Gamze Sena Kuyucu
“Ne kadar da güzeldi hayat. Ne kadar da yaşamaya değerdi. Şelaleden akan suyun sesi huzur veriyor, etraf yemyeşil olunca doğanın güzelliği katbekat artıyor. Evet, burası bir orman. Hem de hayvanlarla dolu bir orman. Henüz insan denilen avcıların ayak basmadığı, görmediği bir yer.
Acaba insan denilen avcılar neden bu kadar korkutucu? Ellerindeki aletler gerçekten de çok can mı yakıyor, diye düşündü geyik. Son zamanlarda bu soruları düşünüyordu. Aslında cevaplarını biliyordu ama…
Geyik, bu ormana gelmeden önce kendi ormanında arkadaşlarının hepsini kaybetmişti. Sadece bir süreliğine onların yanından ayrılmıştı oysa. 10 bilemedin 20 dakika. Döndüğünde ise o korkunç manzara ile karşılaşmıştı. Birkaç tane insan arkadaşlarını sürükleyerek götürmüşlerdi. Son kez arkadaşlarının yüzüne bakmıştı geyik. Hepsinin gözleri kapanmıştı, yaşam belirtisi yoktu hiçbirinin yüzünde, bedeninde. Durdurmak istemişti insanları. “Onlara dokunmayın, size hiçbir şey yapmadılar.” demek istemişti ama korkmuştu. Yaşamak isteği ağır gelmişti çünkü eğer insanların karşısına çıksaydı onu da öldürürlerdi hem de hiç acımadan.
Bunları düşünmemeliydi geyik. Çünkü bugün çok mutluydu. Yeni yavrusu olmuştu. Ona hayatı tanıtacak, her bildiğini yavrusuna öğretecekti. Uyuyordu yavrusu. Henüz saatler önce doğmuştu. O kadar tatlıydı ki.
Aylardan ilkbahardı. Kış yeni bitmişti. Havalar yeni yeni ısınmaya başlıyordu. Derken bir ses duydu geyik. Bu sesi biliyordu. Bilmek istemiyordu ama önceden yaşadığı ormanda öğretmişlerdi ona bu sesi. Gerildi, hatta korktu. Ses çok yakından gelmemişti. Ama yavrusuyla güvende olacaklarını hissedecek kadar da uzaktan gelmemişti.
Biraz sonra sesin sahibi insanlar gelmişti nihayet. Burayı da bulmuşlardı. Hemen yavrusunu saklamalıydı. Etrafına bakındı. Bir dere kenarındaydı yavrusuyla. Ağaçlar göklere kadar uzanıyordu. Tam ne yapacağını bilmezken bir şey gördü, bu bir mağara olmalıydı. Hemen yavrusunu oraya götürmeliydi.
Yavrusunu mağaranın en iç kısmına götürdü geyik. Son kez yavrusuna baktı. Son kezdi çünkü yavrusuna bir şey olmasını istemediği için insanlar gelirse ilgiyi kendi üzerine çekecekti. Çıktı mağaradan. Sesler giderek yakınlaşmıştı. Bu ses avcıların elindeki aletlerin sesi olmalıydı.
Geyik korkuyla etrafına bakındı. Kimse görünmüyordu. Ta ki o insanı görene kadar. Elinde kocaman bir tüfek vardı. Kaçmaya başladı. Biliyordu, işe yaramayacaktı ama anneydi o. Bir umut koştu. Ardından kulakları sağır eden sesler yükseliyordu. Tam çınar ağacının yanından geçerken…”
-Ya şu belgeselleri izleyince ne anlıyorsun ki? Gene dalmışsın. Hayal dünyanı çok merak ediyorum doğrusu, dedi kuzenim. Aynı zamanda da televizyonu kapattığı kumandayı kanepenin üzerine fırlattı.
-En azından senin gibi saçma diziler izleyip fantastik hayaller kurmuyorum kuzenim. Ve emin ol belgeseller senin yararın için, dedim bende. Az önce belgesel izliyordum ve belgeseldeki bir geyik hakkında hayal kurmuştum. Aslında biraz acıklı bir hayaldi ama olsun.
Alay eden bir ifadeyle bana bakmaya başladı kuzenim. Bakışlarını fark ettiğimde ben de ona dik dik bakmaya başladım. Bakışmamızı ise bize annelik yapan ablamın sesi böldü. Bize annelik yapan diyorum çünkü annem hayatla vedalaşalı yıllar olmuştu. Henüz ben o zamanlar küçük olduğum için annemi hatırlamıyordum. Ama ablam o zamanlar büyüktü. Her şeyi aramızda en net hatırlayan oydu.
-Yemek hazır haydi gelin mutfağa, dedi bağırarak.
7 kişi yaşıyorduk biz bu evde. Evin giriş kapısının solunda kuzenlerimin odası var. Koridoru geçtikten sonra karşınıza birleşik olan salon ve mutfak çıkıyor. Bizim odamıza ve oturma odasına gitmek içinse salondan geçmek gerekiyor.
-Tamam, geliyoruz, diye bağırdım ablama karşılık olarak.
Oturduğum koltuktan kalktım ve sakin adımlarla kapıya yöneldim. Normalde salondaki koltuklar daha rahat ama orada televizyon yok. O yüzden bende hep oturma odasına gelirim. Ardımdan kuzenim de gelmeye başladı. Salona girdiğimde ev hoş bir şekilde yemek kokuyordu. Ablam yemek yapmayı çok sever ve kendisi fark etmese bile çok güzel yemekler yapar.
-Gene döktürmüşsün Ezgi Sultan, dedi Cihangir ağabeyim.
Ablam, Cihangir ağabeyime teşekkür ederken ev halkı yemek masasında yerlerine oturmaya başladı. Bende her zamanki yerime oturdum.
Ah size ev halkını tanıtmayı unuttum. Hemen tanıtayım.
Ablam; 25 yaşında ve işinde başarılı bir öğretmen. Evle ve hepimizle ilgilenir tıpkı bir anne gibi.
Alptekin ağabeyim; kuzenlerimden biri. Kendisi polistir. Aslında çok zeki ve yazılım mühendisliğini kazanmıştı ama polis olmak istedi. Biraz içine kapanıktır ama ihtiyacımız olduğunda yanımıza koşanlardan biri de odur. Öz ağabeyim gibi severim ben.
Cihangir ağabeyim; 18 yaşındaki kuzenim. Liseyi yeni bitirdi ve okulların tatil olduğu gün kendisine yeni bir iş buldu. Biraz tembel olsa da enerjik ve kafa dengi bir tiptir. Gitar çalmaya bayılır.
Sedef Duru; benden bir yaş büyük kuzenim. Hazırcevap, anlayışlı ve iyi bir sırdaştır. Kendisi liseye başlayacak ve fantastik bir yapısı var. Fantastik kitap okumayı, fantastik dizi ve film izlemeyi, fantastik hayaller kurmayı ve fantastik oyunlar oynamayı çok sever. Sapsarı saçları ve masmavi gözleri ayrı bir güzellik katıyor yüzüne.
Evren ve Eflin; bu iki kuzenim kardeşler ve Eflin, Evren’den iki yaş küçük. Evren ise benimle yaşıt. Evren sıkıcı hatta baya sıkıcı bir insandır. Okulun en çalışkan öğrencisi ama hiç de eğlenceli vakit geçirebilecek biri değil. Eflin ise çok tatlı ve enerjik. Derslerinde iyi ve yeni girdiği ortama hemen alışan, herkese kendini sevdiren bir yapısı var. Çok güzel resim çizer ve tahmin edildiği üzere okulun resim kulübünde. Evren ve Eflin yapısal olarak birbirlerine ne kadar zıtlarsa dış görünüş olarak birbirlerine çok benziyorlar. İkisinin de ela renkli gözleri ve gözlerinin renginde saçları var.
Ve son olarak ben, Ayperi; 14 yaşındayım. Hayvanları ve müzik dinlemeyi çok severim. Derslerim ortanın üzerindedir. Ayrıca hayal kurmaya bayılırım ve yaratıcıyımdır. Simsiyah gözlerim ve aynı renkte saçlarım var.
Biz hepimiz aynı evde yaşıyoruz ve kardeş gibiyiz. “Aslında neden aynı evde yaşıyoruz? Neden annemiz ve babamız yok?” diye çok sorguladım ve ablama sordum ama hiçbir soruma mantıklı bir cevap alamadım. Tek hatırladığım önceden babaannemin evinde kaldığımız. Sonra ise buraya taşındık ve ablam hepimize bakmaya başladı. Aslında aynı evde neden yaşadığımızı tek merak eden ben değilim. Eflin, Evren ve Duru’da merak ediyor ama ablamgil bize hiçbir şey söylemiyorlar. Zamanı gelince söyleyeceklermiş.
-Biliyor musunuz karşıya yeni komşu taşınmış, dedi Cihangir ağabeyim yerine otururken Evren:
-Eee, bize ne, dedi her zamanki sıkıcı haliyle.
-Komşu biraz garip diyorlar. O yüzden dedim. Size de iyilik yaramıyor.
-İyilik derken nasıl bir…
-İlk iş günün nasıldı Cihangir, diye sordu ablam Evren’in sözünü keserek. Eğer ablam araya girmeseydi Evren sıkıcı bir şekilde konuştukça konuşurdu. Hepimiz bunu bildiğimiz için ablama teşekkür dolu bakışlarla bakıyorduk.
-Gayet iyiydi Ezgi Sultan, dedi Cihangir ağabeyim. Bir müzede temizlikçi olarak çalışıyordu. Aslında ilk başta girmek istememişti ama sonra iş iştir diyerek hemen işe girmişti.
-Temizlikçi bir insanın ilk defa işinden memnun olduğunu görüyorum. Böyle diyor ama en fazla 1 hafta dayanır.
-Demedi demeyin, dedi Duru tebessüm ederek. Hazırcevap olduğu kadar açık sözlüydü de. Laflarının çoğu ise iğneleyiciydi.
-İnsan işini sevdiği sürece bırakmak istemez. İster doktor olsun ister çöpçü. Ayrıca ben işimi gayet seviyorum. Sevdiğim iş dururken neden başka işlerde çalışayım ki? Değil mi Sedefcik?
-Cihangir ağabey, daha kaç kere diyeceğim sana bana Sedef deme diye. Ben Duru’yu kullanıyorum. Ayrıca şu çok sevdiğin işine girerken ilk başta kabul etmemiştin hatırlatırım, dedi Duru.
Sedef ismini kullanmaktan sebepsizce nefret ediyordu. Hepimiz bunu bildiğimiz için sesimizi çıkarmıyorduk Cihangir ağabeyim hariç. Cihangir ağabeyim Duru’ya takılmaktan zevk alıyordu.
-Ne güzel işte birinde sıkıldın mı öbürüne geç. Senin kafa yapını hiç anlamıyorum. Ayrıca bende herkes gibi ilk başta önyargılı davranmış olabilirim ama bu işimi sevdiğimi değiştirmez, dedi Cihangir ağabeyim. Konuşurken kahve gözleri ciddi bir havaya bürünmüştü. Çoğu şeyi alaya alıp gözlerinde muzır bir ifade olduğu için gözlerindeki değişimi hemen fark etmiştim.
Duru tam bir şey diyecekti ki Evren:
-Ya ama yemek yiyoruz ya hani. Sussanız mı artık, dedi her zamanki sıkıcı tavrıyla.
-Asıl sen sus abicim. Keyfimizi kaçırma.
Evren’in dik bakışları hemen karşısında oturan Eflin’i buldu. Ardından hemen bakışını yumuşattı. Bize ne kadar ters davransa da Eflin’e kıyamazdı. Tam ağabeydi yani.
-Ya bir yerlere mi gitsek? Evde durmak çok sıkıcı oluyor, dedim istekli bir ses tonuyla.
Herkesin bakışı bana döndü ve ciddi bir ifadeyle bana bakmaya başladılar.
-Ne oldu? Kötü bir şey mi dedim, diye sordum şaşkınlıkla.
-Peki bu bir yerler dediğin yer nereler acaba benim canım kuzenim, dedi Duru. Bir yerler derken tırnak işareti yapmayı unutmamıştı. Aslında herkes bu soruya vereceğim cevabı biliyordu. Şimdi neden öyle baktıklarını anlamıştım.
-Hayvanat bahçesi olabilir aslında, dediğimde herkes ciddi bir şekilde bana bakmaya devam ediyordu. Cihangir ağabeyim eğlenen bir ifadeyle:
-Benim çalıştığım müze tam hayvanlarla ve geçmiş çağlarla ilgili Pericik. Tam senlik yani, dedi.
Bunu duyunca yüzümde tatlı bir tebessüm belirmişti. Müze gezmeyi de çok severdim. Özellikle de hayvanlarla ilgiliyse.
-Ya şu kıza Pericik deyip durma. Onun bir adı var, Ayperi. Anladın mı Cihangir abi, dedi Duru.
Tıpkı kendisi gibi başkalarına da böyle denilmesinden hoşlanmıyordu sanırım.
-Sana ne Sedefcik, bana döndü ve kahve gözleri gözlerime bakmaya başladı Cihangir ağabeyim.
Ardından bana ithafen devam etti.
-Rahatsız oluyor musun sana Pericik dememden, diye sordu.
Cihangir ağabeyim ne kadar umursamaz gibi görünse de böyle şeylere çok dikkat ederdi. Duru’ya “Sedefcik” der orası ayrı ama…
-Yok abicim sen istediğini diyebilirsin. Kötü bir şey değil sonuçta, dedim.
Cihangir ağabeyim tebessüm etmeye başladı ve Duru’ya imalı bakışlar attı. Duru ise “Siz iflah olmazsınız” der gibi bakıyordu.
-Ya senin çalıştığın müzeye gelelim mi Cihangir abi? Benim de ilgimi çekti, dedi Eflin.
O da müze gezmeyi seviyordu anlaşılan. Cihangir ağabeyim:
-Valla orası beni aşar Minik. Ezgi Sultan’a sormak lazım, dedi.
Eflin’in, Cihangir ağabeyimin ve benim bakışlarım ablama döndü. Ablam yemeğine hiç dokunmamıştı ve çatalı elinde tutmuş ileri geri hareket ettiriyordu. Kendisinin adı geçince hemen irkildi ve çatalı masaya koyup:
-Efendim, bana mı dediniz, duymadım da dedi.
-Abla sen iyi misin? Sabah da böyleydin. Önemli bir durum yok değil mi, diye sordum. Ablam bugün normalden çok farklıydı ve üzgündü.
-Yok ablacım dalmışım o kadar, dedi bizi ikna etmek istercesine.
Hepimiz biliyorduk, ablamda bir şeyler vardı ama daha fazla üzerine gitmedik. Eflin hemen konuyu değiştirdi:
-Ezgi abla benim yarın kulübe gitmem lazım. Benim akrilik boyalarımdan birkaç renk bitmiş de yenisini alabilir miyim, diye sordu.
Yazın da resim kulübü vardı Eflin’in. Bu evde ablamdan izinsiz hareket edilmezdi Alptekin ağabeyim dışında. O da ablama yapacağı şeyler hakkında danışırdı zaten. Masaya oturduğumuzdan beri hiç konuşmayan Alptekin ağabeyim konuşmaya başladı:
-Ben sana para veririm Eflincim olur mu, dedikten sonra ablama baktı Alptekin ağabeyim. Neden öyle bakıyordu anlamamıştım.
-Teşekkür ederim abicim, dedi Eflin mutlulukla.
Herkes yemeğini yemeye devam etti. Yemek bittikten sonra hepimiz kendi köşemize çekildik. Ablam balkona çıkmış, düşünceli bir şekilde çayını içiyordu. Cihangir ağabeyim ise Alptekin ağabeyimi zar zor ikna ederek oyun konsolunun başına oturtturmuştu. Duru ise yine fantastik dizilerinden birini izliyordu. Evren, bu ay gelen dergisini okuyordu. Ablamla bir dergiye abone olmuşlardı ve her ay eve dergi geliyordu. Dergide hayvanlar ile ilgili kısımlar yer aldığı için arada sırada bende Evren’den izin alıp dergileri okuyordum. Eflin resim çiziyordu. Büyük ihtimalle yarın gideceği kulüp için. Ben ise yatağıma oturmuş, pencereden dışarı bakarak müzik dinliyordum. Evimiz işlek bir cadde üzerinde olduğu için bir sürü insan geçiyor. İnsanları izlemek hoşuma gidiyor. Özellikle de bunu müzik dinleyerek yapıyorsam.
***
-Haydi bir şeyler yapalım, dedi Eflin enerjik bir tavırla. Günler geçmişti ve biz evde boş boş oturmaya devam ediyorduk. Ablam yemek masasında açılan müze konusuna açıklık getirmemişti. Ta ki düne kadar. Dün bizim yanımıza gelmemişti ve müzeye gidebileceğimizi söylemişti. Ama 4 gün sonra gidecektik. Neden 4 gün sonra gidecektik? Sebebini bilmiyorum.
-Cidden ya benim de canım çok sıkıldı, dedi Duru hayıflanarak.
-Bakın bir oyun oynayalım bu oyunu kaybeden yemekleri yapsın, dedi Cihangir ağabeyim koltuktan heyecanlı bir şekilde kalkarak.
Bugün işi yokmuş o yüzden evdeydi. Tek düşündüğü ise yemekti. Ablam yaz tatili başladığı için ek bir işe girmişti ve akşam geç geliyordu. Aynı zamanda da çok yorgun oluyordu. Ablamın bu haline üzülüyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor. Cihangir ağabeyim de üzülüyordu ama güzel yemek yiyemiyorum, diyerek işi alaya vuruyordu.
-Hemen yemek derdine düşüyorsun değil mi Cihangir abi? Şaşırdık mı, hayır, dedi Duru.
-Herhalde yemek derdine düşeceğim Sedefcik. Geçen gün bende işteydim. Zaten o gün en yorucu günlerden biriydi. Eve geldim yemek yok. Ezgi Sultan böyle hayal kırıklığına uğramasın. Zaten o da yorgun oluyor. O Çakma Sherlock da yemek yapmayı bilmiyor zaten, dedi Cihangir ağabeyim.
-Çakma Sherlock derken, diye sordu Eflin.
-Herkese saçma sapan şeylerle sesleniyor ya bu da Alptekin ağabeyime sesleniş şekli, dedi Duru Cihangir ağabeyime bakarak.
-Senin saçma sapan sesleniş şekilleri dediğin şeyden sen dışında kimse rahatsız olmuyor Sedefcik.
-Seni umursamıyorlar ya ondandır, diye karşılık verdi Duru.
Sanırım yeni bir laf dalaşı başlıyordu. Uzun bir konuşmanın ardından ne yapacağımıza karar verdik. Vampir-Köylü oynayacaktık. Vampirler kazanırsa köylüler hem yemeği yapacak hem de 3 gün boyunca vampirlerin her dediğini yapacaktı. Tıpkı köle gibi. Eğer köylüler kazanırsa da tam tersi. Bugün Alptekin ağabeyim de işe gitmemişti. Evreni ve Alptekin ağabeyimi de zar zor ikna ettikten sonra oyun için gerekli malzemeleri hazırladık ve oyuna başladık. 2 vampir, 3 köylü ve 1 doktor olacak şekilde kartları yazdık. Herkes sırayla kartları seçti ve daire olacak şekilde hepimiz halının üzerine oturduk.
-Ooo şansıma gel, dedi Cihangir ağabeyim sevinçle.
Bu halini yazmayı unutmadım. Çünkü bu oyunda mimikler de önemliydi.
-Bir susar mısın Cihangir abi? Böyle konuşarak oynayamayız. Yani oynarız da sen her şeyi belli edersin, dedi Duru ciddiyetle.
Cihangir ağabeyim Duru’ya gözlerini kısarak baktı ve önüne döndü. Ben kartıma baktığımda “vampir” yazısını gördüm. Mutlu oldum ama belli etmemeye çalışarak kartı geri katladım. Kafamı kaldırdığımda herkes birbirini öldürecekmiş gibi bakıyordu. Cihangir ağabeyim bile…
-Eee, ne olacak şimdi?
Bunu soran Evren’di. Açıklama yapmamıza rağmen hala anlamamıştı sanırım oyunu. Hemen kısa bir şekilde açıklama yaptım. İlk olarak herkes gözlerini kapattı. Sonra vampirler gözlerini açtı. Ben de vampir olduğum için gözlerimi açtım. Öbür ise vampir Evren’di. Hemen birini öldürmemiz lazımdı. Mantıklı düşünecek olursak ilk Duru ölmeliydi. Çünkü bu oyunda iyiydi ve hemen her şeyi fark edecek bir kapasitesi vardı. Başımla Duru’yu işaret ettiğimde Evren başını aşağı yukarı sallayarak beni onayladı. Bende ayağa kalkıp sakince Duru’nun yanına gittim ve ona dokundum. Eğer bu oyunda dokunulan kişi iseniz ya vampirler tarafından öldürüldünüz ya da doktor tarafından kurtarıldınız.
Yerime geçtim ve gözlerimi tekrar kapattım. Sıra doktordaydı ve kimi seçeceğini merak ediyordum. Doktor işini bitirdikten sonra gözlerimizi açtık ve merakla Duru’ya bakmaya başladım. Çünkü ölmemişti. Yani ölmemiş derken öldüğünü belli etmesi için yere uzanması falan lazımdı.
-Nasıl ya kimse ölmedi mi, diye sordu Eflin şaşkınlıkla ve hepimizin düşüncesini dile getirdi.
-Yani beni öldürmeye çalıştılar ama doktor beni korudu, diye duruma açıklık getirdi Duru. Ardından devam etti. Haydi oylama aşamasına geçelim. Bence vampirlerden biri Cihangir ağabeyim.
-Aaa, çok ayıp, dedi Cihangir ağabeyim. Kınayıcı bir ses tonuyla konuşuyordu. Kınayıcı bir ifadeyle Duru’ya baktıktan sonra devam etti. Bu düşünceye nasıl ulaşıyorsun Sedefcik?
-1, bana bir daha Sedefcik deme. 2, çünkü vampir olduğunu belli ediyorsun. İlk kartları okuduğumuzda mutlulukla karşıladın. Ayrıca gözlerimizi açtığımızda ilk bana baktın. Ölüp ölmediğimi merak etti çünkü dedi Duru bilmiş bir edayla.
-Bence de gayet mantıklı, dedi Eflin. Evren:
-Duru’ya katılıyorum, dedi.
Cihangir ağabeyim hemen savunmaya geçti:
-İyi de ben her zaman mutluyum ve çoğunlukla gülerim. Hem gözümü açtığımda ilk sana baktım çünkü zaten karşımda oturuyorsun, dedi. Konuşurken çok rahattı.
Ama savunması bize kâr etmedi ve 4 oy ile elendi. Cihangir ağabeyim kâğıdı açıp sert bir şekilde halının üzerine bıraktı ve:
-Sizi kurtarmayı bekleyen bir doktoru kaybettiniz. Şimdi yiyin birbirinizi, dedi ve oturduğu yerden kalkarak koltuğa oturdu.
Oyun böyle devam etti. Benim vampir olduğum ortaya çıkınca elenmiştim ama Evren bu oyunda çok iyiydi. Hatta Duru’dan bile daha iyi.
Oyun bitince kazanan belli oldu: Evren ile ben. Duru hayıflanarak:
-Nasıl ya? Ben 3 gün boyunca bu ikiliye mi hizmet edeceğim, dedi.Sonra aklına ne geldiyse tebessüm etti ve konuşmaya devam etti. İyi yönünden bakalım neyse ki cihangir ağabeyim kazanmadı.
-Kızım senin benimle uğraşmadığın bir gün var mı, diye sordu Cihangir ağabeyim. Duru ona cevap verirken ben odama geçtim ve kitabımı aldım. Tekrar salona döndüğümde Eflin, Duru, Cihangir ağabeyim ve Alptekin ağabeyim mutfağa geçip yemek yapmaya başlamışlardı. Oyun oynarken baya bir zaman geçmişti sonuçta.
Koltuğa uzanmış kitap okurken mutfakta yemek yapan Cihangir ağabeyimin ve Duru’nun tartışmasını dinlemeye başladım.
-Ya Cihangir abi domates salçası pizzaya doğrudan konur mu? Ver şunu Allah aşkına.
-Niye konmazmış Sedefcik?
-Çünkü hepsini karıştırarak koyacaksın.
-Niye karıştırarak koncakmış?
-Çünkü öyle.
-İyi de niye?
-Ya bilmiyorum. Ezgi ablam bana böyle öğretti, dedi Duru. Bunu biraz duraksayarak söylemişti. Sanırım “Neden karıştırılarak konuyor?” diye düşünüyordu.
-Peki karıştırılarak konur diye bir kural var mı, diye sordu Cihangir ağabeyim.
-Hayır.
-Bir yerde yazılı olarak geçiyor mu?
-Hayır.
-Daha önce domates salçası doğrudan konmuş bir pizza yedin mi?
-Hayır. Duru, Cihangir ağabeyimin sorduğu tüm soruları ciddiyetle cevaplıyordu.
-O zaman parmaklarını yiyeceksin Sedefcik, dedi Cihangir ağabeyim.
-Ya bunların hepsinin cevabına “hayır” dedim diye bizim pizzaya doğrudan domates salçası katacağımız anlamına gelmiyor, dedi Duru.
-Lütfen biraz susun. Sabahtan beri kafamı ütülediniz. İşe gitsem bu kadar yorulmazdım, dedi Alptekin ağabeyim.
Bu uyarıdan sonra Cihangir ağabeyim de Duru da sustu. Sessiz bir şekilde yemekleri yapmaya devam ettiler.
Yemekler hazır olduğunda yemek masasına gittim. Anlaşılan pizzaya domates salçasını öylece koymuşlardı. Gülmeden edemedim. Hepimiz yerlerimize oturduğumuzda ablamın yeri boştu ama oraya da tabak ve çatal koymuştu Eflin.
Ablam eve geldiğinde yorgun ve tok oluyordu. Yani bize “Ben tokum, dışarıda yedim.” diyordu ama. İşe gittiği ilk gün bizi tembihlemesine rağmen biz saatlerce ablamın gelmesini beklemiştik. Ablam bu manzarayla karşılaştığında ise bize baya bir kızmıştı. Bir daha böyle yapmamamız gerektiğini belirtmişti.
Tam o anda kapı açıldı ve içeriye ablam girdi. Hepimiz şaşırmıştık. Çünkü ablamın iş çıkışına daha iki saat vardı. Ablam eve girdiğinde:
-Selam, dedi heyecanla. Bizim bakışlarımızı gördüğünde ise konuya açıklık getirmek amacıyla konuşmaya devam etti:
-Ya bugün biraz erken çıktım. Neyse ki yemeğe yetişebildim.
-Hoş geldin Ezgi ablacığım, dedi Eflin.
Ablam masaya oturdu ve sohbet etmeye başladık. Bugün oynadığımız oyundan ve yemekleri kimin yaptığından bahsettik ablama. Pizzayı Cihangir ağabeyimin isteği ile herkes aynı anda yedi. Kötü bir tadı olacağını düşündüm ama hiç de öyle değildi. Gayet güzel olmuştu. Duru’ya baktığımda onun da şaşkınlıkla pizzayı yediğini gördüm.
-Nasıl olmuş, diye sordu Cihangir ağabeyim yüzünde bir sırıtışla.
-Fena değil, dedi Duru. Ama ses tonundan beğendiği anlaşılıyordu.
Yemek bittiğinde her zamanki gibi yine herkes kendi köşesine çekilmişti. Birbirimizle uğraşırdık ama birbirimizin alanlarına saygı duyardık. Bu bizim için değişmeyen bir kuraldı.
***
-Ya bu müze çok güzel. Keşke daha önce gelseydik, dedi Eflin.
Şu anda müzenin 2. Katındaki hayvanların fosillerinin olduğu kısımdaydık. Eflin de benim gibi müzeyi çok beğenmişti. Yanımda Duru, Evren, Eflin ve ablam vardı. Evren pek zevk almasa da bizi kırmayıp gelmişti müzeye. Duru ise ilk baş önyargılı bir şekilde gelmek istememiş ama biz ikna edince gelmeyi kabul etmişti. Şimdi ise fosillere hayranlıkla bakıyordu.
-Haydi çocuklar müzenin de kapanmasına az kalmış zaten siz Cihangir abinizle eve gireceksiniz tamam mı, dedi ablam.
Bunu söylerken hep etrafına bakınıyordu. Neden etrafa baktığını anlamamıştım ama ablama karşı gelmedik ve hepimiz müzeden çıktık. Cihangir ağabeyim kapının önünde bizi bekliyordu. Yanına gittiğimizde:
-Haydi eve gidelim çocuklar, dedi aceleyle. Biraz yürüdükten sonra Duru adımlamayı bıraktı ve Cihangir ağabeyime döndü:
-Artık bize ne olduğunu anlatacak mısınız?
GÜNLER ÖNCE
-Ezgi Sultan benim seninle önemli bir konu hakkında konuşmam lazım. Aslında ikinizle konuşmam lazım. Çakma Sherlock seni de burada bulduğum iyi oldu, dedi Cihangir. Balkonda oturan Ezgi ve Alptekin’in yanına gelmişti. Alptekin “Çakma Sherlock” ifadesini duyunca yüzünü buruşturdu ve:
-Başka bir şey bulamadın mı Cihangir?
-Ya bence bu lakap gayet iyi. Hem hırsızlık olaylarını falan çözüyorsun bir dedektif gibi hem de çok zekisin. Tam Çakma Sherlock işte, dedi Cihangir eğlenen bir ifadeyle.
-Neyse önemli bir konu mu var Cihangir? Sen böyle şeyler demezdin, dedi Ezgi ciddi bir ifadeyle.
-Evet önemli bir konu var. Şu karşıya yeni taşınan komşu var ya benim çalıştığım müzeye her gün geliyor. Yani ben çalıştığım her gün o adamı görüyorum. Adam belli yerlerde durup dakikalarca birkaç esere bakıyor. Bir başkasının telefon konuşmasını dinlemek kötü bir hareket biliyorum ama o adamın telefonla konuşmasını dinledim. Eserlerden söz ediyordu. Sizin müzeye geleceğiniz gün için bu iş tamam olacak falan dedi. Ön yargı ile yaklaşmak istemem ama biraz şüphelendim açıkçası. Hırsızlık falan yapmasın bu adam, diye sözünü bitirdi Cihangir. Alptekin heyecanla ayağa kalktı ve Cihangir’in omzundan tutarak onu da ayağa kaldırdı. Ardından:
-Aferin koçum kedi olalı bir fare tuttun, dedi ve hızlıca balkondan içeri girdi. Bir süre sonra da dış kapının sesi duyuldu.
-Ne oldu şimdi, diye sordu Cihangir şaşkınlıkla. Alptekin’i ilk defa böyle görüyordu.
-Senin anlattığın adam aylardır Alptekin’in peşinde olduğu adam. O yüzden o kadar heyecanlı, dedi Ezgi tebessümle. Alptekin’i böyle heyecanlı görmek onu mutlu etmişti.
-Şimdi anlaşıldı bizim Çakma Sherlock’un tavırları, dedi Cihangir.
MÜZEYE GİTMEDEN BİR GÜN ÖNCE
Gözlerim duyduğum seslerle yavaşça açıldı. Koltukta uyuyakalmıştım. Etrafıma baktığımda Duru’yu gördüm. Gene fantastik dizilerinden birini izliyordu. Aslında telefonun ses ayarı rahatsız edici değildi ama ben uyanmıştım. Duru uyandığımı görünce telefonun sesini biraz kıstı. Çünkü ben çoğunlukla öyle seslerden rahatsız olurdum.
Yavaşça ayağa kalktım ve mutfağa gittim. Kapıdan içeri girerken ablamın konuştuğunu duydum. Ses mutfağın balkonundan geliyordu. Tam dinleyemedim ama şunu duydum:
-… Halletmemiz lazım. Hem de yarın. Ardından Alptekin ağabeyimin sesini duydum:
-Merak etmeyin her şey tamam. Kaç kere planladım ve kontrol ettim. O yarın elimize düşecek. Ama hala gelmek istediğinize emin misiniz? Size bir şey olmasın tehlikeli bir adamdan bahsediyoruz.
-Merak etme Çakma Sherlock bize bir şey olmaz. Hem bende böyle içinde kötü adam bulunan olayları çok severim. Cihangir ağabeyimin sesiydi. Ne oluyordu? Kötü adamlar da kimlerdi?
Elim duyduklarım karşısında istemsizce ağzıma gitti. Aklıma kötü şeyler gelmeye başlamıştı.
-Neyse ben şu planı tekrardan gözden geçireyim.
Alptekin ağabeyim bunu dedikten sonra sandalye çekilme sesi duydum. Hemen mutfaktan çıktım. Salondan geçip hızlıca oturma odasına, Duru’nun yanına geldim. Belki onun bu şeylerden haberi vardır.
-Duru seninle önemli bir şey konuşmam lazım, dedim koltuğa otururken. Duru izlediği diziyi durdurdu ve beni kısa bir şekilde süzdü. Bir gariplik olduğunu fark etmişti. Uzandığı yerden kalktı ve yanıma oturdu. Meraklı ve endişeli bir ifadeyle bana bakıyordu. Sanki neymiş bu önemli konu der gibi kaşları havalanmıştı. Bende konuşmaya devam ettim:
-Ablamgil son günlerde seninle konuştu mu?
-Hayır, yani konuştular ama uzun bir sohbet olmadı. Ya da senin kastettiğin şekilde.
-Ben; ablam, Cihangir ve Alptekin ağabeyimi balkonda konuşurlarken duydum. Kötü şeylerden bahsettiler. Bir şeyler olacak Duru. Yarın önemli bir olay olacak ve bunu bizden gizliyorlar.
Duru düşünceli bir hale büründü ve konuşmaya başladı:
-Hadi Cihangir ve abimgil neyse ne de Ezgi ablam bizden bir şey saklamaz. Dediğin gibi çok önemli bir şey olmalı. Yarın yanlarından ayrılmayalım ve onları bir gözetleyelim. Şimdi gidip sorarak bize bir şey anlatmazlar ve siz küçüksünüz karışmayın tavrına girerler, dedi.
ŞİMDİ
-Artık bize ne olduğunu anlatacak mısın derken, Neyden bahsediyorsun Sedefcik, diye sordu Cihangir ağabeyim. Saf ayağına yatıyordu ama Duru’nun neyi kastettiğini iyi biliyordu. Eflin ve Evren’e de dünkü olayı anlatmıştık. Uzun bir konuşmanın ardından ise ablamgilin hiç sözünden çıkmayıp son ana kadar onları gözetleyeceğimize karar verdik. Ama bir şey bulamayınca Duru artık dayanamayıp Cihangir ağabeyime sormuştu.
-Cihangir abi ne olduğunu anlatır mısın lütfen. Biz ne yapmaya çalıştığınızı biliyoruz, dedi Eflin narin sesiyle ve gözlerini kırpıştırıp Cihangir ağabeyime baktı. Bu haliyle çok tatlı ve masum görünüyordu.
-Bakın çocuklar bu işler tehlikeli. Şimdi sizi eve götüreceğim ve kapıyı kilitleyip evden çıkmayacaksınız tamam mı?
-Neden, diye sordum dayanamayarak.
-Çünkü bugün müzede hırsızlık olabilme ihtimali var ve bu adam daha önce bir sürü hırsızlık yapmış tehlikeli bir adam. Tabi tek başına değil, dedi Cihangir ağabeyim sıkıntıyla.
-Biz de sizinle gelelim olur mu? Dedi Duru heyecanla. Cihangir ağabeyim hemen başını iki yana salladı:
-Olmaz sizin için çok tehlikeli, dedi. Hepimiz tatlı bir ifadeyle Cihangir ağabeyimin suratına bakıyorduk.
Cihangir ağabeyim bu halimizi görünce güldü ve:
-Ne yapacağım ben sizinle başımın tatlı belaları, dedi. Ardından da ekledi. O zaman ben bizim Çakma Sherlock’u arayayım da durumu bildireyim.
Hepimiz çok mutlu olmuştuk ve sevinçle Cihangir ağabeyime teşekkür ettik. Eflin, Cihangir ağabeyime sarılmayı eksik etmemişti. Telefondan bir yerlere girdi ve kulağına götürdü. Uzun bir süre bekledik ama telefonu açan yoktu.
-Hay Allah, neden kimse açmıyor ki? Dedi Cihangir ağabeyim düşünceli bir sesle. Neyse biz şimdi müzeye gidelim ben sizi nereye götüreceğimi biliyorum.
Bunu derken ise telefonunu cebine koyuyordu. Müzenin kafe girişinin olduğu taraflardaydık. Hava kararmıştı ve biraz soğumuştu. Cihangir ağabeyim bize dönerek:
-Çocuklar daha hırsız gelmedi siz burada durun ben bir gidip bakayım, dedi. Elinde ise siyah bir maske tutuyordu. Maskeyi takıp yanımızdan uzaklaştı.
Aradan 5 dakika geçmeden Duru:
-Ya ben çok sıkıldım haydi gidelim. Cihangir ağabeyim bu zekayla bizi ilk dakikadan unutmuştur, dedi.
-Hayır, durun, dedim ama üçü de yerlerinde çıkmıştı. Evren:
-Bende sıkılmıştım zaten, dedi.
Cihangir ağabeyim hangi kapıdan gireceğimizi tarif etmişti ama beni bekleyin demişti. Duru hemen kafe kapısının önünde durdu ve kısık bir sesle:
-Haydi girelim, dedi.
Kapıyı açmaya çalışırken bir anda sirenler çalmaya başladı ve müzenin arka kısmından bir sürü karaltı çıkmaya başladı.Daha ne olduğunu anlamadan kafamdan yediğim bir darbe ile sendeledim ve gözlerimin önü karardı. Ayaklarım beni ayakta tutmaya yetmiyordu. Yere düştüm ve gözlerim karardı. Yavaşça karanlığa teslim oldum.
***
-Ya siz nasıl böyle bir şey yaparsınız? Ya sizi yanlışlıkla vursalardı. Ne kadar tehlikeli olduğunu bilmiyor musunuz siz ha? Müzeye girmeye çalışmak ne demek? Sizden hiç böyle şeyler beklemezdim, hiç. Özellikle de senden Cihangir nasıl bize haber etmeden çocukları getirip onlara müzeye girmelerini söylersin? Haydi bunlar çocuk bazı şeyleri anlamıyorlar. Ya sen?
-Ya ama Ezgi Sultan nerden bileyim ben bunların bensiz içeri gireceğini, dedi Cihangir ağabeyim. Ardından oturduğu yerden bize döndü ve devam etti. Yani size de aşk olsun iyi ki beni bekleyin dedim.
-Susun şu anda hiçbirinizin sesini duymak istemiyorum, diye bağırdı ablam. Sesi tüm odayı dolduruyordu. Şu anda Alptekin ağabeyimin çalıştığı karakolda ve onun odasındaydık. Hepimiz bir koltuğa sığmıştık ve kafalarımızı yerden kaldırmıyorduk. Artık mermerlerin desenlerini ezberlediğimi fark ettim. Ablam ise ayaktaydı ve hızla bir oraya bir buraya gidip geliyordu. Biz müzeye girmeye çalışırken hırsıza hazırlanan tuzağa biz düşmüştük. Ama ablam çok korkmuştu. Yarım saattir bize kızıyordu. Haklıydı da ne diyebilirdik ki?
Odanın kapısı hızla açıldı ve içeriye Alptekin ağabeyim girdi. Hemen yanımıza geldi ve hepimizi sırayla kontrol etti.
-İyi misiniz, diye sordu bize.
Hepimiz aynı anda “iyiyiz” diye cevapladık. Alptekin ağabeyim kızgın bir ifade ile Cihangir ağabeyime döndü ve:
-Sana sormadım lan, dedi sinirle.
Cihangir ağabeyim koltuğa daha fazla sindi ve:
-Ya ama nereden bilebilirdim? Özür dilerim bir daha sözünüzden çıkmayacağım, dedi suçluluk duygusuyla. Alptekin ağabeyim sinirle bize baktı ve yarım saat de o bizimle konuştu. Çok pişman olduğumuzu söyleyip ablam ve Alptekin ağabeyimden özür diledik. Haklılardı, onları endişelendirmiştik. Hepimiz bir daha böyle bir şey yapmayacağımız hakkında yeminler ettik. Sonunda sinirli halleri gitmişti ve yerini sakinliğe bırakmıştı. Bugün tekrardan anlamıştım. Biz ablamgil için pahalı elmaslardan, eşi bulunmayan mücevherlerden bile daha değerliydik.
