HAYAL ETTİĞİM DÜNYA

Gamze Sena Kuyucu

Hayal ediyorum

Acaba ağaçlar ve çalılar

Şekerlerle, kalemlerle dolsa

Daha mı severdi insanlar 

Ağaçları ve çalıları

Düşünüyorum

Acaba ırmaklar

Sütlü çikolata şeklinde aksa

Daha mı değer verirdi insanlar

Suya, suyun varlığına

Değer vermiyorlar, düşünmüyorlar

İnsanlar

Susuzluk ne demek

Oksijen alamamak ne demek

Bilmiyorlar

Sevmiyorlar ağaçları, çalıları

Sevselerdi ağaç dikerlerdi

Onları katletmezlerdi 

Yakmazlardı güzelim çalıları

Değer vermiyorlar suya

Değer verselerdi

Boşuna akmazdı, zehirlenmezdi sular

İsraf olmazdı

Başka bir dünya düşünüyorum

Hayal ediyorum

İnsanların ağaçları ve çalıları sevdiği ve diktiği

Suyun değerini bildiği

Bir dünya düşünüyorum

Bir dünya düşlüyorum

RENGÂRENK DÜNYA

Gamze Sena Kuyucu

Siyah beyaz fotoğrafları herkes sever

Ama ben sevmiyorum

Bazıları siyah beyaz filmleri izlemekten zevk alır

Ama ben almıyorum

Renksiz bir dünya düşünemiyorum

Mesela mavi yoksa insanın hayatında

Ya da yeşil yoksa etrafa baktığınızda

Ne kadar sıkıcı olur hayat

Rastlamıyorsanız günün herhangi bir saatinde

Yol üzerinde bir kırmızıya

Aslında yağmur değildir insanı mutlu eden

Yağmur sonrası gökkuşağını görme umududur

Hatta bulutlar bile seviliyorsa

Belki de bu yüzden

Güneş doğarken ya da batarken

İnsanlar bambaşka hislere bürünüyor

Kimse hayallere dalmıyor gün tepedeyken

Çünkü batarken ve doğarken 

Renkten renge giriyor güneş

Eğer gökkuşağı olmasaydı

Sıkılırdı insanlar yağmurdan

Eğer güneş renkten renge girmeseydi

Boğulurdu insanlar hep aynı şeyi görmekten

Eğer mavi olmasaydı gökyüzü

Kimse kaldırıp başını bakmazdı göğe

Çiçekler renksiz olsaydı

Kim koyardı onları pencere önüne

KÜÇÜK ADAM

Doğa Uzunpınar Ekin Akçay

Aslında boyu uzun olan

Ruhu çocukluğu yaşayan

Kalbi kocaman olan

Bir kişiydi Küçük Adam

Araba kullanan

Kemerini takmayan

Kurallara uymayan

Haylaz bir çocuktu Küçük Adam

Abur cubura dayanamayan

Cipse doyamayan

Kolayı su gibi yutan

Şeker bir çocuktu Küçük Adam

Zekâsını kullanan

Haklarını arayan

Adaleti savunan

Eşitlikçi bir çocuktu Küçük Adam

Miskete bayılan

Bulutlarla oynayan

Topaçlarla yarışan

Hayalperest bir çocuktu Küçük Adam

Kedilere havlayan

Köpeklere viyaklayan

Kuşlara miyavlayan 

Hayvansever bir çocuktu Küçük Adam

ÇATI

Elif Serra Yıldırım

Bayraklar, yalnızca bir kumaş parçasından çok öte bir şeydir. Her yerde büyük manalarıyla tüm vatandaşlar için bir değerdir bayrak. Uğruna canlar verilen, hayatlar hediye edilen bayrak. Her yerde çıkar karşımıza: sınıfta, okulda, parkta, bahçede. Peki nedir bayrağa duyulan bu sevgi? Niçin bu saygı?

Bu sorunun cevabı için çok değil sekiz sene öncesine gitmemiz gerekir. 15 Temmuz gecesi bir milleti taarruza geçirendir bu saygı. O halde bayrak, hürriyet demektir, istiklal demektir. Vatan sevgisiyle dolup taşmaktır bayrak. Kurtuluş Savaşı’nda bebeğinin battaniyesini top mermisinin üstüne örtebilmektir. 

Yalnız bizim için değil en küçüğünden en büyüğüne tüm ülkeler için paha biçilmez bir değerdir bayrak. Kırmızı, sarı, beyaz, siyah, mavi, yeşil ve çok daha fazlası. Hepsi için renklerin bir manası var bayrakta. Belki özgürlüğü, belki mutluluğu, belki sonsuzluğu anlatıyor bayraklar fakat değişmeyen bir şey var ki her milletin bir bayrağa ihtiyacı vardır. Sadece milletler değil en küçük bir dernekten tutun da büyük futbol takımlarına kadar her topluluğun kendi varlığını sembolize eden bir bayrağı vardır. 

Bayrak, bir topluluğun varoluşunun kanıtıdır özetle. Bayrak yoksa yarım kalır toplumların bir yanı. Bayrak, bir tamamlayıcı unsurdur, bir “olmazsa olmaz”dır. Bir temel ihtiyaçtır birlikte olabilmek için bayrak. Altında toplanılacak bir çatıdır bazen. Bazense bir savaşta tarafımızı belirten bir simge. 

Görünce göğsümüzü kabartan bir gururdur bayrak.  

BULUTLAR

Ekin Akçay

Onlar mı bizim istediğimiz şekillere giriyorlar yoksa biz mi onları istediğimiz şekilde görüyoruz? Belki de anlatmak istedikleri şekle giriyorlar, bir kimsenin onlara bakıp kendilerini anlamalarını umuyorlar, umutsuzca. Onlar, çocukların kendileriyle oynadıkları benzetme yarışmalarının asıl kahramanı ya da çocukların anlattıkları öykülerdeki lezzetli bir pamuk şekerine benzetildiklerinde içlerindeki mutluluğu küçük bir çocukmuşçasına açığa çıkaran saf meleklerdir belki de. Bilemeyiz, belki birisi onları tarla niyetine sürüyor sonra da insanların en çok alerjisinin olduğu köygöçerten bitkisini dikiyordur. İşte belki bu yüzden ağlıyorlar bulutlar. 

BESTESİZ GÜFTE

Nehir Güver

Yazıyorum yazıyorum olmuyor

Deniyorum deniyorum olmuyor

Ne yapacağımı bilmiyorum

Çaresizim bilmiyorum

Sence ne yapabiliriiim

(Söyle)

Söyle

Bana bana bana bana 

Kendi fikrini bana bana söyle

İstersen başka başka birine 

Ama yeter ki söyleee

Söyledin, tamam anladım

Duydum, tamam anladım

Biliyorum yeterince söyledin zaten

(Sakin bir şekilde)

Tamam, ilhamı kaptın

Hepsi senin sayende

Teşekkürler sana

Söyledin, söyledin benim için

Anlattın anlattın benim için

Dinledim dinledim senin için

Anladım anladım senin için

Sadece sen ve ben için

Not: Bu şiiri okuyan kişi istediği gibi besteleyebilir. 

RENK KÖRLÜĞÜ

 

Elif Naz Özden

Irkçılık nedir sizce? Bence renk körlüğünden başka bir şey değildir. İnsanın düşüncelerini yalnızca bir noktaya odaklaması ve başka bir şey görmemesi, zihnin başka bir şey düşünmemesi demektir. İnsanları sınıflandırmak ve kendisini üstün, diğerlerini zavallı görmekten başka bir şey değildir ırkçılık. Oysa insanlar yalnızca insandır ve kimsenin kimseden üstünlüğü, farkı yoktur. Her insan etten kemiktendir ve bir beyni, bir kalbi vardır tümünün. Tüm insanlar düşünebilir, acı çekebilir, sevinebilir, ağlayabilir. 
Üç yumurta düşünelim. Biri beyaz, biri açık kahverengi, üçüncüsü ise koyu kahverengi. Bunların kabuğunu kırdığımızı ve içini tavaya döktüğümüzü düşünelim. Ne görürüz? Normal bir yumurta. Sarısıyla, akıyla aynı yumurta. Farklılık sadece kabukta ve bu kabuğun rengini seçen yumurtanın kendisi değildir. İnsanlar için de bu örneği verebiliriz. İnsanın elinde değildir kendi ten rengini ve ırkını seçmek. Farklı renkte olmak suç değildir. Tek suç renkleri ayıran insanlardadır. Ne diyor Bukowski:
Hangi çiçek, diğerini “sarı açtı” diye ayıplar? 
Hangi kuş, “farklı ötünce” diğerine yasak koyar? 
Derisinden, dilinden ötürü öldürülüyor insanlar. 
Ah insanlar! 
Her şeyi bulup kendini bulamayanlar…

PİŞMANLIK

Beste KAYA

Dokuzuncu sınıfa gidiyordum. Henüz herkesle tanışmamıştım ama üç kişilik bir arkadaş grubu bulmuştum kendime. Onlar, sürekli internet kafede takılıyorlardı. Benim onlardan neyim eksikti? Bir süre sonra onlardan ayrı kalmamak için ben de onlarla takıldım. Günlerin, haftaların nasıl geçtiğini anlayamadan sınav haftası gelmişti. Son gün çalışacağım, diyerek onlarla yine internet kafeye gittim. Sınava bir gün kalmıştı. Sorular kolaydır, diye düşünüp erkenden yattım. Sabah olduğunda içimde bir stres vardı ama önemsemedim, okula gittim. Okula gidince arkadaşlarımdan biri yanıma gelerek:

-Sınava çalıştın mı, dedi. 

Hayır, anlamında başımı sallayınca, ben çalıştım, dedi ve sırasına gitti. O an anladım kullanıldığımı. Sınava beş dakika gibi bir süre kalmıştı. Hemen kitabın sonundaki soruları açtım ve okumaya başladım. Hiçbir soruyu anlayamıyordum. Sonunda sınav saati gelmişti. Ağlamaya başladım. Kağıtlar dağıtılıyordu. Hiçbir soruya cevap yazamamanın verdiği kadar kötü bir üzüntü yoktu. Hayatımda hiç bu kadar kötü olmamıştım. 

Bir haftalık sınavlar boyunca her gün aynı üzüntüyü ve kötülüğü yaşadım. Durumu aileme de diyemiyordum. Çalıştığımı ama başaramadığımı söylüyordum sadece.

Bir hafta kadar geçmişti aradan. Sınav sonuçları okunmaya başlandı. Sıra bana gelmişti. Öğretmen:

-Sıfır, deyince işte o an yıkıldım. Aslında beklediğim bir sonuçtu ama öğretmen belki bana kıyamaz, diye düşünüyordum çünkü daha önceden iyi bir öğrenciydim. 

Yalnız bu sınav değil, diğerlerinde de benzer notlar aldım. O yıl sınıfta kalmıştım. Hayatımdan koca bir seneyi bir hiç uğruna heba etmiştim. Ailemi hayal kırıklığına uğrattığım için çok üzgündüm. Tabi arkadaş grubumdakiler sınıfı geçmişlerdi hem de yüksek puanlarla. Beni kullandıkları için onlarla arkadaşlığı kestim ve yeni arkadaşlar edindim. İçlerinde yeni sıra arkadaşım Sümeyye de vardı. O yıl Sümeyye ile derslere ağırlık verdim ve geride kalan bir yılı telafi etmeye çalıştım. 

Şu an Sümeyye ile tıp fakültesindeyiz. Şimdi dokuzuncu sınıfta okuyan gençlere sesleniyorum: Sakın derslerinizi ihmal etmeyin çünkü yaydan çıkan ok, geri dönmez.