başında karşılıyordu. Kuyruğunu sallayarak yanında yürüyordu.

Kerem bir gün bankta otururken şunu düşündü: “Bazen bir dostu kurtardığını sanırsın… Ama aslında o da seni kurtarmıştır.”

Rüzgâr sayesinde Kerem sorumluluk almayı, sabretmeyi ve güven kazanmanın zaman istediğini öğrenmişti. Ve o günden sonra mahallede herkes şunu biliyordu:

Bir iyilik, sadece bir hayvanın değil, bir insanın da hayatını değiştirebilir. 

OYUN

Sami Yusuf

Hayat çoğu zaman 

Sıkıcıdır hele de çocuklar için

Böyle zamanlarda bir şemsiyedir oyun

Altına durup saklanmak için

Gerçek dünyadan kaçıp

Sığındığımız bir sahildir oyun

Evin içinde ev, odanın içinde oda

Ve yeniden dağıtılır roller

Her oyun başladığında

Oyun olmasaydı şayet

Can sıkıntısından patlardı çocuklar

Üstelik kimse görmezdi bunu

Oyunsuz geçen bir günü

Bilemiyorum kim anlar

ATEŞ

Mehmet Kerem Gürbüz

Ateşle başladı her şey

Bir ateş yaktı insanlık 

Bunun üzerine kuruldu dünya

Demire şekil veren ve yemekleri pişiren

Ateşti 

Ateşin olmadığı yerde 

Üşüdü insanlık 

Ateş korudu, ateş ısıttı, ateş aydınlattı

Ateşin etrafında evler, şehirler, ülkeler kuruldu

Gün geldi insan

Ateşin gücünü keşfetti

Ve orada başladı savaşlar

Orada başladı insanlığın yok oluşu

SON PİŞMANLIK

Asya Kılcı 

Zor bir denemeydi ve önümde

Matematikten bir soru

Buldum cevabını uğraşarak ama

Bilemedim doğru mu

Kitapçıkta işaretleyip

Optikte boş bıraktım

Cevapları kontrol ederken

Bir de baktım

Doğru bulmuşum

Keşke işaretleseymişim vesvese etmeden

Yine de bir pişmanlık sardı kalbimi

Son pişmanlık neye yarar dedim içimden

DERİN BİR MESELE

 Nurgül Asya Kılcı

Seçmesi çok zor

Cerrah mı olsam yoksa savcı mı

Her düşündüğümde

Kararsız kalıyorum 

Kimseye anlatamıyorum acımı

İkisi de bambaşka bir yol

Cerrah olmak için sayısal gerek

Ve tam bu bana göre derken

Savcılığı düşünüyorum

Sözel de gerekiyormuş onun için

Üşeniyorum

Hem cerrah hem savcı 

Olamaz mı bir insan

Hem savcı hem cerrah da olabilir

Nedir ki buna mâni olan

Belki önce cerrah olmak daha mantıklı

Yorulduktan sonra hastanelerde

Geçerim adliyeye

Ama önce savcı olursam

Kim alır beni sonra ameliyathaneye 

GARİBİN ÇİLESİ

 Yusuf Kerem Köse

Ne namında ne adında

Bulamadım hayır

Kim kalabilirse biraz yanında

Fazlaca kötü koku alır

Bir çöpün kokusuna bile

Hemen oradan uzaklaşıyorum

Çöp kutusunun hala ayaklanmamasına

Şaşırıp kalıyorum

İnsanlar yazıyor üstüne

Aşklarını adlarını

Garibim çöp ne yapsın

Sizin adınızı

Zaten var sorunlu bir hayatı

Maaşın ne kadar nasıl çalışıyorsun

İçim vermiyor demek

Bana dönüp

Kim bilir neler diyecek