BİR ÇEŞİT HASTA

Emir Aras İmirhan

Kreş önünde çocuğunu bekleyen anne babalar gibiydi.  Endişeliydi ama belli etmiyordu. Yerinde duramıyordu ama uzağa da gidemiyordu. Gözleri aynı noktaya sabitlenmişti ama parmakları yerinde durmuyordu. Ayakları da zaman zaman hareket ediyordu. Uzaktan onu görenler büyük bir sorununun olduğunu düşünebilirlerdi. Kaygılıydı. Bu dünyada değil gibiydi. Birkaç kişi selam verdi, duymadı bile. Biri, adıyla seslendi onu da duymadı. Hatta nerede olduğunu unutmuş gibiydi. Günlerden ne olduğu sorulsa ihtimal hatırlayamazdı. 

Etrafta insanlar koşuşturuyordu, bir şeyler yapıyordu. Bir kedi, yanından geçen bir köpeği ısırmıştı. Bir karga, bir okulun bacasındaki kiremitleri yere düşürmüştü. Her şeyden habersizdi. 

Umutsuzdu. Telefonunun şarjı bitmişti. Şarja takmış olmasına rağmen hâlen telefon açılmıyordu. Kreş önünde çocuğunu bekleyen anne babalar gibiydi. Telefonun başında bekliyordu. 

İÇİMİZDEN BİRİ

 Dünya yalnızca onun etrafında dönüyordu. Her konu hakkında bir fikri vardı ve kesinlikle o fikir doğruydu. Her şeyden anlıyordu. Mesela telefonu bozulsa aslında kendisinin tamir edebileceğini ama zamanı olmadığı için servise verdiğini söylüyordu. Arabalardan çok iyi anlıyordu ve yeryüzündeki en güzel araba kendisindeydi. Kusursuzdu. 

Şiirden söz açıldığında yerinde duramıyordu. Bütün Türk şairleri tanıdığı gibi yabancı şairlerden de ezberinde şiirler olduğunu söylüyordu ve başlıyordu okumaya:

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi

Kaldırımlar, içimde yaşayan bir ….

Devamını getiremezdi. 

Okumadığı kitap yoktu yeryüzünde. Bütün kitapları okumuş, anlamıştı. Hatta henüz yazılmayan kitapları bile okuduğunu söylüyordu. 

Yalnızca şiir ve edebiyat değil matematik ve fenden de anlardı. Yani anladığını söylerdi fakat para saymakta bile başarısızdı. 

Bunu neden yapıyordu bilmiyordum. Önceleri çok hoşuma giderdi onun bu tavrı ve onu erişilmez biri olarak düşünürdüm. Boş vakitlerimde mutlaka bir bahane bulur yanına giderdim bir şeyler öğrenmek için. Ta ki hep aynı şeyleri tekrar ettiğini anlayıncaya kadar devam etti bu durum. Sonrasında yalnızca tebessüme ihtiyacım olduğu zaman yanına gitmeye başladım. O, ciddi ciddi anlatıyordu; ben, içten içe gülüyordum. 

Birgün yine etrafına birilerini toplamış yüksek sesle konuşuyordu. Böyle zamanlarda bir eli cebinde olurdu, diğer eliyle konuşmalarına destek olacak hareketlerde bulunurdu. Konuşurken mutlaka sözlerini onaylatırdı karşısındakine. Yaklaştım, çok garip şeyler anlatıyordu. Kendisinin farklı, üstün, olağanüstü özelliklerinden bahsediyordu. Akranlarından çok farklı olduğunu anlatıyordu. Zaten çocukken de farklı bir dönem yaşadığını söylüyordu. Hatta eğitim hayatı boyunca hiç ders çalışmadan ıslık çalarak sınavlara girdiğini söylüyordu. Buraya kadar zaten alışık olduğum şeylerdi fakat birdenbire aslında dünyalı olmadığını anlatmaya başladı. Etrafındaki herkes inanmış görünüyordu. Aslında atalarının başka bir gezegende yaşadığını ve dünyaya yalnızca kendisinin geldiğini söylüyordu. Hatta yıldızlarla haberleştiğini, başka başka diller bildiğini anlatıyordu. Arap, Latin ve Kiril alfabelerini bildiğini hatta Sümer tabletlerini ilk kendisinin çevirdiğini anlatıyordu. Göktürk kitabelerini de aslında onun büyük dedeleri bulmuş fakat zamanları olmadığı için okuyamamışlar. Burada bitmedi tabi. Göktürk Kitabelerinin bulunduğu alan onların bahçesiymiş geçmişte. 

Etrafında bulunanlardan biri sıkılmaya başlamıştı galiba sohbetten. İtiraz edecek oldu fakat konuşmasına fırsat verilmedi. Yorulmadan habire devam ediyordu. Tam bu esnada telefonu çaldı. Önce açmayacak oldu telefonu fakat göz ucuyla baktıktan sonra açmaya karar verdi. Herkes sessizdi. Karşıdaki ses şöyle diyordu:

-Akşam eve gelirken mutlaka yumurta al, yoksa aç kalırsın. 

Herkes duymuştu bu sözleri. Bir an, hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam edecek oldu fakat o anda kendimi tutamadım ve bastım kahkahayı. Beni gören herkes aynı tepkiyi verdi. O, hiçbir şey olmamış gibi uzaylı atalarından bahsediyordu, Göbeklitepe’nin aslında dedeleri tarafından yapıldığını anlatıyordu. 

Etrafında kimse kalmamıştı ama o hâlen devam ediyordu. 

KADERİN ŞİİRİ

Mehmet Çınar Köksal

Gökyüzüne baktığımda her şey yeniden başlar,

Sessizlikte yankılanır kalbin ince sızıları.

Bir yolculuk olur zaman, sessiz ve derinden,

Omuzlarımda dünyanın yükü, ama içimde umut parlar.

Bir adım atarım, ardımda yankılanır sesler,

Küçük bir kıvılcım büyür, hayallere ışık saçar.

Dalgalar kıyıya vurur özlemlerle dolu,

Ve biz, ufuk çizgisinde sevgiyi bekleriz.

Gece, yıldızların sırrını taşır bir fısıltıyla,

Gözlerim uzaklara dalar, rüyalar yeniden başlar.

Gökyüzü, sessiz bir şarkı gibi içimde yankılanır,

Her bulut bir hikâye, her yağmur damlası bir dua.

Kalemimden dökülür kaderin sessiz dizeleri,

Her cümlede saklıdır hayatın izi.

Kışın ortasında açan bir çiçek gibi,

Her dize, karanlığı aydınlatan bir umut olur.

Bir şarkı dolanır dudaklarıma, hiç susmaz,

Rüzgârla dans eden yapraklar gibi özgür.

Gönlümde saklı bir ateş, küllenmiş sanılsa da,

İlk kıvılcımla yeniden alev alır.

Ve her gün yeniden yazılır kaderin şiiri,

Bir ışık, geceden sabaha yol gösterir.

Ellerimde tuttuğum anılar, yıldızlar gibi parlar,

Her sabah yeniden doğarım, sevdanın nefesiyle

YARIM

Hayrettin Eymen Bulut

Yalnızlık, değildir tek kalmak

Yalnız kalan bir kişi

Kendini tamamlayabilir mi

Yalnızlık, değildir tek kişi kalmak

Yalnızlık yarım olmak

Yalnızlık yarım olmaktır yani

Bir kişi 

Yalnız başına bir kişi

Tam olabilir mi ki

Bir dostu bile kalmayan

Bir kişi 

Tam bir kişi sayılabilir mi

ŞİİR, MİİR İŞLERİ

Emir Kaan Şimşek

Hikâye benim kendimi daha rahat ifade edebileceğim ve hayallerimi, düşüncelerimi yazabileceğim bir tür. Şiire gelince… Gelmesek daha iyi çünkü şiiri sevmiyorum. Şairlerin isimlerini biliyorum ama onlardan da sevdiğim birileri var mı, düşünmem lazım. 

Şiirde benim hissedebileceğim bir heyecan yok, olay yok, savaş yok, çatışma yok. Üstelik paragraf sorularında da karşımıza getirip koyuyorlar garip garip şiirleri. Sonra da soruyorlar: 

Şair burada neyi anlatmak istiyor?

Verilen şiirlerin hangisinin hecesi daha fazla?

Altı çizili sözcüğün anlamı nedir?

Madem bu kadar belirsiz şeyler yazılmış, bunları neden bizim bulmamız isteniyor? 

Şiire karşı fikrim bir gün değişir mi bilmiyorum. Şimdilik şunu söylüyorum: ŞİİRİ SEVMİYORUM. 

Şiirseverlere de söyleyeceğim şeyler var aslında ama söylemek istemiyorum. Nasıl seviyorlar şiiri anlamıyorum. 

DENGE

Yalnızca aklımız mıdır hayatta gerekli olan

Bir de kalbimiz var 

Bize sormadan yerinde atan

Onunla duyuyor, onunla görüyor aslında insan

Farkında olmadan

Mesela gülmenin ya da üzülmenin

Akılla bir ilgisi yok bence

Bunlar kalbimizin tepkileri

Böyle değil mi sence

Mesela ayrılık, yalnızlık

Anlamı olmayan şeyler gibi mantıkla düşününce

Neden insan bir boşluğa düşüyor

Yurdundan gurbete gidince

Akıl ve kalp bir denge çubuğu

Yürürken incecik hayat ipinde

Ne duygular olmadan yaşayabiliyor insan

Ne de akla danışmadan 

İKİ RENKLİ ÇİÇEK

Her şey hayatın içinde 

Mutluluk da hüzün de

Birbirine benzemeyen günler gibi

Değişiyor insanın ruh hâli

Mutluluktan uçarken bulutlara

İnebiliyor insan hüzünlü kuyulara

Yalnızca mutluluk olsaydı hayatta

Yer olmasaydı, hüzne acıya

Kıymeti olmazdı güzel zamanların

Ve anlamı olmazdı yaşamanın 

Acılar ve hüzünler de yaşanmalı

Mutluluklar sevinçler de

Hayat böyle güzel

Hayatın içinde işte

Hüzünler de 

Sevinç de

UMUTLA YAZIYORUM

Mehmet Çınar Köksal

Aldım elime bir kâğıt

Birde kalem

Düşünüyorum sessizlikte

Yazıyorum dizelerimi

Umutla yazıyorum 

Aynı hayatım gibi

Gün batıyor son sıcağıyla

Ben bakıyorum işte o zaman 

Puslu bir cama

Geliyorsun aklıma

İçime bir ilham doluyor

Sözcükleri derliyor, topluyor 

Yine kağıdıma yazıyorum

İşte bir umutla